Frances Perkins

Wkrótce przeprowadziła się do Filadelfii i zaczęła studia w Wharton School na Uniwersytecie Pensylwanii, aby uczyć się ekonomii, jednocześnie pracując jako pracownik socjalny. W tym czasie została członkiem socjalistycznej Partii Ameryki, ale dość szybko uznała, że socjalizm jest zbyt idealistyczny. Kolejnym przystankiem jej drogi nauki jest Uniwersytet Columbia w Nowym Jorku. Tu na poważnie angażuje się w ruch sufrażystek i uczestniczy w protestach ulicznych. W 1910 roku kończy studia jako magister ekonomii i socjologii i zaczyna pracę w Narodowej Lidze Konsumentów – organizacji broniącej praw pracowniczych i konsumenckich. Tam poznaje Theodora Roosevelta, byłego prezydenta Stanów Zjednoczonych. Jako szefowa nowojorskiego biura Perkins bardzo szybko zyskuje rozgłos, energicznie walcząc o wprowadzenie prawa ograniczającego czas pracy kobiet i dzieci.

Zamykanie wyjść ewakuacyjnych jest nagminną praktyką. Brakuje podstawowych środków przeciwpożarowych, a w halach z powodu oszczędności nie są zakładane instalacje tryskaczy. Często nie ma nawet toalet. Podczas prac w komisji Wagnera Perkins zyskuje szacunek i uznanie wielu polityków. W efekcie na wniosek Theodora Roosevelta Zostaje sekretarzem wykonawczym Komitetu Bezpieczeństwa Publicznego Miasta Nowy Jork. Już jako członek komitetu bada kolejny poważny pożar, tym razem w fabryce Freeman w Binghamton w stanie Nowy Jork, w którym giną 63 osoby. Perkins zaczyna walkę o zmianę warunków pracy. W ciągu dwóch lat w Radzie Miasta udaje jej się przeforsować 60 z 64 zaproponowanych ustaw. Przede wszystkim ustawę ograniczającą czas pracy kobiet i dzieci do 54 godzin tygodniowo.

Jako wysoki urzędnik administracji otrzymuje pensję w wysokości 8 tysięcy dolarów rocznie, co stanowi równowartość obecnych 145 tysięcy dolarów i czyni ją najlepiej opłacaną kobietą w administracji stanu Nowy Jork. Będąc komisarzem szybko daje się poznać jako wyjątkowo skuteczna osoba. Po 6 miesiącach pracy komisarz James Lynch nazwał wkład Perkins nieocenionym, dodając, że ze względu na pracę, jaką wykonała panna Perkins, jestem przekonany, że więcej kobiet powinno zajmować wysokie stanowiska w departamentach stanowych. A zatem z powodu nazwiska wciąż uchodzi za pannę. Po 10 latach w 1929 roku nowo wybrany gubernator Nowego Jorku Franklin Roosevelt nominuje Perkins pierwszym komisarzem do spraw przemysłu stanu Nowy Jork.

To jest Enigma w RMF Classic. Sekrety życiorysów ludzi, którzy tworzyli XX wiek. Przemysław Semczuk. To jest Enigma w RMF Classic. W marcu 1933 roku nowy prezydent Franklin Roosevelt proponuje Perkins dołączenie do gabinetu. To niewątpliwy zaszczyt, bowiem dotąd żadna kobieta nie była członkiem gabinetu prezydenckiego. Frances jednak nie ulega emocjom i przedstawia Rooseveltowi długą listę programów pracowniczych, które chce wprowadzić. Od ubezpieczeń społecznych po płacę minimalną. Nic podobnego nigdy wcześniej nie miało miejsca w Stanach Zjednoczonych. Wiesz o tym, prawda? Pyta Roosevelt, nominując ją na stanowisko sekretarza pracy.

Od kobiet zajmujących wysokie stanowiska publiczne oczekiwano utrzymywania pewnego poziomu życia towarzyskiego, który miał potwierdzać ich status i wpływy. Jako członek prezydenckiego kabinetu powinna zapraszać do siebie polityków i wpływowych gości. Tymczasem uchodzi za osobę bardzo powściągliwą, odnoszącą się do innych z rezerwą i stroniącą od życia towarzyskiego. Franklin Roosevelt obejmuje urząd prezydenta W wyjątkowo trudnym okresie. Po krachu na giełdzie w 1929 roku gospodarka jest w gruzach, a bezrobocie sięga już 30%. Niemal 13 milionów Amerykanów nie ma pracy. Całe rodziny żyją w nędzy. Ratunkiem ma być program Nowego Ładu, zakładający wprowadzenie programu robót publicznych, subsydiów dla rolnictwa, regulacji bankowych, systemu zabezpieczeń społecznych, wsparcia dla bezrobotnych i stymulowania popytu i eksportu.

