Jak daleko sięga afera Zondacrypto?

11 zarzutów mówią o partyjniactwie, nieudolności, braku wizji i braku gospodarza. Ich zadanie będzie jednak niełatwe. Stolica to liberalny bastion odzgórą dwóch Dekad, a Trzaskowski to polityk przez wielkomiejskich liberałów szczególnie popierany. My przyjrzymy się dynamice sytuacji w samej Warszawie, ale też zapytamy ogólnie, czy te bezustanne referendy odwoławcze to dobry pomysł i dobra praktyka, jeśli myślimy o Pomyślności naszych samorządów, naszego państwa, naszych obywateli. Porozmawiamy także o wypowiedzi Mariusza Błaszczaka, byłego szefa Ministerstwa Obrony Narodowej na temat NATO, artykułu 5 i obrony państw bałtyckich, a raczej o uchylaniu się przed obroną tychże.

Bo to będzie nieprawdopodobnie trudne. Interesem Polski jest fundamentalnie to, żeby do wojny w ogóle nie doszło. A do wojny w ogóle nie dojdzie, jeśli Rosja będzie miała przekonanie, że będzie prowadziła wojnę z całym NATO, w której nie ma absolutnie żadnych szans. Natomiast do wojny może dojść, jeśli Rosja dojdzie do wniosku, że będzie mogła sobie z każdym toczyć wojnę z osobna, a w każdym z takich konfliktów jeden na jednego będzie miała oczywistą przewagę, ponieważ sąsiaduje ze państwami znacznie od siebie słabszymi. Jednym zdaniem, zdrada sojusznika to zaproszenie do wojny na własnym terytorium. Pytałeś, czy ci pomogę, obawiam się, że nie, bo jestem zdaniem przeciwnego. Minister Błaszczak ma rację. To znaczy, nie ma słuszności, ale ma rację.

Mówiąc, że nie pójdziemy bronić państw bałtyckich, że nie wierzymy w żaden automatyzm artykułu 5 NATO i że fundamentalnie nie chcemy, nie jest w naszym interesie pomagać innym, Nie tylko powiedział to, co on myśli naprawdę, ale powiedział też to, co duża część, obawiam się, że dużo większa niż chciałbyś myśleć, Polaków uważa, a wreszcie powiedział kilka gorzkich słów prawdy na temat tego, jak i sami Amerykanie uważają, że artykuł 5. dziś funkcjonuje lub raczej nie funkcjonuje i zacznę Od samego początku, bo mamy również kilka punktów. Kiedy minister Błaszczak, zapytany o cokolwiek, odpowiada najważniejszym naszym celem jest mieć dobre relacje z Ameryką? Nie kłamie. Mógłbyś go zapytać jutro o przepis na zupę ogórkową i również usłyszałbyś, że najważniejsze w robieniu zupy ogórkowej to jest abyśmy mieli dobre relacje z Ameryką.

Po drugie, kiedy minister Błaszczak mówi, że Polska będzie bronić Polski, również ma rację. To jest przekonanie polskich obywateli, którzy fundamentalnie są bardzo sceptyczni co do obrony innych państw europejskich. Widziałem te badania i jest tak, że przez długi czas nasz stosunek do tego, czy powinniśmy występować w obronie innych państw NATO nie był dalece różny od tego, jaki mieli Grycy, Portugalczycy czy Hiszpanie. A dzisiaj nawet w niektórych badaniach jest mniej entuzjastyczny niż np. Holendrów. Ale też i tu minister mówi za siebie. Tak, to jest coś, co on wierzy i to jest coś, co wierzy ta strona sporu politycznego. Mianowicie, że polska armia służy do obrony Polski, a zobowiązania sojusznicze są czymś innym.

Punkt trzeci. Kiedy minister Błaszczak mówi, że to zależy, to znaczy kiedy mówi, że nie każda Inwazja, czy nie każdy atak, czy nie każde naruszenie cudzych granic jest równorzędne, znowu niestety mówi prawdę. Nam się to może nie podobać, możemy to kwestionować z punktu widzenia prawa międzynarodowego, z punktu widzenia interesu Polski, czy pewnej idei. Zarazem jednak brutalna rzeczywistość taka jest. Już rzeczywistość zdążyła zweryfikować słowa prezydenta Joe Bidena, który mówił, że będzie bronił każdego metra. Przestrzeni natowskiej, gdy jednak spadają na Polskę rakiety w drodze, czy drony, w drodze celowego ataku, jak sądzą niektórzy, albo pomyłki, jak uważają inni, nie ma amerykańskiej reakcji.

Ta hipoteza, że będzie amerykańska obrona każdego metra terytorium została już zweryfikowana negatywnie i to nie na drodze eksperymentu intelektualnego, ale po prostu pewnej rzeczywistości. Dalej, gdy minister Błaszczak mówi, że artykuł 5 tak nie działa, to znów niestety ma rację. Artykuł 5, wbrew temu co polskie elity polityczne chciały i same wierzyć i przekonywać obywateli, nie zawiera w sobie automatycznej gwarancji rozpoczęcia wojny w obronie zaatakowanego państwa. Artykuł 5 mówi jedynie o tym, że w obliczu zaatakowania jednego z państw w sojuszu, pozostałe podejmą Niezbędne kroki i starania, by wejść w jego obronie tak dalece, jak uznają to za stosowne.

