Sprawa 102: Julio i Candra Torres

Nazywał się Julio Torres i biwakował w lesie z żoną z okazji pierwszej rocznicy ślubu. Był zapalonym wędkarzem, ale w tej okolicy zupełnie mu nie szło, więc próbował wyciągnąć od Toma jakąś wskazówkę. Tom nie był zachwycony tym, że mu przeszkadzano i dawał to wyraźnie do zrozumienia, odwracając wzrok i odpowiadając zdawkowo. Julio jednak nie odpuszczał. Udało nam się złapać tylko kilka glonojadów, powiedział niechętnemu rozmówcy. Kilka minut później do rozmowy dołączyła nastoletnia żona Julio, Candra. Jej obecność trochę rozluźniła szorstkiego Toma, który nawet się uśmiechnął. W końcu, zwracając się do Julio, zdradził mu informację z pierwszej ręki, która mogła pomóc zdesperowanej parze.

Tom miał przy sobie dwa karabiny, Winchestera z dźwignią przeładowania i Savage'a kalibru 22. Wziął jeden z nich, a drugi podał Julio. Trzy dni później Tom Brown zjawił się w biurze prawnika Jamesa O'Leary'ego z Oregon City i oznajmił, że Julio Torres nie żyje. Wyjaśnił, że on i Julio polowali w lesie Mount Hood, gdzie doszło do strasznego wypadku. Julio obserwował okolice przez lornetkę, gdy wypatrzył jelenia. Tom podał mu swój karabin, żeby mieć wolne ręce i samemu spojrzeć przez lornetkę. Gdy już przyjrzał się jeleniowi, postanowił do niego strzelić. Oddał lornetkę Julio, a Julio miał mu zwrócić karabin.

W trakcie przekazywania Winchestera, Tom chwycił broń w punkcie wyważenia, mając jeden palec na spuście. Chociaż go nie nacisnął, karabin wystrzelił w połowie przekazywania broni. Nabój trafił Julio w głowę i zabił go na miejscu. Szokującą wersję Toma potwierdzała jedyna inna osoba, która była z nimi tamtego weekendu – Candra Torres. To ona przyprowadziła Toma do biura Jamesa O'Leary'ego, żeby dopilnować, by nie został oskarżony o przestępstwo, którego nie popełnił. Łukając, wyznała, że widziała strzał na własne oczy, ponieważ stała zaledwie około metra za dwoma mężczyznami, gdy do tego doszło. Jej spanikowane krzyki spłoszyły psa, Rusty'ego, przez co stał się agresywny.

Kiedy Tom Brown ruszył w stronę obozu, Rusty zwrócił się ku niemu warcząc. Pewny, że pies go zaraz zaatakuje, Tom błyskawicznie wycelował do niego z karabinu i go zastrzelił w samoobronie. Później, tego samego dnia, Candra płakała przytakując, gdy Tom powtarzał ich wersję detektywom w piórze szeryfa hrabstwa. Kiedy zapytano, dlaczego nie zgłosili się wcześniej, Tom przyznał, że początkowo nie chciał iść na policję przez wcześniejsze konflikty z prawem. Tom miał na koncie szereg wykroczeń i przestępstw, z których większość była drobna i dotyczyła kradzieży. Po przypadkowym zabiciu Julio Torresa siedział w szoku na obozowisku i zastanawiał się co robić dalej.

Później, tej samej nocy, Tom Brown zaprowadził śledczych do lasu Mount Hood. Była prawie 20.30, kiedy grupa dotarła do miejsca, gdzie Tom, Julio i Candra rozbili obóz. Oświetlając teren mocnymi latarkami, śledczy dostrzegli wypalone palenisko i sedana Torresów. Około 180 metrów dalej, pod liśćmi paproci, leżało ciało Julio Torresa. Leżał twarzą do ziemi, około 9 metrów od drogi, poniżej skarpy. Wyżej, przy krawędzi drogi, na ziemi widać było krew, co wskazywało dokładne miejsce, w którym doszło do strzału. Z powodu gorącej letniej pogody ciało Julio znajdowało się już w zaawansowanym stanie rozkładu, ale rana postrzałowa głowy była wyraźnie widoczna.

W kolejnych dniach Tom pozostawał chętny do współpracy i wyraźnie starał się pomagać w śledztwie. Dobrowolnie złożył zeznania po raz kolejny i poddał się badaniu wykrywaczem kłamstw, który przeszedł. Ponieważ wszystko zgadzało się z wersją wydarzeń przedstawioną przez Toma i Candrę, śmierć Julio Torresa została uznana za nieszczęśliwy wypadek. Lola Bates bardzo martwiła się o swoją córkę, Candrę. Candra miała zaledwie 16 lat i była zdecydowanie za młoda, by nagle zostać wdową. Ten weekendowy wyjazd na biwak do lasu Mount Hood miał być świętowaniem pierwszej rocznicy ślubu Candry i Julio. Candra była bardzo młodą panną młodą.

