Anioł - CreepyPasta

20 stycznia 1967 roku. Kalisz. Siarczysta zima, panująca nieprzerwanie od miesiąca, dawała się we znaki każdej istocie żyjącej. Od krzewów przez zwierzęta, na ludziach kończąc. Jeden z przedstawicieli tych ostatnich szedł chodnikiem w towarzystwie przedstawiciela tych drugich, swojego psa imieniem Azor. Aby nieco urozmaicić nudny spacer, bowiem dookoła można było ujrzeć jedynie szare bloki czy przysypane białym puchem ulice, mężczyzna zaczął gawędzić ze swoim futrzanym przyjacielem.

Och noż, co za mróz, prawda Azor? Naprawdę daje się mocno w kość. Tak samo jak tym, czekaj, no w sześćdziesiątym pierwszym. Wtedy też była taka lodówa i też w styczniu. Jakiś przeklęty ten miesiąc. Azor jedynie zaszczekał wesoło i pomardał ogonem. To w tobie lubię. Nie oceniasz, nie marudzisz, tylko wiernie słuchasz. Nie to co moja stara. Dobra, zajdziemy jeszcze kawałek i wracamy do domu, co? Marysia zagrzeje nam czegoś dobrego, to się rozgrzejemy po tej śnieżycy, a potem może... Azor, wszystko w porządku? Zapytał zaniepokojony, gdy pies nagle podniósł głowę. Nastawił uszu, zmarszczył nos, a po chwili ruszył do przodu, ciągnąc swojego pana za sobą.

Mężczyźnie zawirowało w głowie i odskoczył od znaleziska. Wybiegł z alejki i rozejrzał się. Cholera, żadnego patrolu. Pobiegł szybko z Azorem na najbliższy postarunek. Znudzony dyżurny imieniem Grzegorz przeglądał gazetę, aby choć na chwilę oderwać się od panującej nudy. Owszem, miał obowiązki, którymi musiał się zająć, ale na samą myśl o tym paraliżowała go straszna i rzadka choroba. Pracofobia. Oczywiście została stwierdzona poprzez niezawodne narzędzie, jakim jest samodiagnoza, ale nikt nie musi o tym wiedzieć.