Das Zeitmaschinenprojekt: Wielka Tajemnica III Rzeszy - CreepyPasta [EP06]

Ludzie są jak rzeka, a my towarzysze jak natura. Nasze zadanie polega na nadaniu rzece odpowiedniego kierunku. Józef Stalin Eriś wrzasnął. Ani się ważcie! Opuść broń, Radomirze, proszę, nie chcemy problemów. Już sobie idziemy. Wraz ze swoimi ludźmi oddalił się. Gdy Radomir zniknął mu z oczu, von Adlerhirst zrugał podwładnych. Potrzebujemy siły roboczej! Czy wyraziłem się jasno? Skinęli i przewiesili pistolety maszynowe przez ramię. Nie żeby Erisiowi jakoś zależało na losie Radomira.

Po skończonej pracy do Erisia podeszła urodziwa kobieta. Była od niego wyższa. Jej jasna cera lśniła w pełnym słońcu. Delikatne policzki miała gładkie i zarumienione. Brązowe oczy doskonale komponowały się z ciemnymi, opadającymi aż do połowy pleców włosami. W imieniu naszej małej społeczności ogromnie wam dziękuję za pomoc. Powiedziała wręczając von Adlerchirstowi naszyjnik z niebieskim kamieniem po środku. Skąd Tomasz? Idąc w tamtą stronę traficie na dziurę w ziemi. Wejdźcie do niej, a wszystko stanie się jasne. Erich skinął głową. Faktycznie, odnalazł sporą dziurę w ziemi.

Pokazały, gdzie są surowce. Przekonały pozostałych mieszkańców, że nic im nie zrobi. Przecież był taki miły, zawsze uśmiechnięty. Erich otrząsnął się z zamyślenia, gdy dostrzegł kobietę, która jakiś czas temu wskazała mu miejsce, gdzie znajdowały się cenne surowce. Wyglądała jak kościotrup, a nie człowiek. Esesmani prowadzili ją prosto na szubienicę. Zainteresowany von Adlerhirst podszedł bliżej. Więźniarka patrzyła na niego błagalnym wzrokiem. Żołnierze zawiesili jej sznur i również spojrzeli na Erisa. Ten skinął głową.

Stołek spod jej nóg został przewrócony. Delikatne rączki próbowały ściągnąć zabójczy supeł. Eris wpatrywał się w to wszystko z obojętnością. Nie czuł żadnych emocji. Dla niego liczył się tylko cel misji. Niedługo potem Erich ponownie spotkał się z Hitlerem w jego kancelarii w Berlinie. Musi pan podziękować Rudolfowi Brandtowi. Bardzo podobały mu się pańskie wykłady. Był jedną z niewielu osób, która twierdziła, że to właśnie panu się uda. Ja muszę przyznać, że z natury jestem niedowiarkiem.

Mein Führer cieszy się, że mogłem pomóc. Doktorze Erich von Adler-Hirschie, dzięki panu Trzecia Rzesza podbiję cały świat. Hitler wstał i ścisnął mu dłoń. Erich, choć chciał, nie był w stanie wydusić słowa. Heinrich Hoffmann, fotograf Hitlera, zrobił im wspólne zdjęcie. Adler Hirstowi łza spłynęła po policzku, gdy wreszcie stał się kimś ważnym. Wreszcie ktoś go docenił. Gdy Hitler przeprosił Erisia na chwilę i ten został sam, wyciągnął z portfela dwie fotografie. Uważnie im się przyjrzał.

Stanisław w ślepiach istot nie dostrzegł gniewu, lecz pustkę, która emanowała rozpaczą i beznadzieją. Wśród nieszczęśników zobaczył chudą jak patyk kobietę z zawieszonym na szyi sznurem. W zaciśniętej ręce trzymała mieniący się kamyk. Przecież to ona pokazała jego ojcu, gdzie znajdują się cenne surowce. Pozwól nam odejść w spokoju. Już dawno wybaczyliśmy Erisiowi. Nagle rozniósł się przeraźliwy huk, a następnie przednią część szyb uspowiły niebieskie płomienie. Wyglądało to tak, jakby z innego świata wynurzyły się demony esesmanów, którzy w rękach trzymali bicze.