Solo o lekturach czytanych ostatnio

Teraz czas na kolejną taką bardzo osobistą książkę, czyli Amy Key, aranżację w kolorze blue, notatki o miłości i budowaniu sobie życia. Rozmawiałam już z paroma osobami o tej książce, ale wtedy jeszcze ją czytałam, a teraz już ją skończyłam, więc mogę domknąć trochę takie wątki, które się gdzieś tam pourywały. Jest to książka, która w opisie zapowiada taką podróż przez życie solą, czyli bez związku relacji romantycznej. I w momencie, w którym... A, i jeszcze istotnym punktem odniesienia jest album Blue Johnny Mitchell. I tak naprawdę część rozdziałów, o ile nie wszystkie, to już nie jestem pewna, oddaje też kolejność utworów na albumie.

A jeżeli nie jest to jedna do jednej kolejność, to jest bardzo dużo nawiązań do konkretnych tytułów, konkretnych fragmentów, tekstów, piosenek. Więc rzeczywiście ten Johnny jest wyraźnym punktem odniesienia. Przyznaję, że w momencie, w którym czytałam opis tej książki, miałam jakąś taką bardzo określoną wizję tego, czym ta książka może być i czego od niej oczekuję. Liczyłam na to, że będzie właśnie skupiać się bardzo na tym, jak miłość nieromantyczna, jak relacje z ludźmi nieromantyczne mogą budować też pełnię, jak mogą tak jakby... żeby przeważyć to, co się tradycyjnie mówi o tym, jakie są nasze cele życiowe, w którym momencie nasze życie jest uznawane za udane, w którym momencie jako kobiety stajemy się członkami społeczeństwa, członkiami społeczeństwa.

Ale doceniam to, co Amy stara się zrobić, w jaki sposób stara się też to przezwyciężyć, ten paradygmat i że w momencie, w którym faktycznie udałoby się jej stworzyć tę relację romantyczną, to że będzie już wychodzić trochę z innej pozycji niż ta, z którą zaczynała jako młoda dziewczyna, która pierwszy raz odpaliła Blue Johnny Mitchell i stwierdziła tak, moje życie będzie właśnie w ten sposób wyglądać, będzie orbitować wokół miłości romantycznej i to jest jedyny mój sens, jedyny mój cel. Tylko tutaj już jest większa świadomość, przeżyte też sporo doświadczeń przetrawionych i też przetrawionych poprzez literaturę, więc już jest tak jakby dzieje się coś innego. Więc myślę, że wciąż znajdzie się grupa odbiorczyń i odbiorców tej książki, dla których ona może nieść ze sobą wartość.

I jeżeli was to zaciekawi, to ja też z autorką miałam okazję porozmawiać z myślą o publikacji w Going More. Ten wywiad jest już na tym morze dostępny. I rozmawiamy sobie właśnie o meandrach miłości w różnych jej odcieniach, nie tylko tym błękitnym. I nie przejdę do kolejnej książki, tu jeszcze gwoli kronikarskiego obowiązku. Aranżacje w kolorze blue ukazały się nakładem wydawnictwa Filtry w wytłumaczeniu Agnieszki Pokojskiej. I skoro już przy filtrach jesteśmy, to właściwie przeskoczę trochę z kolejnością i opowiem Wam o klatce Michała Cieżniaka. I zacznę od anegdoty, której nie pamiętam, czy była na antenie, czy poza nią.

wielkim celem do którego należy zmierzać i może trochę przez to, że czytałam wcześniej te aranżacje w kolorze blue to jeszcze mocniej dla mnie wybrzmiało na zasadzie jeszcze bardziej czułam jakiś opór przed tym no ale dosłownie jest takie dobrze kochana, potrzymam twoją nadzieję aż będziesz gotowa, żeby znowu mieć nadzieję i szukać partnera a jeżeli teraz nie chcesz go szukać to jakby potraktujmy to jako pauzę I że wiadomo, że domyślnym stanem to jest stan zmierzania do relacji albo bycia w relacji. No i to jest coś, co wydaje mi się bardzo szkodliwe wręcz, na pewno upraszczające, na pewno ograniczające nasz wachlarz emocji i możliwości budowania relacji, które mogą być bardzo różnorodne, mogą być bardzo...