#70 [o książce] Kompleks Riese, Abraham Kajzer i dziennik na workach z cementem.

A ja, polski Żyd, przybrany syn wielkiej rodziny, nieśmiało, pełen zwątpienia, Nauczony smutnym doświadczeniem tragicznej przeszłości, niepewnie dorzucam swoją cegiełkę do tego wielkiego, budującego się na nowo życia. Po co ja w ogóle wam o tym opowiadam? Po co cytuję wam te fragmenty z książki Za drutami śmierci Abrahama Kajzera? Co chcę wam w ten sposób przekazać? Po pierwsze, Holokaust, Zagłada to nie tylko Auschwitz i w ogóle obozy to nie tylko Auschwitz. Było mnóstwo małych obozów tworzących konglomerat małych fabryk śmierci. Z wielu nie pozostały żadne relacje, dlatego wspomnienia Kajzera są bezcenne. Po drugie, istnieje błędne przekonanie, że Auschwitz czy Holopolo, czyli ta literatura obozowa, która dzisiaj powstaje, a w której sama obozowa rzeczywistość stanowi jedynie tło, na przykład dla romansu, głównie dla romansu, więc istnieje błędne przekonanie, że to książki historyczne, z których można się coś dowiedzieć o historii.