Flea – Honora (2026), (Robert Kozubal, Jazzda.net)

Dla niego jazz to był swing. Pamiętaj o tym, że jazz to tak naprawdę muzyka do tańca, która powstała w Ameryce i ona wtedy była bardzo rytmiczna. Ale teraz wrócę jeszcze do innych, do pozostałych nazwisk, bo dalej jest coraz ciekawiej. Jeff Beck na przykład, facet, który grał bluesa na gitarze, wirtuoz gitary, w pewnym momencie zaczyna grać fusion. W latach 70. i później, w 80., grał mocno jazzowo. Paul McCartney, no wiadomo, The Beatles, Ale oprócz tego na przykład Carlos Santana pod wpływem Johna McClellina robi

Ukłon, pokłon dla kultowej płyty Johna Coltrane'a a Love Supreme i nagrywa album Love, Devotion, Surrender. I to jest właściwie Love Supreme na gitary. Bardzo polecam wszystkim. Elvis Costello był punkiem, ale skończył z Billem Frieselem na melancholijnym albumie North. Z kolei Phil Collins pokazał swoją klasę w projekcie Hot Night in Paris i tam poprowadził własny Big Band, oczywiście walił w bębny. Także tych gwiazd jest naprawdę sporo, które sięgały po jazz. Phil Collins to jest dla mnie fenomen, bo jak kilku osobom mówię, że to jest znakomity perkusista, to przewracają oczami. Dla nich Phil Collins to jest przede wszystkim wokalista.

W ten sposób na najlepszej płycie Jane's Addiction występuje Flea. Ale oprócz tego progresywny zespół Marsvolta, gdzie tam także na pierwszej płycie Flea gra na muzyce, ma współpracę z Johnem Deepem. John Deep, jak wiadomo, człowiek renesansu, potrafi wszystko, nawet niezbyt grzeczne rzeczy. Grał na gitarze, grał razem z Flea i Flea grał u niego nie na basie, ale na trąbce. No i jest projekt Peak Face, czyli Świńska Morda. To jest anarchizujący projekt z, zdaje się, Hollywood. Wymyślili to dwaj muzycy, którzy odmyślili sobie taki projekt, że wszystkie sławy będą grali w Peak Face.

Sprawi, że znacznie więcej ludzi po ten jazz sięgnie i się na niego otworzy niż cokolwiek innego. Flea trzeba byłoby po rękach całować tak naprawdę i nosić go na rydwanie jakimś, za to co robi dla jazzu. No to jest fascynujące. W ogóle Chilli Pepper ma fascynujących muzyków, bo tutaj z jednej strony Flea jest wielkim fanem jazzu, nagrał płytę jazzową, ale też John Frusciante, gitarzysta, odszedł bardzo mocno w stronę muzyki elektronicznej, wręcz można powiedzieć muzyki eksperymentalnej. Nie wiem, czy miałeś przyjemność słuchać tych albumów, ale to też jest bardzo ciekawe doświadczenie i też byś nie powiedział, że coś takiego zostało zrobione przez gitarzystę rockowego.

Cudowne jest to, że nosi imię jego babci, bo tak się nazywała jego babka. Onora właśnie i też w ten sposób chce człowiek już bądź co bądź dojrzały przypomnieć, zostawić ją w pamięci nie tylko swojej, ale i innych. Nic więcej, nic dodać, nic ująć. Wspaniały album. Nasza audycja dobiega już końca, także posłuchamy sobie jeszcze na tzw. dowidzenia utworu Wichita Lineman właśnie z tej płyty. Z tym, że tam gościnnie brał udział Nick Cave, a następnie posłuchamy sobie jeszcze utworu Reach Out z kolei z płyty solowej Johna Frusciante, jak tutaj już wspominaliśmy.

Jest to utwór w stu procentach elektroniczny i też wydaje mi się Robert, że być może sprawi, że zaciekawisz się solową twórczością Johna Frusciana. Jestem bardzo ciekawy, ja uwielbiam elektronikę chętnie. Zatem zagramy sobie teraz te dwa utwory. To była audycja Kind of Jazz, gościł u nas Robert Kozubal z jazdy, a audycję realizowała jak zwykle niezastąpiona Grażyna Bącz. Do usłyszenia. Dziękuję bardzo, trzymajcie się.