Rok do wyborów we Francji. Kto zastąpi Macrona? Komentarz Kacpra Kity

Dzień dobry, Kacper Kita Państwa wita. Dzisiaj krótki komentarz do tego, że zostało już mniej niż rok do rozstrzygnięcia wyborów prezydenckich we Francji. Za 12 miesięcy będziemy już wiedzieli, kto zostanie następcą Emmanuela Macrona. W związku z czym mamy prawdziwą eksplozję kandydatów we Francji. Kolejni, kolejni politycy ogłaszają, że chcą wystartować i mamy do czynienia z prawdziwą dezintegracją francuskiej sceny politycznej, o czym oczywiście pisałem, czy w swojej nowej książce Epoka chaosu, czy w poświęconej stricte Francji sadze Rodule Penów, do których odsyłam zainteresowanych tym zagadnieniem, a jest ono ważne dlatego, że te przyszłoroczne wybory prezydenckie, a po nich prawie na pewno parlamentarne,

afirmacji tak naprawdę tego, co on obecnie nazywa Nową Francją, w której otwarcie, wręcz prowokacyjnie użył terminu używanego przez część prawicy Wielka Podmiana. Melancho mówią, że Wielka Podmiana następuje na takiej zasadzie, że oczywiście kolejne pokolenia zastępują pokolenia swoich rodziców, ale wiadomo o co mu chodzi. Jest to zresztą, muzułmanie we Francji to jest najbardziej spójna wyborczo grupa, żadna inna grupa, jeśli chodzi o religię, pochodzenie, zarobki, miejsce zamieszkania nie jest tak spójne, aż 70% z nich głosowało ostatnio na Melenchonę i Melenchon liczy na to, że dokładając oczywiście do tej typowo lewicowej bazy, czyli związków zawodowych, czy ludzi gorzej sytuowanych materialnie, tych właśnie prędzej uzwiązkowionych, oni prędzej głosują na Marine Le Pen,

ci mniej uzwiązkowieni prędzej głosują na Marine Le Pen, czy dzisiaj Bardele, nauczycieli i tak dalej, dokłaniając do tego muzułmanów i studentów, będzie w stanie, no i oczywiście część wielkomiejskiej, lewicowej inteligencji, będzie w stanie właśnie pozyskując, zwiększając frekwencję w... tak zwanych trudnych dzielnicach podparyskich i tak dalej, o tym wielokrotnie mówiłem, po prostu będzie w stanie wejść do drugiej tury i tam stanąć naprzeciwko faszysty, no i wtedy oczywiście ogłosić front antyfaszystowski, front republikański przeciwko Bardeli, przy czym w tej chwili sondaże pokazują, że około 60-70% Francuzów wybrałoby wtedy Bardelę, bo Melenchon już jest postrzegany tak bardzo jako ekstremista. To jest jeden scenariusz. Drugi scenariusz to jest wejście jednak do drugiej tury kogoś z szeroko pojętego centrum, zamiast Melenchona.

w ramach Republikanów, udało mu się pokazać, że te doły partyjne są za nim. Doły są za bardziej prawicowym kursem Republikanów i w związku z tym Toreta Jo będzie kandydatem na prezydenta. W sondażach ma teraz między 8 a 13%. Więc nie jest to wynik wybitny, ale jest to wynik, który pozwala powalczyć o to, żeby jednak być na trzecim, czwartym, a może i drugim miejscu. Wyzwaniem dla Retajo jest, licząc na rozkład obozu Macrona, licząc na walki wewnętrzne w obozie Macrona, i z drugiej strony chcąc się przedstawić także jako ktoś prawicowy, ale nie lepenistowski. Tutaj oczywiście próba zachowania podmiotowości, no bo Republikanie przez ostatnie 9 lat byli zżerani z jednej strony przez Macrona, z drugiej strony przez Le Pen.

No i jest także były premier Dominique de Villepin, premieru Iraka, znany głównie z tego, że był człowiekiem, który powiedział nie Amerykanom, że nie, Francja nie wyśle swoich wojsk do Iraku, prawda? No i teraz już taki starszy pan po siedemdziesiątce, ale występuje w takiej aurze męża stanu i takiego, prawda, kosmity, który przybił ze świata, kiedy Francja się liczyła, Francja powiedziała nie Stanom Zjednoczonym, Francja się liczyła, Francja była mocarstwem, nie to, co teraz, prawda? I Dominique de Villepin, oczywiście człowiek umiejący się tam odwoływać do literatury, pokazując jaki jest oczytany, jakim jest poważny, prawda, stara się pokazać jako taki poważniejszy niż tutaj wszystko, dzieci w piaskownicy i tak dalej. Na razie sondaże dają mu kilka procent.

On także jest, prawda, po linii, że nawet ze skrajną lewicą przeciwko Le Pen, że to jest prawdziwy golizm, powstrzymywanie skrajnej prawicy, prawda. gdzie Retajo przeciwnie. Retajo, tak jak już to mówiłem, był gotowy przełamywać ten kordon sanitarny nie w pełni, ale częściowo. Na przykład popierając kandydatów narodowców w drugiej turze przeciwko socjalistom, czy też zachowując neutralność w tej walce w Nicei, gdzie był z jednej strony kandydat wywodzący się z jego własnej partii, ale sprzymierzony z Macronem, a kandydat też skończony, wywodzący się z jego własnej partii, czyli Eric Ciotti, ale sprzymierzony z Le Pen, no to Retaio zachował neutralność, co wielu odczytywało jako taki gest wobec Ciottiego, mówiłem o tym szerzej w poprzednim odcinku. nagraniu. Ciotti zresztą po drodze wzywał teraz Retajo, żeby się do niego przyłączył, żeby razem, prawda, razem we dwóch, no i razem oczywiście z Le Pen budowali wielką unię prawic.

