Rok do wyborów we Francji. Kto zastąpi Macrona? Komentarz Kacpra Kity

Nikt nie uznaje przywództwa obecnego prezydenta, który jest postrzegany jako właśnie taka kulawa kaczka. która i tak już za mniej niż rok odejdzie z Pałacu Elizejskiego. No i w związku z tym mamy rywalizację różnych polityków z tego obozu, gdzie Filip i Attale są tymi podstawowymi rywalami i czeka nas wiele miesięcy takiej szamotaniny, w której obaj będą liczyć, że to, że w trakcie kampanii to ten drugi osłabnie i na koniec będzie musiał się wycofać. To jest trochę taka gra w cykora, podobną grę w cykora będziemy mieli równolegle na lewicy niemylą szonowskiej i na prawicy postgolistowskiej, gdzie też wszędzie będzie cały wysyp kandydatów, I rywalizacja o to, kto będzie lepiej stał w sondażach, żeby móc... Wszyscy teoretycznie oczywiście są za jednością, wszyscy są za zatrzymaniem ekstremizmów.

On także jest, prawda, po linii, że nawet ze skrajną lewicą przeciwko Le Pen, że to jest prawdziwy golizm, powstrzymywanie skrajnej prawicy, prawda. gdzie Retajo przeciwnie. Retajo, tak jak już to mówiłem, był gotowy przełamywać ten kordon sanitarny nie w pełni, ale częściowo. Na przykład popierając kandydatów narodowców w drugiej turze przeciwko socjalistom, czy też zachowując neutralność w tej walce w Nicei, gdzie był z jednej strony kandydat wywodzący się z jego własnej partii, ale sprzymierzony z Macronem, a kandydat też skończony, wywodzący się z jego własnej partii, czyli Eric Ciotti, ale sprzymierzony z Le Pen, no to Retaio zachował neutralność, co wielu odczytywało jako taki gest wobec Ciottiego, mówiłem o tym szerzej w poprzednim odcinku. nagraniu. Ciotti zresztą po drodze wzywał teraz Retajo, żeby się do niego przyłączył, żeby razem, prawda, razem we dwóch, no i razem oczywiście z Le Pen budowali wielką unię prawic.

Retajo tego nie chce. Retajo próbuje takiej zabawnej konstrukcji, w której on najpierw na prawicowych hasłach pozyska część wyborców Filipa, mówiąc, że Filip jest jednak zbyt centrowy, zbyt obciążony rządami Macrona. ale też raczej właśnie wśród tych wyborców lepiej sytuowanych materialnie i starszych, bo tacy są wyborcy Macrona, tacy są wyborcy Filipa, a potem w drugiej turze, prawda, przeciwko Le Pen czy Bardelli, no to oczywiście on już będzie znów tym kandydatem republikańskim. Byłaby to dość zabawna, szczerze mówiąc, sytuacja. Myślę, że lewica francuska rwałaby sobie włosy z głowy, gdyby miała naprzeciwko siebie względ, jednak konserwatywnego, katolickiego reprezentanta prawej flanki establishmentu, a z drugiej strony narodowca, prawda, no i wybieraj co gorsze.

Po drodze faworytem był Michel Rocard, także czołowa postać francuskiej lewicy, który wcześniej przegrał wybory Parlamentu Europejskiego. długo po tym, jak wycofał się Delors, prowadził w sondażach Edouard Balladur, ówczesny premier, który miał taką wielką zwyżkę sondażową. Wydawało się, że Chirac, który dwa razy przegrał, będzie zastąpiony. Wtedy była taka właśnie bratobójcza rywalizacja na francuskiej centroprawicy, gdzie i Balladur, i Chirac wystartowali przeciwko sobie, jeden były urzędujący premier, Trochę tak jak teraz z Filipem Jattalem. No i wtedy, prawda, w tej grzewcy Kora żaden się nie wycofał. No i na końcu jednak to Sirak wygrał, to Sirak wszedł do drugiej tury, to Sirak został prezydentem. W 2002 roku z kolei wydawało się, że przeciwko Sirakowi faworytem będzie Lionel Jospin, urzędujący też wtedy premier socjalistyczny, a w końcu nie wszedł nawet do drugiej tury właśnie z powodu...

wielkiej dezintegracji francuskiej lewicy. Zresztą wtedy w ogóle żaden kandydat nie dostał nawet 20%. Wtedy Jean-Marie Le Pen wszedł do drugiej tury. Więc ta tradycja jest bardzo długa. Potem oczywiście Dominique Strauss-Kahn w 2012 roku wydawało się, że będzie faworytem wyborów, a mieliśmy aferę związaną z tym, że miał wykorzystać seksualnie filipińską pokojówkę. Wielu uważało, że to jest ukartowane przez Sarkoziego, służby specjalne, nie wiadomo kogo jeszcze. Różne teorie były na ten temat. W każdym razie polityk znany, mając duże szanse, żeby w 2012 roku powalczyć o prezydenturę, został skończony. No i wreszcie najnowsza taka sytuacja, 2017 rok, kiedy najpierw długo faworytem był Alain Juppé, polityk właśnie tego centrowo-liberalnego skrzydła centroprawicy, golistów, taki mentor Eduarda Filipa, tego, który startuje teraz.

