Rok do wyborów we Francji. Kto zastąpi Macrona? Komentarz Kacpra Kity

Dzień dobry, Kacper Kita Państwa wita. Dzisiaj krótki komentarz do tego, że zostało już mniej niż rok do rozstrzygnięcia wyborów prezydenckich we Francji. Za 12 miesięcy będziemy już wiedzieli, kto zostanie następcą Emmanuela Macrona. W związku z czym mamy prawdziwą eksplozję kandydatów we Francji. Kolejni, kolejni politycy ogłaszają, że chcą wystartować i mamy do czynienia z prawdziwą dezintegracją francuskiej sceny politycznej, o czym oczywiście pisałem, czy w swojej nowej książce Epoka chaosu, czy w poświęconej stricte Francji sadze Rodule Penów, do których odsyłam zainteresowanych tym zagadnieniem, a jest ono ważne dlatego, że te przyszłoroczne wybory prezydenckie, a po nich prawie na pewno parlamentarne,

To jest niewątpliwie sytuacja trudniejsza dla Bardeli. Narodowcom zdecydowanie łatwiej byłoby wygrać z Melenchonem niż z kimkolwiek innym. No i tutaj faworytem w tej rywalizacji jest cały czas były premier Eduard Filip, premier przez pierwsze trzy lata rządów Emmanuela Macrona, który swój start ogłosił już ponad rok temu. Natomiast Filip też ma pewien problem, ponieważ widać, że obóz Macrona się rozpada. I ostatnie dni przyniosły także informacje o tym, że druga z trzech partii tworzących obóz Emmanuela Macrona zamierza wystawić własnego kandydata, a mianowicie innego, późniejszego premiera u Makrona Gabriela Attala. Więc w skrócie sytuacja jest taka, że obóz Makrona tak naprawdę już jest podzielony.

W praktyce wszyscy wiedzą, że jest to wyjątkowa okazja, bo są to takie otwarte wybory, w których nie ma urzędującego prezydenta. Szansa na wygraną jest, prawda, życiowa szansa jest teraz albo nigdy dla... dla wielu z tych polityków. Nie wiadomo, co będzie za 5, czy tym bardziej za 10 lat. Za 5 lat będzie pewnie jakiś prezydent ubiegający się o reelekcję, więc będzie trudniej. No a teraz tak samo jak Emmanuel Macron, który jak popatrzymy sobie właśnie na historię wcześniejszych wyborów prezydenckich we Francji, rok przed wyborami, w których Macron został prezydentem, nawet nie był notowany w prawie żadnym sondażu. Nie uznawano go jeszcze za poważnego kandydata. Wtedy jeszcze zresztą nie ogłosił swojego statu oficjalnie, chociaż pojawiały się takie spekulacje, był wtedy jeszcze ministrem w rządzie François Hollande'a.

Elizabeth Bourne ogłosiła, że ona z kolei odchodzi z partii Attala, bo nie podoba jej się kurs Attala, który w ogóle z nikim tego kierunku partii nie konsultuje. Wcześniej, co zabawne, Attal z kolei wydał książkę, w której bardzo zdystansował się od Emmanuela Macrona. On był premierem w momencie, w którym Macron decydował się na rozwiązanie Zgromadzenia Narodowego w 1924 roku, mimo że dopiero Attale nie miał mu to bardzo za złą. W tej nowej książce Gabriel Attale wręcz pisze, że wydawał mu się absolutnym szaleństwem, żeby rozwiązać zgromadzenie narodowe i że w ciągu dni, kiedy zbliżało się, kiedy były wybory do Parlamentu Europejskiego i widział, że obozowi Macrona idzie źle w sondażach, że prawdopodobnie przegra, najpierw proponował Macronowi, żeby on osobiście jako nowy premier Attale zaangażował się w tę kampanię,

gdzie Macron miał go najpierw zniechęcać, a potem przeciwnie narzekać, że Attali się nie angażuje. W końcu doszło zresztą do debaty Attala z Jordanem Bardelą jako liderem listy Zjednoczenia Narodowego, co było bezprecedensowe, no bo tutaj jednak urzędujący premiera po drugiej stronie tylko lider listy opozycyjnej. Debaty, która wyszła mniej więcej na zero, podczas gdy Bardela wcześniej, no... zgniótł tak naprawdę liderkę listy Macrona, Valérie Ayer. Attalowi poszło trochę lepiej, ale nie na tyle dobrze, żeby zatrzymać to, co się stało później, czyli ponad dwukrotną przewagę Zjednoczenia Narodowego nad listą prezydencką. No i Attal opisuje, że w ostatnich dniach, kiedy widać było już, że tego marszu narodowców nie udało się zatrzymać, Pytał Macrona, że prawdopodobnie przegramy te wybory, trzeba coś zrobić, może jakaś rekonstrukcja rządu i Macron miał go zbywać, nie według książki samego Attali, więc to też jest trochę dość zabawne, bo przecież Attali jest szefem partii, którą powołał Macron, teoretycznie są cały czas sojusznikami, ale widać, że on już od Macrona chce jak najdalej, on tego pana nie zna.

