Rok do wyborów we Francji. Kto zastąpi Macrona? Komentarz Kacpra Kity

To jest niewątpliwie sytuacja trudniejsza dla Bardeli. Narodowcom zdecydowanie łatwiej byłoby wygrać z Melenchonem niż z kimkolwiek innym. No i tutaj faworytem w tej rywalizacji jest cały czas były premier Eduard Filip, premier przez pierwsze trzy lata rządów Emmanuela Macrona, który swój start ogłosił już ponad rok temu. Natomiast Filip też ma pewien problem, ponieważ widać, że obóz Macrona się rozpada. I ostatnie dni przyniosły także informacje o tym, że druga z trzech partii tworzących obóz Emmanuela Macrona zamierza wystawić własnego kandydata, a mianowicie innego, późniejszego premiera u Makrona Gabriela Attala. Więc w skrócie sytuacja jest taka, że obóz Makrona tak naprawdę już jest podzielony.

Nikt nie uznaje przywództwa obecnego prezydenta, który jest postrzegany jako właśnie taka kulawa kaczka. która i tak już za mniej niż rok odejdzie z Pałacu Elizejskiego. No i w związku z tym mamy rywalizację różnych polityków z tego obozu, gdzie Filip i Attale są tymi podstawowymi rywalami i czeka nas wiele miesięcy takiej szamotaniny, w której obaj będą liczyć, że to, że w trakcie kampanii to ten drugi osłabnie i na koniec będzie musiał się wycofać. To jest trochę taka gra w cykora, podobną grę w cykora będziemy mieli równolegle na lewicy niemylą szonowskiej i na prawicy postgolistowskiej, gdzie też wszędzie będzie cały wysyp kandydatów, I rywalizacja o to, kto będzie lepiej stał w sondażach, żeby móc... Wszyscy teoretycznie oczywiście są za jednością, wszyscy są za zatrzymaniem ekstremizmów.

No i wszyscy wiedzą, jak to wyglądało w 1917 roku, wszyscy wiedzą, że teraz może być ich okazja, żeby wskoczyć do tej drugiej tury, liczyć na to, że będzie się tym, który stanie naprzeciwko narodowców, no i może psim swędem uda się te 51-52% znów, prawda, w ramach powstrzymywania faszyzmu, no i potem już jesteś prezydentem, prawda, no, wygryw. No, tylko oczywiście bardzo, bardzo wielu chętnych, a im więcej chętnych, tym większa szansa, że w drugiej turze znajdzie się Mélenchon, a z kolei druga tura z Mélenchonem to wymarzony scenariusz dla narodowców. No i równolegle, co się dzieje w ostatnich dniach? Oprócz tego, że Gabriel Attal szykuje się do samodzielnego startu przeciwko Filipowi, gdzie do tej pory jednak zakładano powszechnie, że tylko jeden z nich będzie kandydatem, równolegle także w ramach partii, żeby było jeszcze zabawniej, w ramach tej samej partii Attala także inna, makro już natrzaskał tych premierów przez to, że ich tylu było upadków rządów, więc inna była premier,

Elizabeth Bourne ogłosiła, że ona z kolei odchodzi z partii Attala, bo nie podoba jej się kurs Attala, który w ogóle z nikim tego kierunku partii nie konsultuje. Wcześniej, co zabawne, Attal z kolei wydał książkę, w której bardzo zdystansował się od Emmanuela Macrona. On był premierem w momencie, w którym Macron decydował się na rozwiązanie Zgromadzenia Narodowego w 1924 roku, mimo że dopiero Attale nie miał mu to bardzo za złą. W tej nowej książce Gabriel Attale wręcz pisze, że wydawał mu się absolutnym szaleństwem, żeby rozwiązać zgromadzenie narodowe i że w ciągu dni, kiedy zbliżało się, kiedy były wybory do Parlamentu Europejskiego i widział, że obozowi Macrona idzie źle w sondażach, że prawdopodobnie przegra, najpierw proponował Macronowi, żeby on osobiście jako nowy premier Attale zaangażował się w tę kampanię,

gdzie Macron miał go najpierw zniechęcać, a potem przeciwnie narzekać, że Attali się nie angażuje. W końcu doszło zresztą do debaty Attala z Jordanem Bardelą jako liderem listy Zjednoczenia Narodowego, co było bezprecedensowe, no bo tutaj jednak urzędujący premiera po drugiej stronie tylko lider listy opozycyjnej. Debaty, która wyszła mniej więcej na zero, podczas gdy Bardela wcześniej, no... zgniótł tak naprawdę liderkę listy Macrona, Valérie Ayer. Attalowi poszło trochę lepiej, ale nie na tyle dobrze, żeby zatrzymać to, co się stało później, czyli ponad dwukrotną przewagę Zjednoczenia Narodowego nad listą prezydencką. No i Attal opisuje, że w ostatnich dniach, kiedy widać było już, że tego marszu narodowców nie udało się zatrzymać, Pytał Macrona, że prawdopodobnie przegramy te wybory, trzeba coś zrobić, może jakaś rekonstrukcja rządu i Macron miał go zbywać, nie według książki samego Attali, więc to też jest trochę dość zabawne, bo przecież Attali jest szefem partii, którą powołał Macron, teoretycznie są cały czas sojusznikami, ale widać, że on już od Macrona chce jak najdalej, on tego pana nie zna.

Attal tam opisuje, że Macron go zbywał, Macron nie udzielił mu żadnych informacji, a jak się go Attal zapytał, no ale niektórzy mówią, że mógłbyś rozwiązać zgromadzenie narodowe, to byłoby szaleństwo, co o tym myślisz, to Macron miał mu tylko odpowiedzieć i dosłownie tam Attal robi taką egzegezę, że zastanawiał się, co oznacza to... bo nic poza prezydent premierowi nie chciał powiedzieć, prawda? Jest to komiczne, ale to się właśnie wydarzyło, prawda? I to właśnie Attal w swojej książce opisał, że tylko takie od prezydenta usłyszał. No i parę dni później wybory, które rzeczywiście przegrane. No i Macron na ostatni moment dopiero swojego premiera poinformował, że w sumie to kończy jego kadencję, no bo siłą rzeczy przyspieszone wybory oznaczały także dymisję premiera.

I robi przyspieszone wybory, co jest no niesamowite, no bo przecież Attal zostawał premierem mając perspektywę, że będzie rządził trzy lata, prawda, a porządził chłopak pół roku, bo Macron zdecydował się rozwiązać zgromadzenie. No więc był bardzo, bardzo zły i to też widać, prawda, taką narrację, że wszystko byłoby dobrze, gdyby nie ten wariat Macron, który niepotrzebnie rozwiązał zgromadzenie i przez to Mamy dzisiaj kryzys polityczny, przez to skrajna prawica i tak dalej. Więc to się dzieje w centrum walka bratobójcza. Kolejne miejsce, w którym się ciekawe rzeczy dzieją, to jest centroprawica, gdzie w ostatnich tygodniach Bruno Retaillot czyli prezes Republikanów, wygrał wyraźnie w głosowaniu wewnętrznym członków partii, którym przedstawiono trzy opcje. Była wielka szarpanina wewnątrz Republikanów, jak wyłonić kandydata na prezydenta.