Christa Wolf

Wojna budzi w niej Niepokój, bo ojciec zostaje powołany do służby pomocniczej. Póki co ich życie się nie zmienia. Nie zmienia się też wiara w Führera. Christa wstępuje do Bund Deutscher Mädel nazistowskiego ruchu młodzieżowego dziewcząt. Śpiew, wycieczki, zawody sportowe, grupowa gimnastyka dają poczucie uczestnictwa w ważnym przedsięwzięciu – budowaniu nowego niemieckiego człowieka. Rok 1945 oznacza dla Christy koniec dzieciństwa i koniec świata, który zna. W styczniu, uciekając przed nadciągającą Armią Czerwoną, rodzina musi porzucić dom oraz sklep. Docierają do Gamelin w Mecklenburgii. Te tereny zajmuje armia amerykańska, a później stają się częścią radzieckiej strefy okupacyjnej. Przez jakiś czas Christa pracuje jako maszynistka w urzędzie burmistrza.

Chce ukończyć szkołę, ale zapada na gruźlicę i kilka miesięcy spędza w sanatorium. Dwa lata później, po powrocie ojca z niewoli, Inelfeldowie przenoszą się na południe do Bad Frankenhausen w Turingi. Otto dostaje tam pracę w sanatorium dziecięcym, a Christa kończy szkołę średnią. Wpada jej w ręce książka Siódmy Krzyż niemieckiej pisarki żydowskiego pochodzenia i komunistki Anny Zegars. Zegars wyjechała w porę, a w czasie wojny napisała powieść o żydowskich więźniach uciekających z obozu koncentracyjnego. Dla osiemnastolatki, która jeszcze dwa lata temu wcześniej wierzyła w narodowy socjalizm i Führera, to obraz Niemiec, w których żyła, ale o których nie miała pojęcia. Teraz wierzy w socjalizm i wstępuje do Freie Deutsche Jugend , wschodnioniemieckiej socjalistycznej organizacji młodzieżowej.

Aby utrzymać rodzinę, Gerhard przerywa studia i znajduje pracę w rozgłośni radiowej w Lipsku. Dzięki temu Christa może kontynuować naukę. W kolejnym semestrze przenosi się na uniwersytet w Lipsku, który należy do najważniejszych ośrodków humanistycznych w NRD. Wykładają tu uczeni, którzy uciekli z III Rzeszy, a po zakończeniu wojny wybrali wschodnie Niemcy. Dla Chrysty Wolf to relacja ze starszym pokoleniem, dla którego doświadczenie nazizmu różni się od tego, co doświadczyła będąc członkiem Bund Deutscher Medel. W styczniu 1952 roku rodzi córkę Annette. Mimo to udaje jej się napisać i obronić pracę w terminie. Po ukończeniu studiów wraz z mężem przenoszą się do Berlina. Nie ma jeszcze muru, ale miasto jest podzielone na strefy wschodnią i zachodnią. Rodzi drugą córkę, Katrin.

Teraz Gerhardt kończy studia na Uniwersytecie Humboldta, a Christa pracuje w Niemieckim Związku Pisarzy. Zajmuje się recenzowaniem utworów przygotowywanych do wydania. Związek Pisarzy organizuje też życie literackie, wspiera autorów i wydawnictwa, a przy tym egzekwuje politykę kulturalną narzuconą przez SED. Poznaje tam wielu pisarzy i już po dwóch latach wchodzi do zarządu związku, jednocześnie zostając redaktorką naczelną wydawnictwa Neues Leben, drukującego literaturę młodzieżową. A w 1958 roku zaczyna publikować własne teksty w czasopiśmie Neue Deutsche Literatur. Każdy kolejny rok niesie zmiany w karierze Christy. W 1959 roku Wolfowie przenoszą się do Halle, gdzie oboje recenzują propozycje wydawnicze dla Mitteldeutscher Verlag.

To opowieść o kobiecie, która jest obserwowana przez Stasi. To oczywiste, że są to jej własne doświadczenia. Tekst napisała jeszcze w 1979 roku. Publikacja wywołuje jednak falę krytyki. Frankfurter Allgemeine Zeitung podważa jej wiarygodność, Autor recenzji pyta, dlaczego nie opublikowała powieści wtedy, gdy miałaby znaczenie, a jednocześnie zarzuca, że Wolf była beneficjentką komunistycznego systemu. W obronie Chrysty Wolf stają między innymi Günther Grass i Walter Jentz. Mówią, że w 1979 roku publikacja takiego tekstu była niemożliwa, a Wolf od lat pozostawała w konflikcie z władzami. W prasie rozpoczyna się debata nazwana Deutsch-Deutscher Literaturstreit, czyli niemiecko-niemiecki spór literacki.