Rok do wyborów we Francji. Kto zastąpi Macrona? Komentarz Kacpra Kity

W poprzednich wyborach w 17 i 22 roku robili prawybory, ale za każdym razem ich prawybory ponosiły klapę. To znaczy kandydat, który wygrywał te prawybory, potem dostawał dużo słabszy wynik niż się spodziewano. Tak było z François Fillonem, tak było potem z Valérie Pécresse. No i Retajo przedstawił trzy opcje, albo od razu członkowie partii decydują, że kandydatem jest prezes partii, albo robią otwarte prawybory, albo robią zamknięte prawybory. Otwarte, czyli dostępne nie tylko dla członków partii, zamknięte tylko dla członków partii. No i zdecydowanie ponad 70% zagłosowało za Retajo. Co wzmacnia Retajo w tych wewnętrznej rywalizacji, ponieważ on był przez rok ministrem spraw wewnętrznych u Macrona, on reprezentuje to skrzydło nieco bardziej konserwatywne,

w ramach Republikanów, udało mu się pokazać, że te doły partyjne są za nim. Doły są za bardziej prawicowym kursem Republikanów i w związku z tym Toreta Jo będzie kandydatem na prezydenta. W sondażach ma teraz między 8 a 13%. Więc nie jest to wynik wybitny, ale jest to wynik, który pozwala powalczyć o to, żeby jednak być na trzecim, czwartym, a może i drugim miejscu. Wyzwaniem dla Retajo jest, licząc na rozkład obozu Macrona, licząc na walki wewnętrzne w obozie Macrona, i z drugiej strony chcąc się przedstawić także jako ktoś prawicowy, ale nie lepenistowski. Tutaj oczywiście próba zachowania podmiotowości, no bo Republikanie przez ostatnie 9 lat byli zżerani z jednej strony przez Macrona, z drugiej strony przez Le Pen.

Tylko to wcale nie będzie aż takie łatwe, no bo Po pierwsze Retajo ma dużo rywali i tutaj ten wątek kolejnych kandydatów. Dawid Liznach, wiceprezes partii, burmistrz Cannes, miasta znanego z festiwalu filmowego, burmistrz już dwukadencyjny, teraz trzykadencyjny, trzecią kadencję zaczął, polityk właśnie postrzegany jako taki dobry gospodarz i taki prawicowy, przywracający porządek publiczny itd., Ogłosił, że jemu się nie podoba ta linia Retailo i on chce w związku z tym wystąpić z partii, mimo że był jej wiceprezesem i samodzielnie wystartuje w wyborach prezydenckich. Jeszcze wcześniej swój start w wyborach prezydenckich ogłosił także były minister, a dzisiaj marszałek jednego z województw, Xavier Bertrand, on z kolei z tego bardziej centrowego skrzydła republikanów.

On także jest, prawda, po linii, że nawet ze skrajną lewicą przeciwko Le Pen, że to jest prawdziwy golizm, powstrzymywanie skrajnej prawicy, prawda. gdzie Retajo przeciwnie. Retajo, tak jak już to mówiłem, był gotowy przełamywać ten kordon sanitarny nie w pełni, ale częściowo. Na przykład popierając kandydatów narodowców w drugiej turze przeciwko socjalistom, czy też zachowując neutralność w tej walce w Nicei, gdzie był z jednej strony kandydat wywodzący się z jego własnej partii, ale sprzymierzony z Macronem, a kandydat też skończony, wywodzący się z jego własnej partii, czyli Eric Ciotti, ale sprzymierzony z Le Pen, no to Retaio zachował neutralność, co wielu odczytywało jako taki gest wobec Ciottiego, mówiłem o tym szerzej w poprzednim odcinku. nagraniu. Ciotti zresztą po drodze wzywał teraz Retajo, żeby się do niego przyłączył, żeby razem, prawda, razem we dwóch, no i razem oczywiście z Le Pen budowali wielką unię prawic.

Retajo tego nie chce. Retajo próbuje takiej zabawnej konstrukcji, w której on najpierw na prawicowych hasłach pozyska część wyborców Filipa, mówiąc, że Filip jest jednak zbyt centrowy, zbyt obciążony rządami Macrona. ale też raczej właśnie wśród tych wyborców lepiej sytuowanych materialnie i starszych, bo tacy są wyborcy Macrona, tacy są wyborcy Filipa, a potem w drugiej turze, prawda, przeciwko Le Pen czy Bardelli, no to oczywiście on już będzie znów tym kandydatem republikańskim. Byłaby to dość zabawna, szczerze mówiąc, sytuacja. Myślę, że lewica francuska rwałaby sobie włosy z głowy, gdyby miała naprzeciwko siebie względ, jednak konserwatywnego, katolickiego reprezentanta prawej flanki establishmentu, a z drugiej strony narodowca, prawda, no i wybieraj co gorsze.

Natomiast nie sądzę, żeby to się wydarzyło, ale ta rywalizacja na właśnie szeroko pojętej centroprawicy, gdzie przede wszystkim będą się liczyć Retajo, a Tal Filipe będzie ciekawa. Zwłaszcza, że właśnie we Francji historycznie bardzo często, częściej było tak, że ci kandydaci, którzy byli faworytami rok przed wyborami, mówię o tych wyborach, w których nie było urzędującego prezydenta startującego, oni przegrywali. Tak było w 1974 roku, kiedy Chabon d'Almas był tym faworytem, a potem nie wszedł nawet do drugiej tury, zamiast niego pojawił się tam Giscard d'Estaing i to on został prezydentem. Tak było w 1995 roku, kiedy faworytem bardzo długo był Jacques Delors, przewodniczący Komisji Europejskiej, który jednak ostatecznie zdecydował się nie startować.