Hrabia Monte Christo. 83. Beauchamp

Jeden Bertuccio bladł na każdą wzmiankę o Benedeccie. Ale dlaczego ktoś miałby zauważyć, że taki Bertuccio blednie? Wilfor, wezwany na miejsce zbrodni, sporządził akt oskarżenia i zarządził śledztwo. A prowadził je z taką zawziętością, jak wszystkie sprawy, w których występował z urzędu. Upłynęły jednak trzy tygodnie, a gorliwe poszukiwania nie przyniosły żadnego rezultatu. Powoli zaczynano zapominać o włamaniu i zabójstwie. Cały Paryż zajmował się teraz mającym się wkrótce odbyć ślubem panny Danglars z wicehrabią Andreą Cavalcanti. Mariasz ten był już niemal oficjalnie zapowiedziany i młodzieniec bywał w domu bankiera w charakterze narzeczonego.

Wysłano list do pana majora Cavalcanti, który bardzo pochwalił ten związek, ubolewając niezmiernie nad tym, że obowiązki nie pozwalają mu opuścić Parmy. Zapewnił również, iż wypłaci synowi sumę przynoszącą 150 tysięcy liwrów renty. Uzgodniono, że owe trzy miliony zostaną złożone u Dunglarsa i że będzie on nimi obracał. Znaleźli się tacy, co ostrzegli młodzieńca, że pozycja jego przyszłego teścia jest nieco zachwiana. Baron bowiem od jakiegoś czasu ponosił na giełdzie ciężkie straty. Cavalcanti jednak, bezinteresowny i pełen zaufania, nie zważał na te wszystkie pogłoski i przez delikatność nie wspomniał nic o tym baronowi.