Christa Wolf

To opowieść o kobiecie, która jest obserwowana przez Stasi. To oczywiste, że są to jej własne doświadczenia. Tekst napisała jeszcze w 1979 roku. Publikacja wywołuje jednak falę krytyki. Frankfurter Allgemeine Zeitung podważa jej wiarygodność, Autor recenzji pyta, dlaczego nie opublikowała powieści wtedy, gdy miałaby znaczenie, a jednocześnie zarzuca, że Wolf była beneficjentką komunistycznego systemu. W obronie Chrysty Wolf stają między innymi Günther Grass i Walter Jentz. Mówią, że w 1979 roku publikacja takiego tekstu była niemożliwa, a Wolf od lat pozostawała w konflikcie z władzami. W prasie rozpoczyna się debata nazwana Deutsch-Deutscher Literaturstreit, czyli niemiecko-niemiecki spór literacki.

Dyskusja dotyczy całego środowiska, ale Wolf stoi w samym centrum sporu, jako symbol rozliczania z przeszłością. Sytuacja na jakiś czas uspokaja się, ale wraz z ujawnianiem Akt Stasi w Niemczech rozpoczyna się polowanie na tych, którzy donosili, Wolf wie, że prędzej czy później i ona stanie się celem publicznego oskarżenia, więc w 1993 roku sama publikuje oświadczenie, w którym ujawnia współpracę z tajną policją. Teczka Chrysty Wolf zawiera 137 stron, ale tylko 20 to raporty z jej współpracy. Przez trzy lata spotkała się z agentem Stasi zaledwie siedem razy. Jeden raport napisała własnoręcznie. Dotyczył pisarza Waltera Kaufmana. Rzecz w tym, że oceniła jego twórczość i postawę pozytywnie. Zresztą, podobnie jak innych, których nazwiska znalazły się w pozostałych notatkach, w końcu Stasi uznało ją za mało wartościową i dało jej spokój.

Co istotne, współpraca ze Stasi musiała być tajna, a Wolf była młodą, wystraszoną kobietą i postawiła warunek, by oficer przychodził do domu. Spotykali się w obecności męża. Miała też nie wiedzieć, że otrzymała kryptonim Margarete. Już następnego dnia tabloid Das Bild robi z tego sensację. A tygodnik Der Spiegel atakuje Wolf nazywając w tytule Lękliwą Margaretę. Autorzy nie wierzą, że nie pamięta pseudonimu, że tłumaczenie jest mało przekonujące i że celowo pomija fragmenty swojej biografii. Co ciekawe, na zarzuty odpowiada nie Christa Wolf, a Walter Kaufman, na którego, jak informuje prasa, napisała donos. Pisze list do redakcji Der Spiegel, w którym argumentuje, że nie wyrządziła mu szkody, a jej późniejszego dorobku i postawy nie należy przekreślać z powodu tego epizodu.