Kama Wojtkiewicz: Pułapki psychoterapii

Natomiast starałam się jednak dotrzeć trochę szerzej i dlatego też ta książka nie jest o poppsychologii wyłącznie. Bo taki był zamysł na początku, ale gdzieś w toku pisania okazało się, że to jest za mało. Że poppsychologia to jest jakiś wycinek tej szerszej rzeczywistości w ogóle, spłaszczania naszych doświadczeń do Łatek diagnostycznych do języka terapeutycznego, do kultury terapeutycznej, więc mnie trochę zabrało szerzej i rozpad więzi, i brak w ogóle poczucia oparcia w innych ludziach, i poczucie takiego zaabsorbowania sobą, że prowadzi to raczej do pustki i marazmu, a nie do lepszego życia, że jakoś więcej mi się łatek otworzyło, pisząc tę książkę, niż tylko poppsychologia. Ja dodam jeszcze, że, a będziemy na pewno o tych osobach i o tym, co one mówiły jeszcze wspominać później, ale wśród rozmówców są między innymi Tomasz Stawiszyński, Cweta Dimitrowa, Joanna Flis, Igor Rotberg, doktor Asia Kubiakowska, Julia Wal, doktor Joanna Wojsiad, Przemek Mućko, profesor Tomasz Sobierański i Katarzyna Kasia, doktor Katarzyna Kasia.

Powiedz w takim razie, kontynuując i tak, żeby powoli przechodzić już do tego, co w książce jest. Kiedy zaczęłaś myśleć, bo tutaj jest taki podział najpierw na dwie części tej książki. Trzy nawet. Na trzy nawet, to prawda. I ta pierwsza część, która dotyczy kultury terapeutycznej, samorozwoju, dotyczy też rozpadu więzi. Jestem bardzo ciekaw, jak ty interpretujesz rozpad więzi Teraz ja bym to osadził jak najbardziej w tym wiesz, w 2026 roku. Czym jest on dla ciebie? No ten rozpad więzi też, ta pierwsza część jest tak zatytułowana, bo tam jest taka rozmowa z Igorem właśnie Rothbergiem o współczesnym kryzysie zdrowia psychicznego i on dużo o tym rozpadzie

Natomiast ja wierzę, że diagnozy lepiej zostawić jednak... Psychiatrom, psychologom, psychoterapeutom, a nie bawić się w to w prywatnych relacjach, no bo nie znam osób, które usłyszawszy od swojego partnera, że są narcystyczne, mówią masz rację, jestem narcystyczna, pójdę w takim razie z tym na psychoterapię psychodynamiczną, bo chcę być dla ciebie lepszym partnerem. No raczej reagujemy na to odrzutem, niechęcią przyjęcia takiej diagnozy, no i słusznie, bo ten partner nie powinien być osobą, która tę diagnozę wystawia. Natomiast mnie się bardzo podoba to, co Igor Rotberg powiedział w rozmowie w książce, że diagnoza jest takim pomostem, na którym nie chcemy utknąć, tylko chcemy, żeby ten pomost nam pomógł przejść na drugi brzeg. Czyli diagnoza musi być osadzona w kontekście. Diagnoza to nie jest łatka, którą ty rzucisz i już, tylko diagnoza ma być użyteczna.