Attal tam opisuje, że Macron go zbywał, Macron nie udzielił mu żadnych informacji, a jak się go Attal zapytał, no ale niektórzy mówią, że mógłbyś rozwiązać zgromadzenie narodowe, to byłoby szaleństwo, co o tym myślisz, to Macron miał mu tylko odpowiedzieć i dosłownie tam Attal robi taką egzegezę, że zastanawiał się, co oznacza to... bo nic poza prezydent premierowi nie chciał powiedzieć, prawda? Jest to komiczne, ale to się właśnie wydarzyło, prawda? I to właśnie Attal w swojej książce opisał, że tylko takie od prezydenta usłyszał. No i parę dni później wybory, które rzeczywiście przegrane. No i Macron na ostatni moment dopiero swojego premiera poinformował, że w sumie to kończy jego kadencję, no bo siłą rzeczy przyspieszone wybory oznaczały także dymisję premiera.

I robi przyspieszone wybory, co jest no niesamowite, no bo przecież Attal zostawał premierem mając perspektywę, że będzie rządził trzy lata, prawda, a porządził chłopak pół roku, bo Macron zdecydował się rozwiązać zgromadzenie. No więc był bardzo, bardzo zły i to też widać, prawda, taką narrację, że wszystko byłoby dobrze, gdyby nie ten wariat Macron, który niepotrzebnie rozwiązał zgromadzenie i przez to Mamy dzisiaj kryzys polityczny, przez to skrajna prawica i tak dalej. Więc to się dzieje w centrum walka bratobójcza. Kolejne miejsce, w którym się ciekawe rzeczy dzieją, to jest centroprawica, gdzie w ostatnich tygodniach Bruno Retaillot czyli prezes Republikanów, wygrał wyraźnie w głosowaniu wewnętrznym członków partii, którym przedstawiono trzy opcje. Była wielka szarpanina wewnątrz Republikanów, jak wyłonić kandydata na prezydenta.

W poprzednich wyborach w 17 i 22 roku robili prawybory, ale za każdym razem ich prawybory ponosiły klapę. To znaczy kandydat, który wygrywał te prawybory, potem dostawał dużo słabszy wynik niż się spodziewano. Tak było z François Fillonem, tak było potem z Valérie Pécresse. No i Retajo przedstawił trzy opcje, albo od razu członkowie partii decydują, że kandydatem jest prezes partii, albo robią otwarte prawybory, albo robią zamknięte prawybory. Otwarte, czyli dostępne nie tylko dla członków partii, zamknięte tylko dla członków partii. No i zdecydowanie ponad 70% zagłosowało za Retajo. Co wzmacnia Retajo w tych wewnętrznej rywalizacji, ponieważ on był przez rok ministrem spraw wewnętrznych u Macrona, on reprezentuje to skrzydło nieco bardziej konserwatywne,

w ramach Republikanów, udało mu się pokazać, że te doły partyjne są za nim. Doły są za bardziej prawicowym kursem Republikanów i w związku z tym Toreta Jo będzie kandydatem na prezydenta. W sondażach ma teraz między 8 a 13%. Więc nie jest to wynik wybitny, ale jest to wynik, który pozwala powalczyć o to, żeby jednak być na trzecim, czwartym, a może i drugim miejscu. Wyzwaniem dla Retajo jest, licząc na rozkład obozu Macrona, licząc na walki wewnętrzne w obozie Macrona, i z drugiej strony chcąc się przedstawić także jako ktoś prawicowy, ale nie lepenistowski. Tutaj oczywiście próba zachowania podmiotowości, no bo Republikanie przez ostatnie 9 lat byli zżerani z jednej strony przez Macrona, z drugiej strony przez Le Pen.