No i teraz też oczywiście wielu to w kontekście czy Bardelli, czy Filipa przypomina. Z tym, że w przypadku Bardelli on jednak ma na tyle oddany elektorat konkretnej partii, że nie bardzo kto ma mu te 35% zabrać, 32% przynajmniej. Pytanie jest, czy wygra w drugiej turze, ale jego miejsce w drugiej turze jest raczej pewne. No a żeby jeszcze dopełnić ten obraz dezintegracji, mamy oczywiście najbardziej zdezintegrowany z tych trzech obszarów, centrum prawica wielu kandydatów, centrum dwóch co najmniej kandydatów, no i centrum lewica już milion kandydatów, ponieważ tam partia socjalistyczna, inaczej niż goliści, niż republikanie, Na razie nie wyłoniła swojego kandydata.

Już ogłosił swój start urzędujący poseł socjalistów, Jérôme Guedj. Ogłosił chęć startu były premier socjalistyczny, Bernard Cazeneuve. Sugeruje, że chce startować Manuel Valls, inny były premier socjalistyczny. Rafael Glucksmann, który był długo faworytem w tej rywalizacji, europoseł z takiego właśnie z kolei centrowo-liberalnego skrzydła, nie on jest formalnie socjalistą, ale jest przymierzony w ramach swojej własnej partii Plas Piblike. On wydawał się jest faworytem, ale w ostatnich miesiącach trochę oklapuł. No i wreszcie były prezydent François Hollande także deklaruje, że przygotowuje się do tych wyborów. No i media wiele piszą o tym, że Hollande chciałby znów wystartować i znów stać się przywódcą lewicy.

A jeszcze do tego są zieloni, jeszcze do tego są komuniści. Tutaj też zapowiadają swój start. Kandydaci obu tych partii będziemy mieli w październiku prawybory tak zwane ludowe, w których... Właśnie przywódczyni zielonych Machin Tondelier, która uzyska nominację partyjną, zmierzy się z trojgiem innych lewicowych, przynajmniej trojgiem innych lewicowych polityków, na przykład François Rousseau, taki działać, który był umelążony, ale jednak był bardziej propracowniczy, a mniej proimigrancki, no i odszedł, oni będą się mierzyć. To jest bardzo zabawna konstrukcja właśnie takich ludowych prawyborów, które mają teoretycznie wyłonić zjednoczonego kandydata, Zjednoczonej Lewicy, tylko że w praktyce będzie to pewnie jeden z pięciu albo sześciu kandydatów Lewicy, bo większość Lewicy wcale zjednoczyć się nie chce.

Tu też będzie szarpanina najbliższe miesiące, trwająca różnych też linii właśnie. Czy takiej Lewicy bardziej socjalnej, czy bardziej suwerennościowej, czy bardziej prounijnej, czy bardziej proukraińskiej, czy bardziej antyukraińskiej, a antyamerykańskiej, czyli melonszonowskiej. No ale melonszon jednak jest w innej lidze niż większość tych kandydatów, bo on ma te gwarantowane kilkanaście procent. No i wreszcie wisienka na torcie, kolejny kandydat, który nam się wyłonił, nieoficjalnie, ale de facto w telewizji, to powiedział Eric Zemmour, o którym oczywiście pisałem swoją pierwszą książkę przy poprzedniej kampanii prezydenckiej ponad cztery lata temu. No i on także, tutaj było dużo dywagacji, czy wystartuje on, czy wystartuje Sahak Nafo, która jest jego jedynym europosłem po rozłamie, którego dokonała Marion Maréchal.

Więc, no, Zemur w sondażach ma między 4 a 6%, więc też jest to wynik, który pozwala mu się po prostu liczyć. Zobaczymy, jak to będzie wyglądało, czy będzie w stanie znów na ten poziom ponad 5% wejście. Był taki totalny dołek kilka lat temu, gdzie wydawało się, że spadnie na poziom 1%, no ale teraz znów bardziej te 4-6% w sondażach ma, więc może się znów w tych najbliższych wyborach liczyć. Taki przegląd pewnie będę, pewnie z raz w miesiącu będę wraz z aktualizacją kampanii dla Was nagrywał, chyba, że będzie się coś ważnego działo albo w ogóle nie będzie się działo, no to wtedy to rzeczywiście nie będę Was zarzucał, ale taki powierzchowny, ale jednak starałem się pokazać przegląd kandydatów, bo mamy cały wysyp kandydatów i czeka nas teraz taka wielomiesięczna szarpanina, przede wszystkim wewnętrzna, znaczy rywalizacji, kto będzie najlepszy na lewicy, nie mylę, Szonowski,