Małgorzata Halber i "Hałas", czyli codzienność w XXI wieku

Program Trzeci Polskiego Radia. Plik tekstowy. Czytam analizy kapitalizmu nadzoru, społeczeństwa osiągnięć i ekonomii uwagi. I we wszystkich jest ten sam błąd. Kompletny brak odpowiedzi na pytanie, dlaczego to robimy? Dlaczego dajemy się wessać w ten telefon? To znaczy, oczywiście, bo możemy, bo mamy telefon, bo istnieje sieć www oraz bo ktoś napisał te kody komputerowe. Ale musi być jakiś trzpień ludzki, jakiś powód, o coś tu musi zahaczać, bo bez tego ta technologia dawno skończyłaby jak minidyski. To jest wielkie zobacz mnie, ale zupełnie inne niż chcieliby Dubrawka ugresić, Byung-Chul Han, Jonathan Crary i właściwie każda krytyczka bądź krytyk kultury cyfrowej.

Musi być rwana, musi być tym samym doświadczeniem hałasu. Musi być jak free jazz, a nie jak piosenka. I taką formę rzeczywiście ta książka ma. Nad całością unosi się też duch i cytaty konkretne ze surrealistów. Czy możesz powiedzieć, dlaczego oni ci się wydali jakimś Bo ważną cechą twojej książki jest to, że ona jest nie tylko analizą stanu, w którym jesteśmy, jak u Byung-Chul Hanna, o co zresztą wiele osób krytykowało, to, że on tak naprawdę tylko opisuje, natomiast nie daje nam żadnej szansy jakiegoś wyjścia. W ogóle zażądanie recept od osób piszących, to jest jakaś bardzo natrętna w ogóle sytuacja.