#70 [o książce] Kompleks Riese, Abraham Kajzer i dziennik na workach z cementem.

W schronach wykutych pod ziemią. I właśnie te schrony w czasie wojny były wykuwane, właśnie drążone w skałach. Budowa trwała w latach 1943-45. No i rozpoczęła się zdecydowanie za późno, by mogła zostać w ogóle ukończona. Ale mimo to prowadzono ją do ostatnich chwil, nawet gdy już było słychać kanonadę dział Armii Czerwonej, która w tym czasie już znajdowała się na Dolnym Śląsku. Kompleks Riese to kilkadziesiąt kilometrów kwadratowych, to jest sześć podziemno-naziemnych kwater w rejonie Wzniesień Górsowich i te wzniesienia to Włodarz, Osówka, Soboń, Dział Jawornicki, Jedlińska Kopa, Moszna i tutaj nie mylić z Pałacem w Mosznie na Opolszczyźnie i Gontowa.

W 66% byli to ludzie młodzi, przeznaczeni do ciężkiej pracy fizycznej. Tak ich wybierano. Kierowano się właśnie ich wyglądem fizycznym. Filie wchodzące w skład Riese to często były bardzo małe obozy ukryte w lesie, zlokalizowane na stokach gór. Konkretnie były to obozy Dürnhau, czyli w Kolcach, Erlenbusch w Olszyńcu, Falkenberg w Sokolcu, Fürstenstein, czyli w Zamku Książ koło Wałbrzycha, Kaltwasser, czyli w miejscowości, która się dzisiaj nazywa Zimna, Lerche na zboczu góry Soboń, Merzbachtal w rejonie Głuszycy, Seuferwasser, czyli nad potokiem Kłobia w rejonie góry Osówka, Schotterwerk w Głuszycy Górnej, Tannhausen w Jedlince,