Uczta Estery | s04 e05

Dla tej grupy artystów bardzo ważnym punktem odniesienia była twórczość Adama Elsheimera. To był taki niemiecki malarz, który tworzył w Rzymie, który też wykształcił pewien język formalny, bardzo atrakcyjny zwłaszcza dla artystów przybywających z północy do Włoch i właśnie chłonących też jego sposób wykorzystywania tych wpływów włoskich. Więc to jest takie nazwisko, jeżeli chcielibyście ułożyć sobie taką mapę odniesień mentalnie, to właśnie ten Adam Elsheimer też jest tutaj w kontekście Petera Lastmana jak najbardziej ważną postacią. I będziemy też zauważać inspirację twórczością Elsheimera także w pracach Rembrandta, więc widać, że tutaj Lastman był takim pomostem dla swoich uczniów,

Do rozpowszechniania pewnych idei, pewnego sposobu myślenia o kompozycji, chociażby nokturny, czyli pejzaże w nocnym oświetleniu. Elsheimer też je tworzył i Rembrandt na podstawie jego kompozycji, takiej inspiracji też stworzył swój pejzaż z powrotem z Egiptu, Świętej Rodziny, właśnie w takiej nocnej scenerii. Bardzo piękne dzieło. Ale wróćmy do obrazu, który znajduje się na co dzień w Muzeum Narodowym w Warszawie i przedstawia scenę kulminacyjną historii Estery. Myślę, że warto, żebyśmy sobie tutaj przypomnieli kim była Estera, Dlaczego jest ważna i w zasadzie też po co ta jej księga powstała?

Dzisiaj się to nam wydaje mocno makabryczne, ale wówczas miało to przede wszystkim budzić zachwyt wśród uczestników takiej uczty, ale i wśród patrzących. Poza tym też Lastman ukazuje na stole pośród zastawy przepiękne wyroby złotnicze, które wykorzystują twórczość jubilerów złotników jemu współczesnych, takich jak Adam van Vianen, którego dzieła znajdują się obecnie chociażby w kolekcji Rijksmuseum. I te wszystkie elementy miały podkreślić wystawność, bogactwo dworu Asferusa, a jednocześnie były mocno osadzone w tym doświadczeniu, w tych punktach odniesienia, właściwych dla współczesnych Lastmanowi, tych, którzy patrzyli na obraz.