Fantasmagieria - Podcast 647 - “Arktyczne klony”

Richarda Lambatera, tak? Tak, Richarda Linklatera. A, Linklatera, ja zawsze przekręcam, przepraszam. I to jest też tytuł, który kojarzyłem, zawsze gdzieś miałem w głowie, ale nigdy nie oglądałem i nawet nie wiedziałem za bardzo, co to jest i po prostu raz usiedliśmy, obejrzeliśmy i już też za dużo z niego nie pamiętam, ale po prostu to jest generalnie film, gdzie dwójka bohaterów rozmawia przez cały film, prowadzą dialog i on się na tym dialogu skupia. Ale też właśnie przez to, że nie wiedziałem, czego się spodziewać, ale jakoś tak wciągnął mnie ten dialog i tak na końcu stwierdziłem, że okej, zupełnie nie wiedziałem, że to będzie taki film, ale przez te półtorej godziny czy coś byłem bardzo wciągnięty, bo może właśnie przez ten efekt zaskoczenia, a poza tym to jest chyba też dobry film. A potem się właśnie nawet dowiedziałem, że jeszcze są dwie części kolejne i to jeszcze są przede mną.

No to jest, Jurusz zawsze opowiadał, że to jest właśnie taki przykład tego, jak amerykański, hollywoodzki reżyser, właśnie Linklater, musi zrobić kilka takich filmów popcorniaków, żeby raz na jakiś czas mógł zrobić coś swojego, co powiedzmy nie przyniesie takich pieniędzy studiów. Ale to będzie bardziej artystyczne, bardziej jego. Bo tam właśnie chyba mówisz, że jeszcze chyba przed północą to był ten jeden. Przed zachodem słońca i przed północą ostatni. Tak, tak, tak. I przed zachodem słońca, tak. A rzeczywiście, bo on tutaj jest, widzę, że robił Hitmana. Robił też właśnie te, tak, robił te Popkorniaki. Szkołę Rocka. Tak, tak, tak. Ale też boj chud zrobił. No, no. No ale ten film Przed sodem słońca 30 lat kończy.

Panowie jacy jesteśmy starzy. Chyba ty. Jeśli chodzi o Linklatera to ja na przykład polecam Przez ciemne zwierciadło. Scanner Darkly, to jest chyba ten... Z Keanu Reevesem. O, jaki to jest ciężki film. On jest taki mocno stylizowany i on w ogóle chyba się opiera na jakiejś powieści Dicka, ale już nie pamiętam, bo ja go dawno oglądałem. To jest ciężki film. Raz go obejrzałem, przerazłem przez niego i nic nie zrozumiałem. Ale on właśnie to, bo albo akceptujesz tą formę, no bo to wygląda jak film animowany, on jest robiony jak film animowany, ale to jest po prostu nałożone na normalne, tak jak robili chłopów, wiecie. Tak, obrysowanie normalnego filmu.