#70 [o książce] Kompleks Riese, Abraham Kajzer i dziennik na workach z cementem.

W 66% byli to ludzie młodzi, przeznaczeni do ciężkiej pracy fizycznej. Tak ich wybierano. Kierowano się właśnie ich wyglądem fizycznym. Filie wchodzące w skład Riese to często były bardzo małe obozy ukryte w lesie, zlokalizowane na stokach gór. Konkretnie były to obozy Dürnhau, czyli w Kolcach, Erlenbusch w Olszyńcu, Falkenberg w Sokolcu, Fürstenstein, czyli w Zamku Książ koło Wałbrzycha, Kaltwasser, czyli w miejscowości, która się dzisiaj nazywa Zimna, Lerche na zboczu góry Soboń, Merzbachtal w rejonie Głuszycy, Seuferwasser, czyli nad potokiem Kłobia w rejonie góry Osówka, Schotterwerk w Głuszycy Górnej, Tannhausen w Jedlince,

Xś rezerwy powinny być dawno wyczerpane, ponieważ dzienna obozowa racja zawiera tylko 200-300 kalorii. Jeśli dodać, że na samo trawienie wodnistej zupy organizm zużywa od 200 do 400 kalorii, powstaje pytanie, w jaki sposób ci ludzie jeszcze żyją? Obecnie jest już znacznie lepiej, zapewniał go Lagerführer. Drugi fragment. Lerche, niedziela 1944. Baraki nasze zbudowane z cienkiej dykty ustawione są w lesie na zboczu góry. Śpimy na mokrej podłodze pod ścianą. W południe, kiedy pod działaniem słońca topnieje śnieg, strumienie wody wlewają się przez liczne otwory do wnętrza baraku.

Kapo są ci sami co w Kaltwasser, podobnie jak reszta władz obozowych. Cały obóz został tu przyniesiony do Larche. Ponadto z Gross-Rosen przybyło kilkuset greckich i włoskich Żydów. Kaliński awansował na Lagerkapo. Kaliński to jest taka postać, która się pojawia w tych zapiskach. To jest Żyd, bo tam, przypomnę, przebywali wyłącznie Żydzi. To jest Żyd, który niestety okazał się strasznym sadystą i gnębił swoich własnych rodaków. Lerchie, czwartek 1944 Po usilnych staraniach udało mi się zmienić nocną pracę na dzienną. Od poniedziałku pracuję już w dzień. Sadystyczni majstrowie i esesmani, natrząsając się z nas i z naszej okropnej nędzy, urządzają sobie wesołe widowisko.

Widowisko takie powtarza się dzień w dzień, a nie ma siły, która by mogła w tym przebiegu zdarzeń cokolwiek zmienić. Dzisiaj jeden z esesmanów przyniósł ze sobą aparat fotograficzny i ku ucieszy swoich kolegów wielokrotnie fotografował tę nadzwyczajną scenę. Lerche, poniedziałek 1944. Leżałem na mokrej kojce może godzinę, a może i dłużej. Nogi nie wytrzymały ciężaru ciała. Obsunąłem się. Padłem na siennik jak martwy. Pierwszy raz od czasu, jak jestem w obozie, spociłem się. Oblał mnie zimny pot, czułem mdłości i jakąś sztywność. Zapadłem się w siebie, w głęboką wewnętrzną ciemność. Leżąc na kojce doszedłem do wniosku, że właściwie nikt nigdy nas nie zrozumie.