Christa Wolf

Bardzo szybko przekonuje się, że jest w błędzie. W grudniu 65 roku podczas obradującego w Berlinie XI plenum Komitetu Centralnego SED Erich Honecker, członek biura politycznego, a zarazem sekretarz bezpieczeństwa, wygłasza referat oskarżając środowisko artystyczne, filmowców i pisarzy o wzbudzanie niepokoju poprzez krytyczne publikacje i niewłaściwe przedstawienie socjalistycznej rzeczywistości, sianie pesymizmu i szkodliwych poglądów. Jego zdaniem szczególnie niebezpieczna jest krytyka władzy i ujawnianie nadużyć. Christa Wolf uczestniczy w plenum jako kandydatka do Komitetu Centralnego. Ma 36 lat, jest laureatką nagrody państwowej i cieszy się uznaniem. Wie, że zabranie głosu może mieć dla niej nieprzyjemne konsekwencje.

Wydaje własne oświadczenie, w którym nie potępia zdławienia praskiej wiosny siłą, ale wyraża nadzieję, że porozumienie zawarte ze Związkiem Radzieckim pozwoli zażegnać kryzys. Władze nie są pewne co do jej intencji. Już od kilku lat tajna policja Stasi przygląda się jej i Gerhardowi. Ale na początku 69 roku rozpoczyna sprawę operacyjną pod kryptonimem Doppelziegler, czyli dwulicowi. Jednocześnie pozwalają jej wyjeżdżać za granicę nawet do krajów zachodnich i nagradzają wyróżnieniami literackimi. Kolejny wstrząs to grudzień 1970 roku, gdy w Polsce na wybrzeżu giną robotnicy. Te wydarzenia doprowadzają do zmiany władz. W Polsce pierwszym sekretarzem partii zostaje Edward Gierek. Zmiany dokonują się też w NRD. Po cichym przewrocie władzę przejmuje Erich Honecker.

Oczywiście jego decyzje wykorzystano propagandowo, ale Biermann szybko przejrzał na oczy, zobaczył prawdziwą twarz dyktatury. Zaczął piętnować SED i stał się niewygodny. W 1976 roku władze wykorzystują jego wyjazd na koncert do Kolonii. Biermann jadąc autostradą z radia dowiaduje się, że został pozbawiony obywatelstwa i nie ma prawa powrócić do Niemiec Wschodnich. W jego obronie staje kilkunastu intelektualistów, w tym Christa Wolf. Piszą list do Erisa Honeckera i redakcji Neues Deutschland. Oczywiście nie ma mowy, by został wydrukowany, ale jakimś sposobem trafia za żelazną kurtynę i publikuje go francuska agencja prasowa Agence France-Presse. Stasi rozpoczyna represje wobec sygnatariuszy listu, chcąc zmusić ich do wycofania poparcia. Gerhard Wolf zostaje wyrzucony z SED, a Christa otrzymuje nagane.

Kilka dni później Honecker zostaje odsunięty od władzy. 4 listopada w Berlinie na Alexanderplatz odbywa się największa demonstracja w historii NRD. Christa Wolf mówi z trybuny. Demokratia? Teraz czy nigdy? Demokracja teraz albo nigdy. Chce budować nowe, naprawdę demokratyczne państwo. Pięć dni później granica zostaje otwarta. Wydarzenia toczą się błyskawicznie i zupełnie nie po jej myśli. Zresztą wielu obywateli NRD, tak jak ona, nie chce zjednoczenia Niemiec. Chcą własnego państwa na innych zasadach, ale zostają przegłosowani i NRD znika z mapy stając się częścią jednych Niemiec. 5 czerwca 1990 roku, jeszcze przed zjednoczeniem Niemiec, Christa publikuje powieść Was bleibt, co pozostaje.