Mickiewicz Palestyńczyków. Wiersze Mahmuda Darwisza [Poetycki piątek]
Więcej OFF Czarka znajdziesz w aplikacji TOK FM - https://audycje.tokfm.pl/premium/promo/offczareks
W codzienności naszej przeczy miłość i komplikuje ten obraz. Walentynki go zakłamywały. Ten poemat nie jest sardoniczny, jest nawet sarkastyczny, jest nawet małostkowy, jest prawdę mówiąc nawet dziwaczny, jest nawet starczy jakoś, ale zarazem jest dramatyczny. Gdyby go przeczytać... Wiersze Mahmuda Darwisz. Darwisza, nieżyjącego już od 2008 roku, autora, którego Palestyńczycy mają za swój sztandar, za patrona swojej kultury, za wyraziciela swoich ambicji, za wyraziciela swoich emocji, za kogoś, kto zapisał ich cierpienie.
Na oczach drugiej połowy XX wieku wyodrębniał się ze świata arabskiego po to, by zdefiniować się jako Palestyńczycy. Otóż ten zaszczyt bycia wieszczem, bycia kimś wyjątkowym jest bardzo trudny do zaakceptowania ostatecznie. Trzeba za nią zapłacić, artysta zwłaszcza musi zapłacić naprawdę sporo. I oczywiście to się przytrafiło Darwiszowi. On będzie przez całe swoje życie oscylował między sprawą palestyńską, która była mu bardzo, ale to bardzo bliska, bardzo dla niego ważna, a jednak potrzebą uprawiania poezji na sposób artysty, co było dla niego również bardzo istotne.
Będę kochał twój miód, chociaż spływa w puchary tamtych. O pszczoło, która całowałaś tylko usta jaśminu. Chyba już w tym tekście słyszymy Darwisza Jako poetek pozornej prostoty. Mamy tu dużo znanioznajmujących wersów, wersów komunikujących jakiś stan ducha, ale oczywiście także pewne metafory. Z pozoru to proste, w istocie złożone. Ta złożoność jest ukryta, ale bez odkrycia owej nie da się o tych wierszach sensownie mówić. Skracając nieco ten wywód, powiedzmy tak, człowiek to jest fascynujące.
To jest też oczywiście legendotwórcze. Człowiek urodzony w prostej arabskiej rodzinie, najpierw arabskiej, a później palestyńskiej. To dochodzenie do palestyńskości, do wyodrębnienia się, Wiersze Mahmuda Darwisz. On, jak biograficzna, znowu legenda, nie jestem pewien na ile rzecz jest do zweryfikowania, mając 12 lat, na propozycję nauczyciela ze szkoły, do której chodził, napisał wiersz, czy miał napisać wiersz, miał to być wiersz, na okoliczność powstania państwa izraelskiego.
On coś napisał wiersz, który był dialogiem chłopca palestyńskiego z chłopcem żydowskim, co się Nieszczególnie spodobało nauczycielowi w szkole podać, miał jakąś rozmowę dyscyplinującą w tej sprawie i być może był to moment, tak sobie wyobrażam, moment przełomowy, w którym on zdał sobie sprawę, że bycie poetą zbuntowanym przeciwko status quo to jest jego przeznaczenie, to jest jego los. Poetycki piątek. Pan profesor Piotr Śliwiński, kierownik Zakładu Poetyki i Krytyki Literackiej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu jest Państwa i moim gościem. Dzisiaj poezja Mahmuda Darwisza. Momentami... Miłosna, a momentami polityczna, społeczna.
Tak, nie tylko w Ameryce, ale oczywiście także w innych... Wiersze Mahmuda Darwisz. Myślę sobie, że skutki tego będą niesłychane, takie wielkie ach ulgi, że wreszcie nie będziemy musieli myśleć o płciach nieoczywistych, używać feminatywów, że tamten facet upoważnia nas do tego, byśmy wrócili na swoje stare pozycje, z których ruszyliśmy się niechętnie pod wpływem różnych perswazji.
Pan profesor Piotr Szliwiński, kierownik Zakładu Poetyki i Krytyki Literackiej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu jest Państwa i moim gościem. Dzisiaj poezja Mahmuda Darwisza. Dowód tożsamości. To jest tom, z którego poezję, z którego wiersze dzisiaj pochodzą, który ukazał się, tom w sensie, a nie Darwisz, nakładem Wydawnictwa Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu. Tak. Dalej sobie wyobrażam, jak ta książka może być odbierana. Z jednej strony, może w kontekście ukraińskiej poezji, której bardzo wiele przetłumaczono na polski, tutaj Fundacja Pogranicza i Krzysztof Czyżewski, szereg poetek, którzy brali, polskich i poetek, którzy brali udział w tłumaczeniu parudziesięciu tomów poetyckich ukraińskich autorów.
Wracam do tej myśli. Poezja, która często bywa traktowana jako forma popisowa dzisiaj albo Jako forma wyrażenia nastroju zbiorowego, przy tym ten nastrój zbiorowy w znacznej części polskiej, współczesnej, najmłodszej poezji, to jest poczucie takiej niedotykalności własnego życia, braku doświadczenia, braku kontaktu z rzeczywistością. To jest to życie pomiędzy rzeczywistością a językiem, w jakiejś strefie pośredniej, w której Wiersze Mahmuda Darwisz.
Darwisz nie był pierwszy, ale ten, który był chyba głosem wyjątkowo istotnym, równocześnie mówi ta historia, która mnie zajęła, która mną zawładnęła. Bez reszty, jak się zdaje. Jest częścią historii człowieka, historii ludzkiej, historii natury. Jest częścią czegoś bardziej podstawowego i równającego nas ze sobą niż konflikt izraelsko-palestyński. Bardzo dziękuję. Dzisiaj Mahmud Darwisz. Z tomu dowód tożsamości w przekładzie pani Hanny Jankowskiej.
Pokazano wszystkie 9 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Więcej Owczarka i Poetyckich piątków znajdziesz w aplikacji TokFM i na TokFM.pl.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
„Więcej Owczarka i Poetyckich piątków znajdziesz w aplikacji TokFM i na TokFM.pl."
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Więcej OFF Czarka znajdziesz w aplikacji TOK FM - https://audycje.tokfm.pl/premium/promo/offczareks