Gdyby Shopify było akcesorium rowerowym, to byłoby całym rowerem. To podstawa, na której działa cała reszta. Prowadzimy działalność na Shopify. Uruchom darmową wersję próbną na shopify.com. Dziękujemy za wysłuchanie reklam. Wspierając naszych sponsorów wspieracie Casefile w produkcji nowych odcinków. Od chwili powrotu do domu Candra Torres nie potrafiła uporządkować swoich myśli i uczuć. Miała wrażenie, jakby jej umysł był zamglony, a wielu szczegółów po prostu brakowało. Pamiętała jednak, co doprowadziło do tamtego feralnego weekendu. Ona i Julio nie mieli zbyt wiele pieniędzy, ale mimo to chcieli uczcić pierwszą rocznicę ślubu wspólnym wyjazdem.

Wyraźnie widziała twarz Toma Brauna rozciągniętą w szerokim uśmiechu. Dopiero kiedy wróciła do mieszkania, które dzieliła z Julio, coś w niej pękło. Po tym jak błagała rodziców, żeby jej nie znienawidzili, a oni zapewnili ją, że nigdy by tego nie zrobili, Candra się przyznała. Powiedziała, że nie wie, czy śmierć Julio była wypadkiem, bo w rzeczywistości wcale nie widziała tego na własne oczy. Zszokowana matka, Lola, odpowiedziała. Boże, Candra, czy ty nie rozumiesz, że ten człowiek zamordował twojego męża? Sześć dni po tym, jak Candra Torres i Tom Brown wyszli z dziczy, Candra ponownie zjawiła się w biurze szeryfa. Tym razem towarzyszyli jej rodzice.

Candra zatrzymała się i odwróciła. Rusty, który jeszcze przed chwilą był obok niej, leżał teraz na ziemi. Jego nogi drgały, a głowa była umazana krwią. Kawałek dalej stał Tom, trzymając jeszcze dymiący karabin. Potem wycelował go w Candra. — Zastrzeliłeś mojego psa! — wykrzyknęła. Na twarzy Toma pojawił się szeroki uśmiech, a on odpowiedział. — Tak, wiem. Twojego męża też zastrzeliłem. W tamtej chwili Candra Torres była pewna, że zaraz umrze. Ledwo pojmując ogrom tego, w czym się znalazła, błagała Toma, żeby jej nie skrzywdził. Choć celował do niej z karabinu, nie strzelił.

Nazywam się Shannon Maldonado i jestem założycielką Yowie, sklepu z upominkami inspirowanego sztuką i rękodziełem. Wybrałam Shopify, ponieważ na tle konkurencji była to jedna z najbardziej przyjaznych dla użytkownika opcji. Zależało mi na poznaniu odpowiedzi na pytanie, gdzie będziemy w przyszłości. Wszystkie narzędzia potrzebne do analizy sprzedaży, na przykład do planowania zapasów, są dostępne bezpośrednio na pulpicie. Uruchom darmową wersję próbną na shopify.com. Dziękujemy za wysłuchanie reklam. Wspierając naszych sponsorów wspieracie Casefile w produkcji nowych odcinków. Tom Brown zgodził się zabrać Candra Torres z powrotem do obozowiska, gdzie nadal leżały ciała Julio i Rustiego.

W tamtym czasie miał też przy sobie dwa karabiny należące do pracodawcy. Minął cały dzień i nie było ani Toma, ani ciężarówki. Kiedy pracodawca zrozumiał, że został okradziony, zgłosił na policję kradzież pojazdu. W Nebraska wydano za Tomem nakaz aresztowania, ale tamtejsze organy ścigania nie zdołały go namierzyć. Jak się okazało, przejechał skradzionym pick-upem całą drogę z powrotem do Oregonu. Przeszłość Toma, naznaczona przemocą, sprawiła, że śledczy byli skłonni uwierzyć w drugą wersję wydarzeń przedstawioną przez Candra Torres, mimo że nie przeszła badania wykrywaczem kłamstw. Choć poligraf jest używany w niektórych jurysdykcjach jako narzędzie przesłuchań i bywa nazywany wykrywaczem kłamstw, w rzeczywistości nie wykrywa kłamstw.

