Imponderabilia: wywiad z samym sobą

sprawia, że rozmowa lubi dojść do takiego trochę martwego punktu. Wydaje mi się, że udaje mi się, nawet jeżeli przychodzi do mnie ktoś promować. O Jezu, na stole tu jeszcze na przykład leży płyta mojego ostatniego gościa. Ostatniego, którego nagrałem przed wakacjami, czyli Grzegorza Turnała. Wydaje mi się, że nasza rozmowa, mimo iż była jedną z wielu, jakich Grzegorz udzielił, była dobra, była inna. I Grzegorz dał się poznać z takiej strony, która wykraczała tylko, poza tylko sferę narracji o płycie szósta godzina.

Wiem, że widziałem, czy gdzieś czytałem, czy słyszałem, że żeby osiągnąć prawdziwy sukces, przynajmniej w części branż, tych takich skupionych na sobie, to trzeba wierzyć w siebie, aż do punktu... czarów, jakiejś takiej iluzji, że cokolwiek się dzieje, niesamowicie wierzysz w siebie. O Jezu, wiem gdzie to słyszałem. Przynajmniej jedno z miejsc. Chodzi o sportowców, o piłkarze. Dobry piłkarz będzie wsobny i egocentryczny do granic możliwości.

Wiecie, jak sobie czasem myślę o tym... że życie się kiedyś skończy, to dla mnie to jest coś, dla mnie ta myśl ubogaca życie. Bo jeżeli się skończy, to znaczy, że było. Gdyby życie się nie kończyło, to jaką miałoby wartość? Wiecie, to jest trochę jak z perspektywy oczywiście ludzkiego życia. O Jezu, z jaką filozofią teraz... Wybaczcie, to mi przyszło do głowy i powiem to i jakby nie wracajmy, ale za oczywistą oczywistość bierzemy to, że słońce jutro wstanie, nie? I nikt z nas nie ma takiego, o, mój Boże, jest słońce, ale zajebiście. A gdyby tego słońca nie było, to nas by nie było, prawda?

Więc tak, myślę, że spotykałbym się z Włodkiem, ale myślę, że raczej wymienialibyśmy raz na jakiś czas wiadomości, niż spotykalibyśmy się w realu. Więc myślę sobie, że to dobrze, że robimy LSA, bo i jemu to dobrze robi na głowę, i mi to dobrze robi na głowę. I lubię z nim spędzać czas podczas nagrywania pięciu odcinków, bo to jest... To jest dla mnie niesamowitym fenomenem i super, że go cały czas możemy robić i mam nadzieję, że jeszcze to chwilę potrwa, bo no to jest jakaś taka przerwa w ogóle od rzeczywistości, gdzie ja... się zachowuje bardzo dziwnie, ale równocześnie wiem, że jest to dla mnie naturalne.

To też było niesamowite w tamtym momencie, bo jako, że to był ksiądz, zakonnik, jezuita, opowiadał o tym, że przecież i pierwszy raz to usłyszałem w tym miejscu, że przecież msza to jest z antropologicznego punktu widzenia coś podobnego do koncertu, czy że koncert jest podobny do mszy. Było sporo takich konceptów, które pamiętam, że tamten moment, jaki słyszałem, były takie... I on miał też wspaniałą poetykę prowadzenia zajęć. To był człowiek, który czasem się zamyślał, nawet dość często się zamyślał, kiedy prowadził zajęcia.

Myślę... Myślę, że byłby to Jezus Chrystus. Bo On istniał. Wiecie, tak tylko, żeby zerknąć, dopytać o kilka spraw. No dobrze, kolejne pytanie. Czy istnieje wersja Karola, której nigdy nie pokazałeś publicznie, bo boisz się, że ludzie by jej nie zaakceptowali? Nie wiem, czy to jest kwestia akceptacji bądź jej braku. Wydaje mi się, że chyba na przestrzeni lat większość siebie pokazałem w takiej bądź innej formie.