Mickiewicz Palestyńczyków. Wiersze Mahmuda Darwisza [Poetycki piątek]

I co więcej, sądzono, że ta miłość była sprowokowana przez agentkę Mossadu. To zostało, zdaje się, rozbrojone. Tak nie było, ale tak próbowano tę opowieść snuć. Natomiast jakiś rodzaj afektu do dziewczyny żydowskiej, owszem, istniał w jego życiu, zaistniał w jego biografii. On sam bardzo mocno podkreślał, że nie należy owej miłości do kobiety utożsamiać z miłością do narodu, do ziemi, do ojczyzny, że dla niego kobieta, kobiecość, jej podmiotowość jest czymś niesłychanie istotnym i nie należy jej sprowadzać, redukować do warstwy symbolicznej.