Zza ekranu | POTWORY POPKULTURY

...turbointeligentnych złych ludzi, którzy są na tyle inteligentni, że zaczynasz czuć do nich pewną sympatię, pomimo tego, że nie dają ci żadnej możliwości, żebyś, żebyś ją czuł. W sensie wydaje mi się, że po prostu tak działa inteligencja drugiego człowieka, że zaczynasz się zastanawiać, kurczę, może jestem głupszy, może czegoś, może czegoś nie widzę, może to wcale nie jest takie złe. Mówiłam o tym, że od razu się zapaliłam, żeby opowiedzieć właśnie o tej postaci, dlatego że postać Hannibala Lectera jest taką moją jedną z najukochańszych kinowych, popkulturowych postaci. Jestem olbrzymią fanką wszystkich Hannibali z Antonym Hopkinsem i wracam sobie do nich przynajmniej dwa razy w roku i oglądam je po prostu wszystkie trzy na raz.

Wyszło w ogóle cztery filmy z Hannibalem Lecterem, ale ten ostatni jest już kto innego gra, a jestem zakochana w Antonim Hopkinsie i jestem mu wierna. Z małym wyjątkiem, o którym zaraz też opowiem. Ale wróćmy do Hannibala. Kim jest Hannibal? To jest właśnie najbardziej porywające w tej postaci, że kryje w sobie skrajności. Z jednej strony jest niezwykle wykształconym, światłym człowiekiem, koneserem sztuki, psychiatrą, podróżnikiem, takim dżentelmenem w starym stylu. Z drugiej, totalnym potworem, zdolnym do... KONIEC!

Jakkolwiek wszystkie te części są bardzo dobre, tak milczenie owiec jako film mam wrażenie, że wydarzył się po prostu w dobrym miejscu i w dobrym czasie. To był... Złoty czas, w sensie nie mówię tego dlatego, że sama się urodziłam w dziewięćdziesiątym roku i wszystkie filmy trochę są takie nostalgiczne dla mnie z tych lat dziewięćdziesiątych, ale tak z czysto obiektywnego punktu widzenia w latach dziewięćdziesiątych powstało bardzo dużo dobrych amerykańskich filmów. I te Omilczenie owiec załapało się właśnie na ten czas i stało się prawdziwym kinowym hitem, który osobiście mogłabym oglądać na lupie do końca życia. Ciekawostka jest taka, że w Milczeniu Owiec, czego nie wiedziałam do researchu do tego odcinka, w Milczeniu Owiec, wyobraźcie sobie, Anthony Hopkins jest tylko przez 16 minut.

Lekter pojawił się, pojawiał się też w innych filmach i serialach i w szczególności tutaj mówiłam o tym wyjątku, że Hannibal to jest dla mnie, to jest dla mnie Anthony Hopkins, ale jest też nim Madsen Mikkelsen, który grał w serialu Hannibal. To jest taka wersja bardziej wyrafinowana, taka fifa-rafon, zimna, ale też bardziej ludzka w pewnym sensie, dlatego że dzięki formie serialu jesteśmy w stanie lepiej poznać tego Lektera. I on tam jest przedstawiony jako taki manipulator, który pociąga za sznurki, jest taki master of puppets, trochę jak ta postać, o której ty opowiadałeś. Udaje przyjaciela, a później ucztuje na tych swoich przyjaciołach, którzy już są martwi.

Archetyp zła w dobrze skrojonym garniturze. Zła, którego chcesz słuchać, bo od razu zakładasz, że być może jestem głupszy i czegoś nie widzę. Być może to nie jest takie złe, co on mówi. I to jest właśnie ta chyba najbardziej intrygująca i najbardziej przerażająca forma takiej złej, złej postaci. Tak. Hannibal jest Idealnym przykładem tego, że zło najlepiej prezentuje się w garniturze. I postaci, które są przerażające przez to, że one są cholernie inteligentne i cholernie charyzmatyczne, to jest jakby topka wszystkiego, jeżeli chodzi o antagonistów. I myślę, że Mads Mikkelsen nie odstaje wcale od prezentacji Hopkinsa, chociaż oczywiście to są dwie zupełnie różne postaci.

Tak, zupełnie też różne poetyki utworów. Tak, tak. No i z Mattson trochę się zgadzam, bo u Hopkinsa nie widzę go jako takiego, wiesz, mordercę jedzącego ludzkie mięso, ale u Mattsa trochę tak. Szczególnie, cholernie śmieszne, że jest taki film na Rauszu, w którym gra Michelson właśnie. W którym to jest grupa nauczycieli z jakimś liceum bodajże i oni wszyscy próbują zobaczyć ile będą w stanie najdłużej być na rauszu właśnie, czyli ile będą w stanie pić alkohol codziennie. I bawi mi perspektywa Matza, który jako taki smutny nauczyciel w liceum pije wódkę i na zagrychę sobie bierze jakiś tam wiesz ludzki palec. Także... Ale to w ogóle jest niesamowite zjawisko, jak poznajesz jakiegoś aktora przez taką mocną, na przykład diaboliczną rolę, a później widzisz go w czymś, co jest zupełnie inne, zupełnie jakieś obyczajowe i masz taki mindfuck totalny.