On także jest, prawda, po linii, że nawet ze skrajną lewicą przeciwko Le Pen, że to jest prawdziwy golizm, powstrzymywanie skrajnej prawicy, prawda. gdzie Retajo przeciwnie. Retajo, tak jak już to mówiłem, był gotowy przełamywać ten kordon sanitarny nie w pełni, ale częściowo. Na przykład popierając kandydatów narodowców w drugiej turze przeciwko socjalistom, czy też zachowując neutralność w tej walce w Nicei, gdzie był z jednej strony kandydat wywodzący się z jego własnej partii, ale sprzymierzony z Macronem, a kandydat też skończony, wywodzący się z jego własnej partii, czyli Eric Ciotti, ale sprzymierzony z Le Pen, no to Retaio zachował neutralność, co wielu odczytywało jako taki gest wobec Ciottiego, mówiłem o tym szerzej w poprzednim odcinku. nagraniu. Ciotti zresztą po drodze wzywał teraz Retajo, żeby się do niego przyłączył, żeby razem, prawda, razem we dwóch, no i razem oczywiście z Le Pen budowali wielką unię prawic.

Retajo tego nie chce. Retajo próbuje takiej zabawnej konstrukcji, w której on najpierw na prawicowych hasłach pozyska część wyborców Filipa, mówiąc, że Filip jest jednak zbyt centrowy, zbyt obciążony rządami Macrona. ale też raczej właśnie wśród tych wyborców lepiej sytuowanych materialnie i starszych, bo tacy są wyborcy Macrona, tacy są wyborcy Filipa, a potem w drugiej turze, prawda, przeciwko Le Pen czy Bardelli, no to oczywiście on już będzie znów tym kandydatem republikańskim. Byłaby to dość zabawna, szczerze mówiąc, sytuacja. Myślę, że lewica francuska rwałaby sobie włosy z głowy, gdyby miała naprzeciwko siebie względ, jednak konserwatywnego, katolickiego reprezentanta prawej flanki establishmentu, a z drugiej strony narodowca, prawda, no i wybieraj co gorsze.

No ale Juppé przegrał nieoczekiwanie prawybory, zajął w ogóle w nich drugie miejsce za Fionem przed Sarkozym. François Fion jako były premier nieoczekiwanie wygrał z Juppé i Sarkozym, gdzie wydawało się, że to Juppé albo Sarkozy będą w tej drugiej turze. I to oni będą faworytami wyborów przeciwko Le Pen. A potem z kolei także Fillon, który przez kilka miesięcy był faworytem wyborów, wyszła na jaw tak zwana Penelopa Gate, że miał zatrudniać swoją żonę, swoje dzieci jako asystentów, wyciągać pieniądze publiczne w ten sposób. No i Fillon także został utopiony i to Macron nieoczekiwanie został prezydentem. Także wielu oczywiście uważało, że jest to ukartowane. W skrócie, tradycja we francuskich wyborach prezydenckich jest taka, że faworyci częściej wygrywają niż przegrywają.

kto będzie najlepszy w obozie Macrona, który już nie jest obozem Macrona i nikt Macrona nigdy nie znał, na oczy nie widział, czy kto jest najlepszy na centroprawicy. I najpoważniejsi rywale dla Bardelli Melenchon i Philippe. Philippe, który z jednej strony można by go nawet uznać pewnie za faworyta tych wyborów, gdyby uznać, że na pewno, że jest faworytem do wejścia do drugiej tury, Ale ja mam co do tego wątpliwości, dlatego że on może skończyć tak jak Juppé, który właśnie wysoko w sondażach, w sondażach zaufania, potem w praktyce zacznie się mu wypominać wszystkie decyzje. Na przykład Edouard Philippe był premierem przez trzy lata, pierwsze Macrona. Na przykład to on był premierem, kiedy były żółte kamizelki, to on był premierem, kiedy zamykano, on to przeprowadzał, elektrownie atomowe, kiedy miano zmniejszyć udział energetyki atomowej po to, żeby zwiększyć udział OZE.

Dopiero później, w francuskim miksie energetycznym, dopiero później Macron, zmiana kursu, nuklearny renesans, nie zamykamy wcale żadnych elektrowni. To był jeszcze taki etap zielonego Macrona na początku. Myślę, że tego typu rzeczy Edwardowi Filipowi będą wypominane i jednak trudno mu będzie się całkowicie od Macrona odciąć. Ale zobaczymy przy tak niskim progu wejścia do drugiej tury. Wszystko jest możliwe. A za dzisiaj serdecznie dziękuję. Zainteresowanych francuską sceną polityczną oczywiście odsyłam do swoich książek. z epoki chaosu najnowszej, gdzie pisze szczerze o dezintegracji i francuskiej, i innych scen politycznych. Sagi rodu Le Penów, gdzie pisze stricte o historii francuskiego ruchu narodowego od Jean-Marie Le Pen, Marine Le Pen, Jordan Bardella. I oczywiście także do książki o Ericu Zemurze, który w tych wyborach znów prawdopodobnie wystartuje.