Fantasmagieria - Podcast 647 - “Arktyczne klony”

Coś takiego, to jest bardziej, że nie wyświetla ci się, wiesz, objective, zrób to i to, coś tam, bo takie obiektywy są gdzieś tam w menu, ale... Czyli nie tak na zasadzie, że jest zagadka jakaś środowiskowa i zanim ty tak naprawdę miałbyś okazję, powiedzmy, pomyśleć nad tą zagadką, to już ci kompan mówi albo ta postać, że o, ale może być tutaj coś... Nie, nie, nie, to tak nie jest, ale po prostu właśnie płynnie cię prowadzi, że nie musisz co chwilę wchodzić do menu i sprawdzać, co miałeś zrobić albo coś tam ten, bo te postacie fajnie gadają. I też fajne są takie scenki, nie wiem czy to może mi Hitmana przypomina, chociaż też w Hitman strasznie dawno nie grałem, ale generalnie, że na przykład musisz gdzieś się przedostać i teoretycznie widzieć, że kurde, nigdzie nie dam rady przejść, bo wszystkie drogi są zablokowane. Tu są jacyś cywile, którzy też mnie zobaczą i zaraz weszczą alarm i tak dalej, ale na przykład podjedziesz do tych cywili, to się nagle okazuje, że oni o czymś rozmawiają.

No to jest, Jurusz zawsze opowiadał, że to jest właśnie taki przykład tego, jak amerykański, hollywoodzki reżyser, właśnie Linklater, musi zrobić kilka takich filmów popcorniaków, żeby raz na jakiś czas mógł zrobić coś swojego, co powiedzmy nie przyniesie takich pieniędzy studiów. Ale to będzie bardziej artystyczne, bardziej jego. Bo tam właśnie chyba mówisz, że jeszcze chyba przed północą to był ten jeden. Przed zachodem słońca i przed północą ostatni. Tak, tak, tak. I przed zachodem słońca, tak. A rzeczywiście, bo on tutaj jest, widzę, że robił Hitmana. Robił też właśnie te, tak, robił te Popkorniaki. Szkołę Rocka. Tak, tak, tak. Ale też boj chud zrobił. No, no. No ale ten film Przed sodem słońca 30 lat kończy.