Jak daleko sięga afera Zondacrypto?

Traci bardzo ważny atrybut suwerenności. Tradycyjny pieniądz to nie jest tylko środek wymiany. To jest narzędzie polityki społecznej i ekonomicznej. A zwolennicy krypto bardzo często wprost mówią i nie kryją, że oni chcieliby zabrać te instrumenty demokratycznemu państwu, tak żeby się przybliżyć do urzeczywistnienia swoich anarcho-kapitalistycznych snów. Ale to ma i inne konsekwencje. Krypto to jest preferowany sposób rozliczania się mafii. Albo służb. To jest także bardzo dobry sposób na omijanie sankcji dla państw, które także są naszymi wrogami, jak Rosja. Krypto to jest świetny sposób na korumpowanie elit. Prezydent, premier, inny wpływowy człowiek może sobie powołać swoją kryptowalutę, w którą ludzie będą inwestować i de facto odbierać legalne łapówki.

No bo jeśli agresor tak to rozczyta, że nasze gwarancje są nic nie warte, jeśli agresor tak to rozczyta, że w sojuszu są ewidentne pęknięcia na tle tego, gdzie jest ten próg, po którym zaczniemy w ogóle cokolwiek robić i jeśli kraj, który jest Na linii frontu, kraj, który jest na mózgu, kraj przy bucie, którego tli się ten ląd, mówi, że on sam nie wie, czy wejdzie do gry, jak gra się zacznie, no to co dopiero ci, którzy są dalej, co dopiero jacyś Hiszpanie, jacyś Włosi, a co dopiero Francja czy Anglia, które się mogą schować za podwójną gardą arsenału swojej broni nuklearnej. I w tym wszystkim ginie też oczywiście jakakolwiek konsyderacja Taktyczna, a nawet bym powiedział strategiczna. Przecież upadek państw bałtyckich oznacza, że granica Polski z Rosją uległaby dramatycznego wydłużeniu i pogorszyłaby się nasza sytuacja, w tym teatrze wojny.

Oznacza także, że nie przyjęlibyśmy z razu agresji wroga na cudzym terytorium, co jest zawsze lepsze, rozpocząć walkę na cudzym terytorium, tylko przyjęlibyśmy ją za chwilę na własnym, a przecież chcemy chronić nasze miasta, naszą infrastrukturę. I ostatnia rzecz. Interesem Polski nie jest to, żeby efektywnie się bronić, jak zacznie się wojna Rosji z NATO na własnym odcinku.

Bo to będzie nieprawdopodobnie trudne. Interesem Polski jest fundamentalnie to, żeby do wojny w ogóle nie doszło. A do wojny w ogóle nie dojdzie, jeśli Rosja będzie miała przekonanie, że będzie prowadziła wojnę z całym NATO, w której nie ma absolutnie żadnych szans. Natomiast do wojny może dojść, jeśli Rosja dojdzie do wniosku, że będzie mogła sobie z każdym toczyć wojnę z osobna, a w każdym z takich konfliktów jeden na jednego będzie miała oczywistą przewagę, ponieważ sąsiaduje ze państwami znacznie od siebie słabszymi. Jednym zdaniem, zdrada sojusznika to zaproszenie do wojny na własnym terytorium. Pytałeś, czy ci pomogę, obawiam się, że nie, bo jestem zdaniem przeciwnego. Minister Błaszczak ma rację. To znaczy, nie ma słuszności, ale ma rację.

No to dwa słowa polemiki. Nie przedstawiam świata idealnego, przedstawiam jedyny świat, w którym Rzeczpospolita Polska może istnieć jako suwerenne państwo. Ponieważ dysproporcja sił pomiędzy nami a naszym potencjalnym przeciwnikiem, czyli Rosją fundamentalnie, ale też i rosyjskimi aliantami, w pierwszym rzędzie Białorusią, jest tak duża, że gdyby doszło między nami do bezpośredniej konfrontacji, I Rosja nie skompromitowałaby się wojskowo, jak w pierwszej fazie wojny na Ukrainie, no to należałoby domniemywać, że tę wojnę przegramy. Mało tego, Rosja dysponuje jeszcze arsenałem nuklearnym, którym my nie dysponujemy. Z tego rachunku sił wychodzi rzecz prosta. Możemy sobie poradzić z Rosją tylko wtedy, jeżeli będziemy posiadali sojuszników w taki sposób, żeby zniwelować różnicę potencjałów między nami.

A z kolei w roku 1920 roku wygraliśmy, również i dlatego, że uzyskaliśmy wymierne wsparcie od sojuszników. Bez tego wsparcia nie bylibyśmy w stanie z Rosją bolszewicką wygrać, więc Tak, najlepszymi sojusznikami są własna armia i własna flota, ale bardzo często tak bywa w historii, że tym, co czyni całą różnicę, różnicę między zwycięstwem a klęską, między życiem a śmiercią, jest wciągnięcie do wojny sojuszników. I zgadzam się, że najważniejszym potencjalnym sojusznikiem, jakiego mamy i naszym sojusznikiem traktatowym nadal jeszcze w ramach NATO, są Stany Zjednoczone i bycie sojusznikiem amerykańskim z całą pewnością Daje największy poziom pewności, że nikt nas nie napadnie, czy nie wejdzie nam w szkodę, no bo każdy się obawia globalnego hipermocarstwa jakim są Amerykanie.

Cały szereg państw, tylko dlatego istnieje, że Stary Zjednoczone te państwa w kluczowym momencie wsparły, chociażby Korea Południowa czy Izrael. Natomiast to nie oznacza, że dobieramy sojuszników z grona jednego. I także w tym programie bardzo często mówiliśmy o doktrynie podwójnej polisy ubezpieczeniowej, że należy współpracować i rozmawiać z Amerykanami, ale że poza Amerykanami mamy też innych sojuszników. Mamy sojuszników w regionie, którzy mają ten sam problem co my, a temu problemowi na imię Rosja. To są Skandynawowie, to są Bałtowie właśnie. To potencjalnie, zależnie od tego kto tam rządzi, może też być Rumunia czy państwa wyszehradzkie. I z tymi sojusznikami musimy współpracować, ale także mamy sojuszników w zachodniej Europie. I na przykład rozwijanie współpracy zbrojeniowej z Francją, która jest drugim największym eksporterem broni na świecie, która ma samodzielny dostęp i zdolność tworzenia wysublimowanej technologii wojskowej, czy to z wiodu satelitarnego, czy taktycznych pocisków manewrujących, czy innych rzeczy, też jest dla nas ciekawe.