Frances Perkins

Dzieci w tym czasie również pracują w fabrykach, a kapitalistycznym potentatom jest to na rękę, bo płacą im mniej niż wykwalifikowanym robotnikom, mężczyznom. 25 marca 1911 roku Perkins wraz z przyjaciółkami pije herbatę w Greenwich Village na Manhattanie. Widząc wozy strażackie biegnie do budynku Brown Building. Na własne oczy widzi kobiety skaczące z okien wieżowca. W pożarze ginie 146 osób, w tym 123 kobiety. Najstarsza ma 43 lata, a dwie najmłodsze po 14. Jest to dla niej tak wielkim wstrząsem, że odchodzi z Narodowej Ligi Konsumentów, uznając, że w tej organizacji Po pożarze Senat powołuje Komisję Śledczą do Spraw Fabryk pod przewodnictwem senatora Roberta Wagnera i gubernatora Alla Smitha.

Do jej składu trafia również Frances Perkins. Komisja bada przyczyny pożarów Triangle Shirtsways. Wbrew doniesieniom New York Timesa, który twierdził, że zawinił uszkodzony silnik elektryczny napędzający jedną z maszyn do szycia, ustala, że doszło do zapruszenia ognia. Są podejrzenia, że mógł to nie być przypadek, bo w tej fabryce już czterokrotnie dochodziło do pożarów. Seria artykułów Colliers opisuje coraz częstsze pożary w niektórych sektorach przemysłu odzieżowego. Powodem mają być celowe podpalenia w celu wyłudzenia odszkodowania za zniszczone, trudne do sprzedania nadwyżki magazynowe i fasony wychodzące z mody. Insurance Monitor, wiodące czasopismo branżowe, zauważa, że damskie bluzki koszulowe niedawno wyszły z mody, a ubezpieczenie tego towaru jest obarczone ryzykiem.

Tego jednak właścicielom nie udowodniono. Dlatego firma ubezpieczeniowa wypłaciła Blankowi i Harrisowi odszkodowanie i dodatkowe 64 925 dolarów więcej dla bliskich ofiar, czyli około 445 dolarów za każdą ofiarę śmiertelną. Ale na tym nie kończą się działania Komisji Wagnera. Powołani agenci śledczy przeprowadzają inspekcje w 222 fabrykach na terenie stanu Nowy Jork i gromadzą 3500 zeznań pracowników potwierdzających łamanie przepisów bezpieczeństwa. Właściwie zasad, bo przepisy są bardzo ogólne. Jednocześnie komendant straży pożarnej Nowego Jorku, John Kenlon, informuje, że jego departament zidentyfikował ponad 200 fabryk, w których warunki pracy sprzyjają pożarowi, takiemu jak ten w fabryce Triangle.

Zamykanie wyjść ewakuacyjnych jest nagminną praktyką. Brakuje podstawowych środków przeciwpożarowych, a w halach z powodu oszczędności nie są zakładane instalacje tryskaczy. Często nie ma nawet toalet. Podczas prac w komisji Wagnera Perkins zyskuje szacunek i uznanie wielu polityków. W efekcie na wniosek Theodora Roosevelta Zostaje sekretarzem wykonawczym Komitetu Bezpieczeństwa Publicznego Miasta Nowy Jork. Już jako członek komitetu bada kolejny poważny pożar, tym razem w fabryce Freeman w Binghamton w stanie Nowy Jork, w którym giną 63 osoby. Perkins zaczyna walkę o zmianę warunków pracy. W ciągu dwóch lat w Radzie Miasta udaje jej się przeforsować 60 z 64 zaproponowanych ustaw. Przede wszystkim ustawę ograniczającą czas pracy kobiet i dzieci do 54 godzin tygodniowo.

Sama zresztą będzie używać tego pseudonimu z przyczyn praktycznych, np. podczas meldowania się w hotelach. Trzy lata później rodzi córkę, Suzanne, co wymusza na jakiś czas wycofanie się z działalności publicznej. Jednocześnie dotyka ją osobista tragedia. Nie zdąża nacieszyć się życiem rodzinnym. Mąż zaczyna mieć objawy schizofrenii i trafia do szpitala psychiatrycznego, w którym z przerwami pozostanie aż do śmierci. W 1919 roku gubernator Al Smith uznaje dokonania Perkins w pracach Komisji Wagnera oraz w walce o prawa kobiet i dzieci w miejscu pracy, wspiera jej kandydaturę do Komisji Przemysłu Stanu Nowy Jork. Nominacja spotyka się z protestami zarówno ze strony producentów, jak i związków zawodowych, które nie uważają jej za reprezentantkę ich interesów.

Silny lobbying ze strony przemysłowców opóźnia nominację. Nie bez znaczenia jest również fakt, że jest kobietą, a komisja przemysłu jest zdominowana przez mężczyzn. Wiele spraw omawia się na prywatnych spotkaniach albo w elitarnych klubach dla dżentelmenów, do których Perkins nie może nawet wejść. Choć Smith będzie później twierdzić, że zatwierdzenie kandydatury Perkins nie wynikało z płci, to niektórzy senatorowie stanowi przyznają po cichu, że chodzi nie tyle o płeć, Co o nieprzyjęcie nazwiska męża, co miało świadczyć o jej radykalnym nastawieniu. Nominację Perkins Senat Stanowy zatwierdza 18 lutego 1919 roku. Tym samym staje się pierwszą kobietą na stanowisku komisarza miasta Nowy Jork i jednym z trzech komisarzy nadzorujących Kodeks Przemysłowy, przełożoną Biura Informacji i Statystyki oraz Biura Mediacji i Arbitrażu.

Tym samym kończy się trwająca 12 lat kadencja Frances Perkins. Truman jednak nie rezygnuje z jej doświadczenia i prosi, by zasiadała w Komisji Służby Cywilnej Stanów Zjednoczonych. Ponownie jest komisarzem i ponownie zaczyna walkę o prawa kobiet. Sprzeciwia się wymaganiu od urzędników państwowych, aby sekretarki i stenografki były atrakcyjne fizycznie, zarzucając, że z tego powodu administracja rządowa cierpi na niedobór pracownic. W 1952 roku po śmierci męża Perkins odchodzi z Komisji Służby Cywilnej. Publikuje wspomnienia z czasów spędzonych w administracji Roosevelta zatytułowane The Roosevelts I Know, w których opisuje historię współpracy z prezydentem od ich pierwszego spotkania w 1910 roku.