Hrabia Monte Christo. 83. Beauchamp

Jeden Bertuccio bladł na każdą wzmiankę o Benedeccie. Ale dlaczego ktoś miałby zauważyć, że taki Bertuccio blednie? Wilfor, wezwany na miejsce zbrodni, sporządził akt oskarżenia i zarządził śledztwo. A prowadził je z taką zawziętością, jak wszystkie sprawy, w których występował z urzędu. Upłynęły jednak trzy tygodnie, a gorliwe poszukiwania nie przyniosły żadnego rezultatu. Powoli zaczynano zapominać o włamaniu i zabójstwie. Cały Paryż zajmował się teraz mającym się wkrótce odbyć ślubem panny Danglars z wicehrabią Andreą Cavalcanti. Mariasz ten był już niemal oficjalnie zapowiedziany i młodzieniec bywał w domu bankiera w charakterze narzeczonego.

Tak więc baron wprost przepadał za wicehrabią Cavalcanti. Inaczej rzecz się miała z panną Eugenią Danglare. W swojej instynktownej niechęci do małżeństwa dziewczyna przychylnie przyjmowała Andreę, bo był to dobry sposób, aby pozbyć się morserfa. Ale teraz, gdy Andrera zajmował coraz bardziej miejsca Alberta, zaczęła odczuwać do niego jawną odrazę. Być może baron zauważył coś, ale tłumaczył to sobie zwykłym kobiecym kaprysem i udawał, że niczego nie dostrzega. Tymczasem termin, którego zażądał Beauchamp prawie już upłynął. Teraz też dopiero Albert miał okazję docenić wartość rady udzielonej mu przez Monte Christo, który powtarzał mu, że lepiej zostawić tę sprawę własnemu biegowi.

Dalej przyjacielu, oszczędzaj siły na moment kiedy burza wybuchnie. Sądzisz więc, że to wszystko jeszcze się nie skończyło? Przeraził się Albert. Czy wciąż masz zamiar poślubić Pannę Danglar? Dlaczego pytasz mnie o to właśnie teraz? Ponieważ mam wrażenie, że zerwanie lub urzeczywistnienie się tego małżeństwa jest w ścisłym związku z tematem naszej dzisiejszej rozmowy. — Jak to? — rzekł Albert, znów się rozpalając. — Myślisz, że, pan Danglar, pytam cię tylko, co z twoim przyszłym małżeństwem? — Do diabła! Nie dopatruj się w moich słowach czegoś, czego w nich nie ma, nie szukaj w nich jakichś ukrytych znaczeń. Nie szukam, a narzeczeństwo zostało zerwane.