Perkins jest jednym z głównych architektów Nowego Ładu, kierując ustawodawstwem i nadzorując wdrażanie. Jej sukcesem jest przygotowanie i wprowadzenie pod głosowanie ustawy o ubezpieczeniach społecznych. Jako przewodnicząca Prezydenckiego Komitetu Bezpieczeństwa Ekonomicznego bierze udział w opracowaniu raportów doradczych dotyczących zapobieganiu bezrobocia. Najważniejszym dla niej jest program pod patronatem żony prezydenta, Eleonore Roosevelt, wzorowany na programie Korpusu Ochrony Cywilnej skierowanym do bezrobotnych mężczyzn. Niestety wyłącznie do mężczyzn, z czym nie może pogodzić się Perkins i dlatego dzięki pomocy żony prezydenta udaje jej się uruchomić program obozów szkoleniowych dla kobiet, które przez pół roku uczą się i pracują, przygotowując do służby w ochronie przyrody i leśnictwie.

Wzywa do wniesienia wkładu w światowe ożywienie gospodarcze, unikając jednocześnie wchodzenia w problemy polityczne. A w kraju broni również udział Stanów Zjednoczonych w Międzynarodowej Organizacji Pracy, do której przystąpiły zaledwie 4 lata wcześniej, w 1934 roku. Po wybuchu II wojny światowej niektórzy członkowie Kongresu atakują ją za odmowę deportacji komunistycznego przywódcy Międzynarodowego Związku Zawodowego Pracowników Dokerskich i Magazynowych Wybrzeża Zachodniego, Henry'ego Briggsa. Ostatecznie Briggs zostaje uniewinniony przez Sąd Najwyższy. W kwietniu 1945 roku, po śmierci prezydenta Roosevelta, gabinet owalny zajmuje Harry Truman, mianując na stanowisko sekretarza pracy Louisa Schwalenbacha.

Tym samym kończy się trwająca 12 lat kadencja Frances Perkins. Truman jednak nie rezygnuje z jej doświadczenia i prosi, by zasiadała w Komisji Służby Cywilnej Stanów Zjednoczonych. Ponownie jest komisarzem i ponownie zaczyna walkę o prawa kobiet. Sprzeciwia się wymaganiu od urzędników państwowych, aby sekretarki i stenografki były atrakcyjne fizycznie, zarzucając, że z tego powodu administracja rządowa cierpi na niedobór pracownic. W 1952 roku po śmierci męża Perkins odchodzi z Komisji Służby Cywilnej. Publikuje wspomnienia z czasów spędzonych w administracji Roosevelta zatytułowane The Roosevelts I Know, w których opisuje historię współpracy z prezydentem od ich pierwszego spotkania w 1910 roku.

To małe mrugnięcie okiem, bo akcja filmu rozgrywa się w 1964, a jak pamiętamy, Perkins zmarła w 1965. Ale filmowa Baby, niczym jej pierwowzór, nie godzi się z nierównością społeczną ukazaną pomiędzy gośćmi hotelu Kellermans, a jego pracownikami. W roku 1963 ta nierówność była wciąż mocno widoczna. Warto również zwrócić uwagę, że w filmie ani razu nie pada słowo aborcja. W tym wątku bohaterowie mówią o problemie, który należy rozwiązać. W 1963 roku tego słowa nie wypowiadano głośno. Postać Perkins i jej walka o równouprawnienie kobiet pojawia się również w broadwayowskim musicalu Annie. Annie wraz z Haroldem otrzymuje od Roosevelta polecenie wspólnego zaśpiewania piosenki Tomorrow .

To właśnie w tej scenie gabinet Roosevelta wpada na pomysł Nowego Ładu. Mało kto z nas miał okazję widzieć musical Annie, choć z przerwami jest wystawiany od 1976 roku, obecnie w trakcie australijskiego tournée. Ale z pewnością znamy piosenkę Tomorrow. Pojawia się w filmie Masz wiadomość z Meg Ryan i Tomem Hanksem. Podczas przyjęcia Bożona Radzeniowego efektownie Tomorrow wyśpiewuje młodsza siostra Jo Foxa Annabel. To właśnie w domu kapitalistów Foxów słyszymy piosenkę kojarzoną z walką o prawa kobiet takich jak Kathleen Kelly, która traci przez nich swoją małą księgarnię. Dla Amerykanów to mrugnięcie okiem jest zrozumiałe tak samo jak postać Baby z Dirty Dancing.