Bardzo ciasną koordynację z Amerykanami działań, w których to oni mają rolę dowódczą i koordynacyjną. Kiedy minister Błaszczak mówi, że niczego bez Amerykanów nie zrobimy, to też nie kłamie, ponieważ mówi o tym, co dzisiaj ćwiczą polscy żołnierze, a ćwiczą jedynie zrobienie tego, co w ramach ograniczonej pomocy dla Amerykanów mogliby w ramach takiej akcji natowskiej zrobić. Mamy prawo to krytykować i mamy prawo się temu sprzeciwiać, ale takie są fakty. Podsumowując, nie mówię tego z satysfakcją, ale powiedzieć prawdę muszę. Dzisiaj To kredo pewnego egoizmu, które wygłosił minister Błaszczak i to przekonanie, że tak naprawdę NATO w jego mniemaniu

Poza Amerykanami nie istnieje, nie jest niestety publicystyczną diagnozą zgorzkniałego polityka opozycji, ale wyrazem głębokiego myślenia przynajmniej jednej liczącej się, a być może za chwilę będącej u władzy strony polskiego sporu i diagnozą opartą na faktach. Twoja wypowiedź krytykująca słowa ministra Błaszczaka z Poziomu odpowiedzialności państwa jest moim zdaniem uzasadniona. Twoje obawy do tego, co ta wypowiedź ministra komunikuje są słuszne. Twoje Stanowisko jest wewnętrznie spójne, co nie zmienia faktów tego, że ewidentnie być może po prostu złośliwa rzeczywistość zamieniła was rolami.

To ty występujesz w roli odpowiedzialnego państwowca, który mówi jak być powinno i nawet jeżeli I przedstawia pewien świat idealny wartości, zobowiązań i wierności pewnym regułom, a minister Błaszczak w roli rozczarowanego publicysty, który mówi, aż dajcie już spokój z tym prawem międzynarodowym, z tymi wszystkimi ideałami i z tą całą sojuszniczą wiernością, przecież wiemy jak jest, a nie jest różowo i nikt z nas tu w Polsce za Talin, Rygę czy Helsinki umierać po prostu nie chce i gdyby do czegoś złego doszło, to mielibyśmy doskonałą wymówkę, mówi pan minister, mianowicie nam zależy na sojuszu z Amerykanami, a Łotysze, Finowie czy Estończycy, jakby na to nie patrzeć, nie mają w paszporcie wpisane, że Amerykanami są.

Jeśli będzie wojna, podpalcie Europę. Takie jest nasze zadanie, a minister Właszczak nam w tym zadaniu nie pomógł. Jeżeli chodzi o mój stosunek do artykułu 5, to nie jest ani fundamentalistyczny, ani wahabicki, ani równy talibom. Jest raczej powiedziałbym realistyczny i oparty na danych i te dane podpowiadają nam, że zaufanie Polaków w kolektywną obronę po prostu leci w dół i nasza gotowość do tego, by innych państw w Europie bronić i naszych sąsiadów i przychodzić im z pomocą również spada. Co jest jakimś tam faktem politycznym samym w sobie? Dziś według najnowszych badań blisko połowa Polaków deklaruje, że nie broniłaby nawet własnego państwa, a co dopiero innego.

Bo gdy okazało się, że prezydentem Stanów Zjednoczonych, jak i wiceprezydentem Stanów Zjednoczonych są dwie osoby, które w podobny automatyzm nie wierzą, a my nie mamy narzędzi, by owy automatyzm na nich wymusić, no to pewna iluzja roztaczona przed Polakami pękła. Wreszcie jest ostatnia rzecz. Może też okazać się tak, że jeżeli w ogóle do Polski zrotują jacyś amerykańscy żołnierze, to oni pojawią się tutaj zabrani państwom bałtyckim. Nie Niemcom, a właśnie Bałtom. To zaś doprowadzi do tego, że być może Polska będzie musiała wysłać swoich własnych żołnierzy do obrony państw bałtyckich, co doprowadzi dokładnie do tej sytuacji, której minister Błaszczak, jak rozumiem, chciał uniknąć, czyli sytuacji, w której to automatyzm obrony natowskich sąsiadów zaczyna obciążać Polaków, a nie Amerykanów.

Ja jestem przekonany, że minister Błaszczak, co rzadkie jak na politykę, naprawdę wierzy w to, co mówi. I powinniśmy to, że on w to wierzy i że jest to na polskiej prawicy dzisiaj ocena jak najbardziej obowiązująca, jako publicyści i analitycy rzeczywistości wyciągnąć pewne wnioski na temat tego, gdzie jesteśmy jako państwo. Bo po to przywoływałem te oceny opinii publicznej, żeby pokazać, że tak długo jak polska opinia publiczna myśli w podobny sposób, I powstaje pewne sprzężenie zwrotne między klasą polityczną, która próbuje odczytać antyukraińskie, antyeuropejskie nastawienie polskiej opinii publicznej i wyjść im naprzeciw, a zarazem opinia publiczna słyszy te deklaracje ograniczonego zaufania do sojuszników, ograniczonego zaufania do artykułu 5, nieufności czy wręcz niechęci do Ukrainy, które płyną