Edward Wadie Said

Nie zamierza jednak porzucać kariery akademickiej w Stanach Zjednoczonych. Uważa, że tam jest w stanie zrobić więcej jako komentator i rzecznik sprawy palestyńskiej. Amman opuszcza tuż przed walkami armii jordańskiej z palestyńskimi Feddainami, które zapiszą się w historii jako Czarny Wrzesień. W 1970 roku Said żeni się z pochodzącą z Libanu Miriam Cortas. To jego drugie małżeństwo. Przez pięć lat był związany z pochodzącą z Estonii Marii Janus. Regularnie podróżuje do Bejrutu, gdzie mieszka jego matka. Poza tym, po Czarnym Wrześniu Bejrut stał się siedzibą OWP. Spotyka się tam z członkami organizacji, ale sam nie wstępuje do Al-Fatah, świeckiej organizacji polityczno-wojskowej, z powodu organizowanych zamachów uznawanej za organizację terrorystyczną.

W 1973 roku Said jest ponownie w Bejrucie. 9 kwietnia spotyka się z przyjacielem, Kamalem Nasserem, poetą, dziennikarzem i rzecznikiem OWP. Długo rozmawiają o Palestynie. Później Said wraca do domu matki. Tej samej nocy izraelski Mossad przeprowadza akcję odwetową za zamach na sportowców, którzy zginęli podczas olimpiady w Monachium we wrześniu 1972 roku. Podczas ataku ginie dwóch przywódców Czarnego Września i Kamal Nasser. Jest świadomym celem, choć jego związek z zamachem w Monachium nigdy nie zostanie udowodniony. Ważne, że jest rzecznikiem OWP i publicystą walczącym piórem. Należy dodać, bo to umyka obecnie uwadze, Nasser był chrześcijaninem, a w powszechnej opinii wszyscy palestyńscy bojownicy to muzułmanie.

Rok później izraelskie wojska atakują Liban. W oblężonym Bejrucie jest matka Saida. Jedyne, co może zrobić, to krytykować w mediach działania Izraela. Przez kolejne lata staje się głównym rzecznikiem sprawy palestyńskiej na Zachodzie. Publikuje kolejne książki ukazujące życie Palestyńczyków tułających się po krajach Lewantu. Pokazuje zwykłych ludzi, dzieci chodzące do szkoły, rodziny i ich codzienność. Chce w ten sposób zmienić stereotyp palestyńczyka-terrorysty. Jest także uczestnikiem ważnych wydarzeń politycznych. Podczas konferencji OWP w Algierze popiera projekt Yassera Arafata, zgodnie z którym organizacja uzna istnienie Izraela w zamian za rozpoczęcie rozmów pokojowych prowadzących do ustanowienia Palestyny jako państwa. Ale jego poparcie wkrótce wygasa, bo Arafat zawłaszcza sobie pełnię władzy w OWP.

Dzielą ich również poglądy na I wojnę w Iraku. Wreszcie rezygnuje z udziału w Palestyńskiej Radzie Narodowej. W tym czasie u Saida zdiagnozowano ostrą białaczkę. Ma 55 lat i zaczyna rozważać powrót do Jerozolimy. Mimo to nadal pracuje naukowo. publikuje kolejne książki, w tym Kulturę i imperializm, czyli rozwinięcie tez przedstawionych w orientalizmie. Gdy w 1993 roku dochodzi do historycznego porozumienia pomiędzy premierem Izraela, Yitzhakiem Rabinem, a Yasserem Arafatem, Said występuje z krytyką tego, co wcześniej poparł. Jego zdaniem OWP uznało Izrael w zamian za uznanie OWP jako partnera politycznego. Izrael zadeklarował pięcioletni okres przejściowy, po którym wycofa się ze strefy Gazy i rejonu Jerycha.

Ale nie dał choćby deklaracji przyznania Palestynie państwowości. Nazywa to palestyńskim Wersalem, nawiązując do traktatu pokojowego z 1919 roku, w którym upokorzono Niemcy. Said trafnie przewidział, że porozumienie nie zostanie przez wszystkich uznane. Izraelski ekstremista Baruch Goldstein strzela do muzułmanów modlących się w meczecie w Hebronie, zabijając 29 osób. W odpowiedzi zamachowiec Hamasu wysadza autobus w centrum Tel Awiwu. I tak konflikt rozkręca się na nowo, wet za wet. Ginie również sam Yitzhak Rabin, z rąk żydowskiego ekstremisty, który uznał porozumienie z OWP za zdradę. Krwawa wymiana ciosów trwa nadal. Nadal prowadzone są też negocjacje. Said miał rację jeszcze w jednym.