Edward Wadie Said

Widzi profesora Uniwersytetu Kalambia rzucającego kamieniem. Ma być to dowód sprzeczności pomiędzy jego deklaracją pokojowego rozwiązania konfliktu, a ukrytym celem dążeniem do wojny. Aby zrozumieć dlaczego Said zrobił ten gest, cofnijmy się o kilkadziesiąt lat. Wadie Ibrahim Said urodził się w Jerozolimie pod koniec XIX wieku w rodzinie arabskich protestanckich chrześcijan. Mając kilkanaście lat, w obawie przed wcieleniem do armii osmańskiej, z kolegą ucieka z Hajfy do Port Saidu, a stamtąd do Liverpoolu. Pół roku później zaciąga się na statek pasażerski płynący do Ameryki. Bynajmniej nie ma zamiaru zostać marynarzem. To sposób na pokonanie Atlantyku bez pieniędzy na bilet. Po dotarciu do Nowego Jorku pod byle pretekstem schodzi na ląd, wsiada do tramwaju i znika.

Rok później rodzi się kolejny chłopiec, tym razem w Jerozolimie, bo z jakiegoś powodu rodzice chcą, by przyszedł na świat w domu rodzinnym Wadii. Poród przyjmuje żydowska akuszerka pochodzenia niemieckiego. Nadają mu imię Edward na cześć księcia Wally, następcy brytyjskiego tronu. Patron okazuje się niezbyt udany, bowiem w grudniu 1936 roku, gdy jego imiennik Edward Said Maroczek, król Edward VIII abdykuje, by móc poślubić rozwiedzioną Amerykankę Wallis Simpson. Ale jeszcze zanim to nastąpi, Saidowie muszą uciekać do Egiptu, bo w Palestynie wybucha powstanie. Mandat Palestyny miał być bezpiecznym miejscem, w którym Arabowie i Żydzi żyją na równych prawach. Rzecz w tym, że bezpieczne miejsce przyciąga Żydów z całego świata.

A dla swoich rówieśników, Egipcjan i Palestyńczyków, Hawaga, czyli cudzoziemcem albo miejscowym naśladującym ludzi Zachodu. W 1947 r. ONZ wydaje rezolucję o podziale Palestyny na dwa państwa, żydowskie i arabskie. Dla Palestyńczyków to Nakba, czyli katastrofa. Wybucha wojna domowa. Ale Żydów jest więcej, są lepiej zorganizowani, a rozproszona po całym świecie diaspora zapewnia im pieniądze na zakup broni. Wygrywają wojnę, zajmując większe terytorium niż zapewniła im rezolucja ONZ. Tym samym ludność arabska zostaje wysiedlona. Ludzie tracą dorobek całego życia, domy, sklepy, gaje oliwne i pomarańczowe. W chwili wybuchu wojny Saidowie są akurat w Jerozolimie i ponownie muszą uciekać do Egiptu.