Edward Wadie Said
Był obcy tam gdzie się urodził, tam gdzie się wychował, a nawet tam gdzie żył. I przez większość życia walczył o prawa istnienia swojego narodu.
To klęska świata arabskiego, a dla Saida osobista, bo jego rodzinne miasto Jerozolima zostaje zajęte przez Żydów. Dowiaduje się, że rodzina uciekła do Bejrutu w Libanie. Dopiero teraz zaczyna dostrzegać, jak wojna jest komentowana w amerykańskich mediach. Izrael to demokratyczne państwo otoczone przez nieprzyjazne reżimy arabskie. Nikt nie wspomina o genezie konfliktu, choćby o tym, że ustanowienie Izraela dla Palestyńczyków oznaczało utratę domu. Po wojnie sześciodniowej polityka dotycząca sytuacji na Bliskim Wschodzie staje się mu bliska. W 1969 roku jedzie do Ammanu w Jordanii. Poznaje feddainów, palestyńskich partyzantów, angażuje się w działania palestyńskiego ruchu narodowego, a przy okazji poznaje przywódcę Organizacji Wyzwolenia Palestyny, Yassira Arafata.
Dla Edwarda śmierć przyjaciela jest wstrząsem. Równie dobrze mógł być w jego mieszkaniu i sam zginąć. Tym bardziej zgadza się być tłumaczem i przygotowuje angielską wersję przemówienia Yassera Arafata przed zgromadzeniem ONZ. Arafat w mundurze i kefii na głowie mówi, przybyłem dziś niosąc gałązkę oliwną i karabin bojownika o wolność. Jego celem ma być dotarcie nie tylko do elit politycznych, ale i do opinii społecznej, która nie ma pojęcia o genezie konfliktu. Dwa lata później Said zostaje członkiem Palestyńskiej Rady Narodowej, organizacji będącej przedstawicielstwem środowiska palestyńskiego pełniącego funkcję parlamentu na emigracji. Choć w praktyce organizacja nie ma żadnej realnej władzy. Ale jako osoba powiązana z terrorystami już od zamachu w Monachium ma kartotekę w FBI.
Rok później izraelskie wojska atakują Liban. W oblężonym Bejrucie jest matka Saida. Jedyne, co może zrobić, to krytykować w mediach działania Izraela. Przez kolejne lata staje się głównym rzecznikiem sprawy palestyńskiej na Zachodzie. Publikuje kolejne książki ukazujące życie Palestyńczyków tułających się po krajach Lewantu. Pokazuje zwykłych ludzi, dzieci chodzące do szkoły, rodziny i ich codzienność. Chce w ten sposób zmienić stereotyp palestyńczyka-terrorysty. Jest także uczestnikiem ważnych wydarzeń politycznych. Podczas konferencji OWP w Algierze popiera projekt Yassera Arafata, zgodnie z którym organizacja uzna istnienie Izraela w zamian za rozpoczęcie rozmów pokojowych prowadzących do ustanowienia Palestyny jako państwa. Ale jego poparcie wkrótce wygasa, bo Arafat zawłaszcza sobie pełnię władzy w OWP.
Dzielą ich również poglądy na I wojnę w Iraku. Wreszcie rezygnuje z udziału w Palestyńskiej Radzie Narodowej. W tym czasie u Saida zdiagnozowano ostrą białaczkę. Ma 55 lat i zaczyna rozważać powrót do Jerozolimy. Mimo to nadal pracuje naukowo. publikuje kolejne książki, w tym Kulturę i imperializm, czyli rozwinięcie tez przedstawionych w orientalizmie. Gdy w 1993 roku dochodzi do historycznego porozumienia pomiędzy premierem Izraela, Yitzhakiem Rabinem, a Yasserem Arafatem, Said występuje z krytyką tego, co wcześniej poparł. Jego zdaniem OWP uznało Izrael w zamian za uznanie OWP jako partnera politycznego. Izrael zadeklarował pięcioletni okres przejściowy, po którym wycofa się ze strefy Gazy i rejonu Jerycha.
Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.