Christa Wolf

W obu krajach budzi się nadzieja na naprawę socjalizmu, a przy okazji otwarta zostaje granica. Obywatele mogą swobodnie podróżować. Christa Wolf już w lipcu jedzie do Gorzowa Wielkopolskiego, by odwiedzić miasto, w którym się urodziła i wychowała, ale zastaje już inne miasto, jakże różne od tego, które musiała opuścić w 1945 roku. Podróż do Polski skłania ją do rozpoczęcia pracy nad książką Wzorce dzieciństwa. Chce się zmierzyć z własnymi wspomnieniami i z pytaniem o odpowiedzialność niemieckiego społeczeństwa za nazizm. Bohaterką jest Nelly Jordan, dziewczynka wychowująca się w nazistowskich Niemczech. To literacki odpowiednik młodej Christy. Od 1953 roku w NRD mieszka i tworzy pieśniarz i poeta Wolf Biermann. W 1953 roku, wierząc w ideę socjalizmu, przeniósł się z Hamburga do NRD.

Oczywiście jego decyzje wykorzystano propagandowo, ale Biermann szybko przejrzał na oczy, zobaczył prawdziwą twarz dyktatury. Zaczął piętnować SED i stał się niewygodny. W 1976 roku władze wykorzystują jego wyjazd na koncert do Kolonii. Biermann jadąc autostradą z radia dowiaduje się, że został pozbawiony obywatelstwa i nie ma prawa powrócić do Niemiec Wschodnich. W jego obronie staje kilkunastu intelektualistów, w tym Christa Wolf. Piszą list do Erisa Honeckera i redakcji Neues Deutschland. Oczywiście nie ma mowy, by został wydrukowany, ale jakimś sposobem trafia za żelazną kurtynę i publikuje go francuska agencja prasowa Agence France-Presse. Stasi rozpoczyna represje wobec sygnatariuszy listu, chcąc zmusić ich do wycofania poparcia. Gerhard Wolf zostaje wyrzucony z SED, a Christa otrzymuje nagane.

Zostaje również usunięta z zarządu berlińskiej sekcji Związku Pisarzy. Po poparciu Biermana, Stasi przestaje się kryć, co ma na celu zastraszenie pisarki. Christa widzi stojący przed domem samochód z agentami. Widzi obserwację śledzącą ją w mieście. Wie, że telefon jest na podsłuchu. Zaczyna zastanawiać się, co i do kogo mówi, bo wokół niej z pewnością są współpracownicy Stasi. Nie zatrzymano druku wzorców dzieciństwa, ale książka ukazuje się w mniejszym nakładzie i zapewne z powodu cenzury przemilczana w prasie i w środowisku literackim. To czas kryzysu. NRD opuszcza wielu pisarzy, w tym jej przyjaciółka Sara Kirsch. Właściwie zostaje zmuszona do wyjazdu, a Christa chcąc zaprotestować, rezygnuje ze stanowiska w zarządzie Związku Pisarzy. Choć również sama rozważa opuszczenie NRD, ale wciąż ma nadzieję, że socjalizm jest lepszy od kapitalizmu, a jego wady da się naprawić.