Mickiewicz Palestyńczyków. Wiersze Mahmuda Darwisza [Poetycki piątek]

Przeczytajmy jakiś wiersz. Narodziny może, panie redaktorze, namówię pana. Narodziny, panie profesorze. Narodziny. Błakały drzewa figowe. Narodziny, mówi pan. Dobrze, poszukujemy narodzin. Narodziny. Płakały drzewa figowe. Ojciec slepianka z gliny i oczy chłopskiej rodziny w te dni listopadowe. Chłopiec im się urodził, trzeci. Pierś wyschła, a wiatr rozwiał liście figowe. Posmutniała wróżka i szepnęła do mnie, smutna ta gałązka. Matko, skończyłem 20 lat. Uśnij więc, porzuć troski.

Jeśli wichura listopadowa złamie trzeciego syna, przecież korzenie figowe mocno tkwią w skałach i glinie. Wypuszczą gałązki nowe, dadzą ci synów innych. Niepokojący, wzruszający wiersz. Tu jednak bohaterką jest matka. Bo to ona nie tylko wydaje na świat, ale otacza myślą, troską, niepokojem. Powodów do tego niepokoju, takich niewypowiedzianych tu przecież wprost, ale jest szalenie dużo. Dalej, ciekawe jest jednak, ten wiersz można byłoby przecież czytać w jakimś politycznym kluczu, kontekście. Można byłoby tę grozę położenia chłopca trzeciego syna