Co czytać z Palestyny i o Palestynie

niekoniecznie czują się dobrze w takich, powiedzmy sobie, skomplikowanych, trudnych, naszpikowanych informacjami, bardzo takich gęstych formach. Nie tylko dlatego, że to jest poezja, ale w momencie, w którym tutaj El Kurt wprowadza nam postać Nicki Minaj, która rewelacyjnie odnajduje się w tym uniwersum i nagle okazuje się, że ona też może być potrzebna do tego, żeby opowiedzieć jakąś historię. To jest jeszcze inny sposób opowiadania o Palestynie. który jest absolutnie rewelacyjny. W ogóle Muhammad El-Kurt wyrasta moim zdaniem na taką zdecydowaną gwiazdę, jeżeli już tego nie zrobił, a będzie na pewno jeszcze większy, tego młodego pokolenia palestyńczyków mówiących o Palestynie i odnajdujących jakiś taki własny głos i tym własnym głosem jest mówienie właśnie o Palestynie i o swoich doświadczeniach przez pryzmat na przykład popkultury.

No, ale Edward Said jakby po pierwsze nie żyje od 300 lat, po drugie pisał o tym jednak w sposób... o wiele bardziej naukowy, trudniej się go czyta, a po drugie, no jednak Edward Said był jednak trochę zwesternizowanym jednak człowiekiem, no on siedział kupę lat w Stanach Zjednoczonych i ostatecznie był jednak trochę dziadem z Ivy League, nie? A nie młodym, przebojowym Palestyńczykiem, więc ważna postać, ale jednak dobrze, że troszeczkę wpuszczono do tego dyskursu mówienia o Palestynie świeżego powietrza, bo był zdecydowanie bardzo potrzebny. a El Kurt robi to doskonale i robi to naprawdę jak gwiazda rocka. Czy jest palestyńskim Jamesem Broduinem? Myślę, że można tak powiedzieć, chociaż oczywiście jeszcze bardzo, ale to w ogóle byłoby super, nie wiem, czy on pisał coś prozatorskiego, nie wiem, chyba nie, albo nie wiem, ale bardzo chętnie bym go przeczytała w takiej formie też.

Nie w Polsce na pewno. Na pewno nie w Polsce, a tłumaczka miała i naprawdę jakieś turne po Polsce. Ja sama miałam przyjemność dwa razy brać udział w spotkaniu, które było zorientowane wokół właśnie dowodu tożsamości. Także tak, zdecydowanie to też było jakieś ważne wydarzenie na rynku literackim. I w ogóle absolutnie wspaniałe, że ten Darwish doczekał się sprawiedliwości po kilkudziesięciu latach trzymania tych tłumaczeń przez Hanie w szufladzie. Ale mam też nadzieję, że ta sama kariera spotka Mohamed El Kurde przy okazji Ryfki, która też właśnie okazała się przecież po polsku, tłumaczona przez Bartka Wójcika dla Współbycia. Współbycia, tak jest. No, to co, przechodzimy dalej do non-fików.