14.09. - niedziela

A On jest miłosierny. Do ich grzechów odnosił się z litością, bo nie chciał ich całkiem wygubić. Muzyka Z listu św. Pawła do Filipian. Ogołocił się, przyjąwszy postać sługi, zacząwszy istnieć podobnie jak ludzie, z wyglądu postrzegany jak każdy człowiek. Uniżył się, stając się posłuszny aż do śmierci. Śmierci na krzyżu. z Ewangelii według św. Jana. I nie posłał Bóg Syna na świat, aby sądził ten świat, lecz aby świat dzięki niemu został zbawiony.

I dziś właśnie mamy takie zatrzymanie. Niedziela, która jest jednocześnie świętem podwyższenia Krzyża Świętego. Pewnie w wielu parafiach dotrze do nas ta wiadomość, wiedza pewna przekazywana przez naszych duszpasterzy, że właśnie kiedy w roku 70 Jerozolima została zdobyta, została zburzona przez Legiony Rzymskie, rozpoczęły się wtedy wielkie prześladowania chrześcijaństwa trwające prawie 300 lat. I dopiero po ustaniu tych prześladowań po edykcie mediolańskim w 313 roku, matka jednego z cesarzy rzymskich, św. Helena, kazała szukać krzyża, na którym umarł Jezus. Po długich poszukiwaniach, okraszonych też ogromną modlitwą, nie tylko św.

Dobrze jest myśleć nad tym, co się mówi. Dobrze jest wiedzieć, że nasze słowa mają bardzo wielką moc. Oczywiście nie chodzi teraz o przypisywanie rozmaitym słowom mocy magicznych, czy nawet boskich mocy. Warto natomiast sięgnąć choćby do listu św. Jakuba, do trzeciego rozdziału i przeczytać, że język, choć mały, cieszy się wielką władzą, że jak mały płomień potrafi podpalić wielki las, tak język staje się płomieniem, może być chlubą zła, splamić całe ciało. Język może być nasączony śmiercionośnym jadem.

bo potrafimy nim uwielbiać Pana i Ojca i jednocześnie tym samym językiem potrafimy przeklinać ludzi. Z tych samych ust, jak napisze św. Jakub w 10 wersie 3 rozdziału, wychodzi uwielbienie i przekleństwo. Dlatego kilkanaście zdań później napisze nie mówcie bracia źle o drugich, a jeszcze chwilę dalej nie narzekajcie jedni na drugich. A przecież wcale nie tak trudno nam narzekać. Jak można się od tego uwolnić? Pierwsza i podstawowa potrzeba to prawda. To stanięcie wobec prawdy. Zbawieniem w całej tej sytuacji opisanej w XXI rozdziale Księgi Liczb jest propozycja, a właściwie polecenie Boże, które kieruje Bóg do Mojżesza.

Jesteśmy Jego oczkiem w głowie. Przecież On nas kocha. I o tej miłości przypomina nam dziś w kolejnym tekście św. Paweł, pisząc w absolutnym zachwycie do chrześcijan mieszkających w Filipii o tym, byśmy... byśmy mieli te same myśli, które były w Chrystusie Jezusie. Drugi rozdział tego listu, Paweł zaczyna słowami, jeśli zatem jest jakaś zachęta w Chrystusie, jakieś pocieszenie miłości, jakaś wspólnota ducha, jakaś serdeczność, tkliwość, pełną uczyncie moją radość, byście jedno myśleli, byście tę samą mieli miłość, te same uczucia, byście o jedno się troszczyli.

Dlatego Bóg go wywyższył i dał mu imię, imię nad wszelkie imię, aby na imię Jezusa uklękło każde kolano, istot niebieskich, naziemnych, podziemnych i aby każdy język wyznał, że Jezus Chrystus Panem ku chwale Boga Ojca. Tak właśnie chce kochać Bóg. Tak kocha Bóg. Tak będzie kochać Bóg. Trudno się zatem dziwić, że że na finał dzisiejszej liturgii słowa przeczytamy fragment nocnej rozmowy faryzeusza Nikodema z Jezusem. Nikodem przychodzi na pogawędki o Bogu. Przychodzi w nocy. A noc w Ewangelii św. Jana to symbol grzechu i symbol poszukiwania.

Czy będziemy chcieli być jak najszybciej odnalezieni przez miłosierdzie? Czy będziemy się ścigać z czasem, by jak najszybciej przyjść do spowiedzi? Patrzymy na trzeci rozdział Ewangelii św. Jana i widzimy, że już po kilku zdaniach Po kilku chwilach tej rozmowy do uszu Nikodema i do jego serca dobija się słowo Jezusa. Jak Mojżesz na pustyni umieścił wysoko węża, tak trzeba, aby Syn Człowieczy został umieszczony wysoko, aby każdy wierzący w Niego otrzymał życie wieczne. By syn człowieczy był widoczny z daleka, by był jak latarnia, do której będą ciągnąć wszyscy pragnący życia.