Mierzy reakcje fizjologiczne na różne pytania, a wyniki danej osoby mogą zależeć od wielu czynników. Techniki takie jak kontrolowane oddychanie czy ćwiczenia myślowe mogą pomóc komuś przejść badanie poligraficzne. Z drugiej strony osoba zdenerwowana i silnie rozstrojona emocjonalnie może reagować w sposób, który badający uzna za nieszczery. Jak później powiedziała w Forensic Files matka Candra Torres. Poligraf nie mierzy prawdy ani kłamstwa. On mierzy emocje. A jeśli jesteś szesnastoletnią dziewczyną, którą zgwałcono, którą poprowadzono w głąb gór i opowiadasz o swoim mężu, którego kochałaś, a którego zastrzelił ten morderca, to czy nie byłabyś rozemocjonowana?

Myślę, że tak. Śledczy wiedzieli jednak, że jeśli chcą postawić zarzut morderstwa, potrzebują więcej informacji. Skierowali Candrę do psychiatry sądowego, licząc, że być może rzuci on dodatkowe światło na to, co naprawdę się wydarzyło. Doktor Joseph Treleven kierował oddziałem psychiatrycznym o zaostrzonym nadzorze w stanowym szpitalu Oregonu. Spędził wiele godzin rozmawiając z Candra Torres o tym, co ją spotkało. Doktor Treleven próbował zrozumieć, dlaczego Candra tak zaciekle broniła i wspierała swojego gwałciciela i porywacza, choć gdzieś w głębi wiedziała, że to on zastrzelił jej męża i psa. Zauważył, że początkowa obrona swojego oprawcy przez Candrę przypominała mu historie, które czytał o amerykańskich jeńcach wojennych podczas wojny koreańskiej.

W sytuacjach, gdy byli oni izolowani, torturowani i żyli w ciągłym strachu przed śmiercią, czasami zaczynali identyfikować się z punktem widzenia swoich oprawców. Niekiedy posuwali się nawet do składania zeznań przeciwko Stanom Zjednoczonym. Badacze tego zjawiska nazwali je praniem mózgu. W 1973 roku, trzy lata przed tym jak Julio i Candra Torres spotkali Toma Brauna, zaczęto mówić o syndromie sztokholskim po napadzie na bank w Szwecji, którego zakładnicy później bronili swoich oprawców. Termin ten trafił na nagłówki w Stanach Zjednoczonych na początku 1976 roku, gdy dziedziczka Patty Hearst stanęła przed sądem za udział w napadzie na bank.

Hearst została porwana w 1974 roku przez lewicową organizację, która przetrzymywała ją jako zakładniczkę przez 19 miesięcy. Podczas gdy prokuratorzy twierdzili, że Hearst dobrowolnie związała się ze swoimi porywaczami i zgodziła się uczestniczyć w napadzie, jej obrońca utrzymywał, że została poddana praniu mózgu. Niektórzy psychologowie uważają, że syndrom sztokholmski pojawia się wtedy, gdy ofiara przeżywa silny szok traumatyczny z rąk oprawcy, który następnie ją izoluje, indoktrynuje i obiecuje jej jakąś nagrodę w przyszłości. W przypadku Candra Torres traumatycznym szokiem było postrzelenie Julio i Rastiego, a także wielokrotne gwałty. Następnie została odizolowana i poddana indoktrynacji przez Toma Brauna, który wciąż powtarzał jej, że postrzelenie Julio było wypadkiem.

To z kolei daje inne wyjaśnienie, dlaczego tamci zakładnicy nie chcieli zeznawać przeciwko swoim porywaczom. Niezależnie od sporów wokół samej koncepcji, dr Treleven i śledczy doszli do wniosku, że Candra Torres przymierzyła się ze swoim porywaczem jako sposób na przetrwanie. Dla Candry myśl, że jej mąż i pies zostali zabici tylko dlatego, że obcy mężczyzna chciał mieć ją wyłącznie dla siebie, była potwornie bolesna. Chciała wierzyć, że to wszystko było tragicznym wypadkiem, bo wtedy nie musiałaby czuć się winna temu, co się wydarzyło. W rozmowie z twórcami Forensic Files Candra powiedziała Nie było przy mnie nikogo poza mordercą. Czy naprawdę chciałam wierzyć, że on jest mordercą, skoro ta myśl była przerażająca?

Zamiast tego prokuratorzy skierowali sprawę do Wielkiej Ławy Przysięgłych, by ustalić czy śmierć Julio Torresa była morderstwem czy wypadkiem. W grudniu 1976 roku, niemal 5 miesięcy po śmierci Julio, wielka ława przysięgłych podjęła decyzję. Wydano akt oskarżenia, zarzucając Tomowi Brownowi morderstwo, a także kradzież samochodu i fałszerstwo. Mijały kolejne miesiące, aż pewnego dnia zastępcy szeryfa o nie mieli, gdy zobaczyli Toma wchodzącego do ich biura. Wyglądał na spokojnego, opanowanego i pewnego siebie, kiedy podszedł do recepcji i wyjaśnił, że słyszał, iż wydano za nim nakaz aresztowania. Tom stwierdził, że chciałby to wszystko wreszcie wyprostować.

