Hrabia Monte Christo. 19. Trzeci atak

Uniósł mu się na łóżku, z przerażenia oblał go zimny pot, ją nasłuchiwać. Nie było wątpliwości, jęki pochodziły z celi jego towarzysza. — Wielki Boże! — wyszeptał Edmund. — Czyżby to... — odsunął łóżko, odwalił głaz, wczołgał się do tunelu. Gdy dotarł do końca, płyta była podniesiona. W świetle nieforemnej lampy, którą już opisywaliśmy, Edmund ujrzał starca. Stał blady, ciepiając się palcami po ręce łóżka. Jego twarz była zmieniona owymi straszliwymi symptomami choroby, które znał już dobrze, a które go tak przeraziły, że jakby zobaczył je po raz pierwszy. — Cóż, przyjacielu — rzekł Faryas z rezygnacją — rozumiesz, co się dzieje, prawda?