Kama Wojtkiewicz: Pułapki psychoterapii

I nie w tym sensie, że się gubimy, bo cały czas podążamy za pacjentem i się update'ujemy i kręcimy w kółko i to nie ma żadnego zamysłu, czy planu, czy struktury, no ale że jednak nie forsuję mojego rozumienia tej sytuacji mojego pacjenta na niego, tylko jednak podążam za tym, co jest dla niego na ten moment dostępne, a co na przykład będzie za dużo, za szybko, za mocno. Mniej znaczy więcej. Dobrze. A czy jak powiada Hillman, cytowany przez Stawiszyńskiego. Pozdrawiam serdecznie Tomka. To chyba nie jest pierwszy raz w historii, jak Tomek cytuję tego. Tomek uwielbia Hillmana. Chyba nawet był z nim w jakiejś korespondencji, jeszcze przed jego śmiercią.

Słyszałem, o których trochę wiem, ale no nie praktykuję, więc to są na przykład rzeczy, które mnie zaciekawiły. Mnóstwo takich rzeczy. Wydaje mi się, że każdy, kto przynajmniej trochę się interesuje, to coś tutaj znajdzie. Jeżeli się interesujecie bardziej, to wydaje mi się, że tym bardziej. A jeżeli jesteście już naprawdę pro, to na końcu jest całkiem sporo bibliografii, gdzie można w ogóle pójść. A już sobie sprawdzimy, co Tomasz Stawiszński. Hilman, jeden Hilman, drugi Hilman. Tak jest. Więc tej bibliografii jest całkiem, całkiem sporo. Serdecznie wam polecam. Bardzo dziękuję. Bardzo dziękuję.