Biuro szeryfa nie traciło czasu. Tom Brown został natychmiast aresztowany i oskarżony o morderstwo. Następnie przewieziono go do więzienia hrabstwa, gdzie miał czekać na proces. Śledczy potrzebowali od Candra Torres jednoznacznego oświadczenia, które mogliby przedstawić w sądzie. Za namową jednego z funkcjonariuszy zajmujących się sprawami kryminalnymi, Candra zaczęła spisywać swoje wspomnienia z tej gehenny, ilekroć tylko coś sobie przypomniała. Kiedy w końcu skończyła, miała już 18 stron szczegółowego opisu wszystkiego, co się wydarzyło. Tymczasem Tom Brown z zadowoleniem odkrył, że jego współwięźniem w celi jest mężczyzna, którego znał jeszcze z poprawczaka, gdy obaj byli nastolatkami.

W książce Empty Promises autorka gatunku True Crime, Ann Rule, nadała temu człowiekowi pseudonim Wendell Stokeberry. Tak jak Tom, Wendel miał bogatą kartotekę kryminalną i Tom czuł się przy nim na tyle swobodnie, by się zwierzać. Zaczął mówić o swoim zbliżającym się procesie, zapewniając Wendela, cytat, Tom otwarcie opowiedział Wendelowi, jak celowo strzelił Julio w twarz, twierdząc, że został wynajęty, by go zamordować. Potem przechwalał się, że przekonał Candrę Torres, by trzymała się jego wersji o przypadkowym postrzeleniu i mówił, że Candra nie jest wystarczająco silna psychicznie, by wystąpić przeciwko niemu w sądzie. Twierdził też, że ława przysięgłych i tak nie uzna jej za przekonującą, bo wyglądała na starszą niż była w rzeczywistości i miała uwodzicielski sposób bycia.

Dwa dni przed rozpoczęciem procesu Toma Brauna udało mu się zdobyć wystarczającą kwotę na kaucję, dzięki czemu został zwolniony. Dla własnego bezpieczeństwa Candra Torres przeniesiono do motelu i objęto całodobową ochroną policyjną. Oskarżony miał do wyboru proces przed ławą przysięgłych albo przed samym sędzią i wybrał tę drugą opcję. Jako świadek wystąpił jego dawny znajomy Wendel oraz doktor Joseph Treleven, który obszernie mówił o zjawisku syndromu sztokholmskiego. Mimo nieustannego strachu przed człowiekiem, który ją porwał, Candra Torres zdołała szczegółowo zeznawać przez półtora dnia. Tom Brown również stanął na mównicy we własnej obronie. Próbował pokazać jak doszło do rzekomego wypadku, demonstrując w jaki sposób podawał Julio karabin.

Jego pokaz okazał się jednak kompletną porażką, gdy wyszło najaw, że taki sposób przekazywania broni nijak nie pasował do rany jaką odniósł Julio. Sędziemu zajęło 3 dni na wydanie wyroku. Uznał Toma Brauna za winnego i skazał go na dożywocie w stanowym więzieniu Oregonu. W kolejnych latach Tom Brown wielokrotnie ubiegał się o zwolnienie warunkowe, ale bezskutecznie. Według stanu na początku 2022 roku nadal przebywał w więzieniu, a jego zwolnienie było planowane na sierpień 2023 roku. Obecnie ma 78 lat. Sprawa Julio i Candra Torres została szeroko opisana przez autorkę powieści True Crime, Ann Rule.

Candra Torres jest wdzięczna za dowody kryminalistyczne, które pomogły doprowadzić jej napastnika i zabójcę jej męża za kratki. Jak powiedziała w 2004 roku w programie Forensic Files. Dziękuję Bogu za kryminalistykę. Uważam, że rozwiązuję mnóstwo spraw. Kąt strzału, rodzaj użytej broni i ślady prochu były dowodem, że to nie wydarzyło się tak, jak on twierdził. Byłam więc bardzo wdzięczna za te dowody. Candra z czasem ponownie wyszła za mąż, wyprowadziła się i założyła rodzinę. Przyznaję, że to psychiatria pomogła jej dojść do siebie i zrozumieć, w jaki sposób Tom Brown zdołał zniekształcić i zmanipulować jej wspomnienia.