Retajo tego nie chce. Retajo próbuje takiej zabawnej konstrukcji, w której on najpierw na prawicowych hasłach pozyska część wyborców Filipa, mówiąc, że Filip jest jednak zbyt centrowy, zbyt obciążony rządami Macrona. ale też raczej właśnie wśród tych wyborców lepiej sytuowanych materialnie i starszych, bo tacy są wyborcy Macrona, tacy są wyborcy Filipa, a potem w drugiej turze, prawda, przeciwko Le Pen czy Bardelli, no to oczywiście on już będzie znów tym kandydatem republikańskim. Byłaby to dość zabawna, szczerze mówiąc, sytuacja. Myślę, że lewica francuska rwałaby sobie włosy z głowy, gdyby miała naprzeciwko siebie względ, jednak konserwatywnego, katolickiego reprezentanta prawej flanki establishmentu, a z drugiej strony narodowca, prawda, no i wybieraj co gorsze.

wielkiej dezintegracji francuskiej lewicy. Zresztą wtedy w ogóle żaden kandydat nie dostał nawet 20%. Wtedy Jean-Marie Le Pen wszedł do drugiej tury. Więc ta tradycja jest bardzo długa. Potem oczywiście Dominique Strauss-Kahn w 2012 roku wydawało się, że będzie faworytem wyborów, a mieliśmy aferę związaną z tym, że miał wykorzystać seksualnie filipińską pokojówkę. Wielu uważało, że to jest ukartowane przez Sarkoziego, służby specjalne, nie wiadomo kogo jeszcze. Różne teorie były na ten temat. W każdym razie polityk znany, mając duże szanse, żeby w 2012 roku powalczyć o prezydenturę, został skończony. No i wreszcie najnowsza taka sytuacja, 2017 rok, kiedy najpierw długo faworytem był Alain Juppé, polityk właśnie tego centrowo-liberalnego skrzydła centroprawicy, golistów, taki mentor Eduarda Filipa, tego, który startuje teraz.

No ale Juppé przegrał nieoczekiwanie prawybory, zajął w ogóle w nich drugie miejsce za Fionem przed Sarkozym. François Fion jako były premier nieoczekiwanie wygrał z Juppé i Sarkozym, gdzie wydawało się, że to Juppé albo Sarkozy będą w tej drugiej turze. I to oni będą faworytami wyborów przeciwko Le Pen. A potem z kolei także Fillon, który przez kilka miesięcy był faworytem wyborów, wyszła na jaw tak zwana Penelopa Gate, że miał zatrudniać swoją żonę, swoje dzieci jako asystentów, wyciągać pieniądze publiczne w ten sposób. No i Fillon także został utopiony i to Macron nieoczekiwanie został prezydentem. Także wielu oczywiście uważało, że jest to ukartowane. W skrócie, tradycja we francuskich wyborach prezydenckich jest taka, że faworyci częściej wygrywają niż przegrywają.

i która ostatnio w wyborach na burmistrza Paryża dostała 10%. Przypomnę, Zemur dostał 4 lata temu 7%, zajął czwarte miejsce jako taki kandydat narodowo-konserwatywny, golista, ale na prawo od Le Pen, w wielkim skrócie bardziej antyislamski, bardziej antyimigrancki, bardziej liberalny gospodarczo. Czy on by powiedział mniej socjalistyczny, bo oczywiście do liberalizmu się nie przyznaje, ale to złożone zagadnienie. Istotne jest to, przede wszystkim kandydat przeciwny tak zwanej wielkiej podmianie, przede wszystkim te kwestie tożsamościowe biorące na sztandary, przede wszystkim tak zwaną remigrację biorące na sztandary. No i Zemur także w wywiadzie kilka dni temu pytany, czy kandydatem będzie on, czy Knafo, powiedział, że Knafo będzie, że Sara Knafo będzie oczywiście u mojego boku, że się przygotowuje, ale nie zamierzam startu ogłaszać w wywiadzie telewizyjnym.

a dziennikarz jak go dopytywał, no, czy na pewno nam pan nie powie, już panu odpowiedziałem, jaka jest moja decyzja, no, więc de facto powiedział, że to on będzie startował, a nie Knafo, czyli jednak on drugi raz wystartuje, a nie 33-letnia kobieta. Moim zdaniem dobra decyzja, o tyle, że Jednak on jest postacią z dużo większym doświadczeniem. On jednak jest pewną marką. Knafo też oczywiście zbudowała swoją pozycję, ale ona równie dobrze może za kilka lat startować. A jednak myślę, że jest też iluś osób, którzy uznają Zemura za poważniejszego kandydata niż dowolnie młoda, bystra, radząca sobie w debatach młoda kobieta.

Dopiero później, w francuskim miksie energetycznym, dopiero później Macron, zmiana kursu, nuklearny renesans, nie zamykamy wcale żadnych elektrowni. To był jeszcze taki etap zielonego Macrona na początku. Myślę, że tego typu rzeczy Edwardowi Filipowi będą wypominane i jednak trudno mu będzie się całkowicie od Macrona odciąć. Ale zobaczymy przy tak niskim progu wejścia do drugiej tury. Wszystko jest możliwe. A za dzisiaj serdecznie dziękuję. Zainteresowanych francuską sceną polityczną oczywiście odsyłam do swoich książek. z epoki chaosu najnowszej, gdzie pisze szczerze o dezintegracji i francuskiej, i innych scen politycznych. Sagi rodu Le Penów, gdzie pisze stricte o historii francuskiego ruchu narodowego od Jean-Marie Le Pen, Marine Le Pen, Jordan Bardella. I oczywiście także do książki o Ericu Zemurze, który w tych wyborach znów prawdopodobnie wystartuje.