Sprawa 102: Julio i Candra Torres

Teraz droga prowadziła już coraz głębiej w bardziej odludne rejony lasu. Gdy znaleźli się na Bugbee Hot Springs Road, ich dwa auta minęły samochód jadący z naprzeciwka, w którym siedzieli ojciec z córką. Nikogo więcej nie spotkali. Tom skręcił na nieutwardzoną, wyboistą drogę leśną, wijącą się między górującymi sosnami i jodłami. Sedan zrobił to samo. Słońce było już niemal za horyzontem, kiedy Tom zatrzymał się, by rozbić obóz na noc. Julio i Candra do niego dołączyli. Para podróżowała też z psem, Collie o imieniu Rusty, i gdy niebo pociemniało, wszyscy usiedli przy ognisku, żeby zjeść kolację.

Poślubiła Julio, który był od niej o 5 lat starszy, kiedy miała zaledwie 15 lat. Rodzina Candry była religijna, a jej ojciec zachęcał Candra i Julio do ślubu, zanim ich związek stałby się zbyt fizyczny. Na zdjęciach ślubnych Candra miała na sobie koronkową suknię z długimi rękawami, a jej długie, ciemnorude włosy były przedzielone po środku i opadały na ramiona. Na jednym ze zdjęć karmiła tortem promieniującego Julio, który był wysoki, szeroki w ramionach, z gęstymi, ciemnymi włosami, pasującymi bokobrodami i wąsem. Para, mieszkająca w Oregonie, żyła w małym mieszkaniu w niewielkim mieście Canby razem z Rustim, ich psem rasy Collie, który był pupilem Candry jeszcze od dzieciństwa.

— Z Rustim są tylko dwie rzeczy nie tak — powiedział Tom, głaszcząc Collie. — To, że żyje i chodzi. Mimo, że Candra pamiętała wszystko co doprowadziło do śmierci Julio, uświadomiła sobie, że nie potrafiła przypomnieć sobie samej chwili, w której zginął. Naprawdę wierzyła, że widziała strzał na własne oczy, tak jak mówiła detektywom, ale nie umiała odtworzyć tego obrazu w głowie. Jedyne co pamiętała, to dźwięk głośnego wystrzału z karabinu, a potem widok ciała Julio pokrytego krwią. Próbowała przypomnieć sobie więcej, ale jej umysł pozostawał pusty. W ciągu kolejnych kilku dni spod świadomości Candry zaczął wyłaniać się inny obraz.