Hrabia Monte Christo. 75. Postępy młodego pana Cavalcantiego

W ramie otwartych drzwi tworzyły jakby pełen uroku obraz rodzajowy, podobny do tych, jakie się często maluje w Niemczech. Ludwika była drobną, szczupłą blondynką o wyglądzie wróżki. Miała bujne, kręcone włosy, opadające puklami na nieco przydługą szyję, w czym przypominała Madonny z obrazów Perugina, o czym miała jakby przymglone zmęczeniem. Mówiono, że ma słabe płuca i że pewnego dnia umrze, śpiewając operową arię. Monte Christo rzucił szybkie i ciekawe spojrzenie w głąb tego gnekeum. Pierwszy raz widział pannę d'Armilly, chociaż tak często mówiono o niej w tym domu. – Czyżbyśmy zostali wykluczeni z towarzystwa muzycznego? – zapytał baron córkę.