Das Zeitmaschinenprojekt: Wielka Tajemnica III Rzeszy - CreepyPasta [EP06]

Ludzie są jak rzeka, a my towarzysze jak natura. Nasze zadanie polega na nadaniu rzece odpowiedniego kierunku. Józef Stalin Eriś wrzasnął. Ani się ważcie! Opuść broń, Radomirze, proszę, nie chcemy problemów. Już sobie idziemy. Wraz ze swoimi ludźmi oddalił się. Gdy Radomir zniknął mu z oczu, von Adlerhirst zrugał podwładnych. Potrzebujemy siły roboczej! Czy wyraziłem się jasno? Skinęli i przewiesili pistolety maszynowe przez ramię. Nie żeby Erisiowi jakoś zależało na losie Radomira.

W samym sercu Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich znajdował się skromny apartament Józefa Stalina. Ściany pokryto ciemnozielonym, matowym tynkiem. W gabinecie stał masywny, dębowy stół. Na ścianie wisiał portret Lenina. Siedzący przy biurku przywódca miał krępą budowę ciała. Stalin czytał właśnie dokument, gdy dobiegło go stukanie do drzwi. Wejść! Jego uszu dotarło krakanie wrony. Odruchowo spojrzał w stronę okna. Nie mylił się. Ptak z uwagą mu się przyglądał. Wrona wydawała się nienaturalnie duża.

Jury Sidorow! Podobno towarzysz Stalin chciał mnie widzieć. Towarzysz Jury, podejdzie! Z każdym krokiem przywódca jakby na nowo odkrywał oblicze gościa, choć znał go od ładnych paru lat. Twarz była blada i wychudzona. Z uwagą przyjrzał się ustom rozmówcy. Były cienkie, napięte i skrywały tajemnice. Przywódca pośpiesznie przebiegł wzrokiem po jego rękach. Szukał jakichś ostrych przedmiotów, czegoś, czym Sidorow mógłby go zabić. Stalin wiedział, że ochrona przeszukała go tutaj dokładnie, ale środków ostrożności nigdy za wiele.

Gdy Jurij Sidorow usiadł, przywódca wręczył mu plik dokumentów i zdjęć. W czasie wielkiej wojny ojczyźnianej Niemcy z Polesia transportowali niewyobrażalne ilości ród, w tym żelaza. To przychodzi ludzkie pojęcie, bo tory prowadzą zupełnie donikąd. Tam są tylko bagna. Faktycznie wygląda to podejrzanie. Stalin oparł łokcie o blat i splotł palce. Towarzyszu Jurij Sidorow... Czytał Jakub Rutka.