ANDRZEJ LEPPER - HISTORIA UPADKU

To był dowód, że Lepper stał się politykiem ogólnokrajowym, a jego przekaz trafiał do szerokiej rzeszy wyborców. Co ciekawe przed drugą turą wyborów prezydenckich w 2005 Leper udzielił poparcia Lechowi Kaczyńskiemu z PiS, co zapowiadało pewne zbliżenie jego formacji z rodzącym się obozem IV RP. Po wyborach w 2005 roku samoobrona ponownie znalazła się w Sejmie. Ponad 11% głosów i 56 mandatów. Lepper znów został wybrany na wicemarszałka Sejmu V kadencji. Tym razem oficjalnie dzięki głosom Prawa i Sprawiedliwości, które widziało w nim potencjalnego koalicjanta.

Rzeczywiście, w 2006 roku nastąpił polityczny krok, który jeszcze kilka lat wcześniej trudno było sobie wyobrazić. Wejście Lepera do rządu. Po kilku miesiącach sprawowania władzy mniejszościowej PiS Jarosława Kaczyńskiego zdecydował się zawrzeć koalicję z samoobroną oraz Narodową Katolicką Ligą Polskich Rodzin. 5 maja 2006 Andrzej Lepper został powołany na stanowisko wicepremiera oraz ministra rolnictwa i rozwoju wsi w rządzie premiera Kazimierza Marcinkiewicza. Gdy w lipcu 2006 Marcinkiewicza na fotelu premiera zastąpił Jarosław Kaczyński, Lepper utrzymał swoje stanowiska także w nowym gabinecie.

Obecność Lepera w rządzie była bezprecedensowa. Oto dawny radykał i uliczny antysystemowiec stał się częścią władzy wykonawczej państwa. Jako minister rolnictwa zabiegał o interesy wsi, m.in. zwiększenie dopłat dla rolników, ochronę polskiego rynku rolnego przed zagraniczną konkurencją i umorzenie części długów gospodarstw rolnych. Jednak koalicja PiS Samoobrona LPR okazała się bardzo burzliwa. Już po paru miesiącach nastąpiły tarcia, a Lepper nie zawsze potrafił podporządkować się dyscyplinie rządu Jarosława Kaczyńskiego. Kulminacją pierwszego kryzysu był wrzesień 2006 roku.

Opozycja zarzucała mu niekompetencje i psucie wizerunku Polski za granicą. Wytykano mu też dawne wyroki i nieparlamentarne zachowania. W lutym 2007 roku Platforma Obywatelska złożyła nawet formalny wniosek o wotum nieufności wobec Leppera, jednak koalicja rządowa odrzuciła go w głosowaniu broniąc swojego wicepremiera. Było jasne, że PiS tolerował Lepera z uwagi na arytmetykę sejmową, lecz tarcia narastały. Ostateczny cios tej koalicji zadała tzw. afera gruntowa, która wybuchła latem 2007 roku. Centralne Biuro Antykorupcyjne przeprowadziło operację specjalną, w której agenci poddając się za biznesmenów próbowali wręczyć łapówkę w zamian za odrolnienie gruntów na Mazurach.

Po sześciu latach obecności w Sejmie ugrupowanie Lepera wypadło ze sceny parlamentarnej. Dla niego samego oznaczało to nie tylko utratę wpływów i stanowisk, ale też poważne kłopoty finansowe. Partia pozbawiona subwencji budżetowej stała się faktycznie bankrutem. Sam Lepper znalazł się w trudnym położeniu jako lider, odpowiadał za długi partii, miał na karku ciągnące się procesy sądowe, a jednocześnie z dnia na dzień stracił immunitet poselski i ochronę polityczną. Próbując ratować swoją pozycję, Lepper podejmował różne inicjatywy, jednak bez powodzenia. Jeszcze przed wyborami, 2007 rok, spróbował połączyć siły z Ligą Polskich Rodzin, tworząc egzotyczną koalicję o nazwie LIS, czyli Skrót od LPR i Samoobrona, będący jednocześnie żartobliwym nawiązaniem do lisiej przebiegłości.

Sojusz ten wystawił wspólne listy wyborcze i nawet zaproponował na premiera byłego ministra Janusza Kaczmarka. Człowieka, który według doniesień miał wcześniej ostrzec Leppera przed prowokacją CBA w aferze gruntowej. Ten ryzykowny ruch nie przyniósł jednak rezultatów. Lis poniósł klęskę, nie zdobywając mandatów. Był to ostateczny sygnał, że czas Leppera w wielkiej polityce dobiegł końca. Po utracie miejsc w parlamencie nastąpił powolny rozpad samoobrony. Z partii odeszli jej najbardziej znani działacze, często skłóceni z Leperem. Renata Beger, na pewno wszyscy pamiętają, koń i owies.

Dziedzictwo Leppera jest więc niejednoznaczne. W pewnym sensie przetarł szlaki kolejnym pokoleniom politycznych buntowników. Dziś w polskiej polityce pełno haseł i postulatów, które on głosił jako pierwszy. Można go uznać za prekursora stylu bycia blisko zwykłego człowieka, który później podchwycili inni. Jego samoobrona nie przetrwała, ale część jej elektoratu zasiliła inne ugrupowania o profilu protestu. Niektórzy komentatorzy wskazują, że wyborcy Leppera z czasem przeszli np. do PiSu lub później do Konfederacji. Sama tajemnica śmierci Leppera stała się elementem jego legendy. Niezależnie od tego jaka jest prawda, pamięć o okolicznościach jego odejścia sprawia, że w zbiorowej wyobraźni urasta on do miana bohatera tragicznego.

Czy to zrobiły rosyjskie służby? Tego nie wiemy, ale mogły to wykorzystać oczywiście polskie służby, które też takie rzeczy potrafią robić. Ten człowiek był niekontrolowalny. Nie dało się nim sterować. Dlatego był trudny. Na początku dogadał się niby z PiS-em, niby był tam z nimi w sojuszu, no ale nie dało się go kontrolować. Dlatego lepiej było go zniszczyć. Miał wiedzę, mógł oskarżyć wielu polityków o różne rzeczy. Straszenie nie pomogło, poniżenie nie pomogło, afery nie pomogły. No to mogło zostać tylko jedno wyjście. To jest oczywiście tylko moja teoria.