Sprawa 10: Potwór z Kiczewa

To odkrycie zwiększyło prawdopodobieństwo, że audycja radiowa o wypadku Zorana była celowym oszustwem mającym na celu wywabienie Zivany z mieszkania przez osobę odpowiedzialną za jej zniknięcie. Następnego dnia kobieta spacerująca w pobliżu miejscowego przedszkola usłyszała dźwięk dzwonka dochodzący z pobliskiego miejsca. Podążyła za nim, znajdując porzucony telefon komórkowy leżący w trawie. Podniosła urządzenie i odebrała połączenie. Ku jej zdziwieniu usłyszała głos policjanta, który poprosił ją o przedstawienie się, po czym poinstruował ją, aby nigdzie się stamtąd nie ruszała. Policja szybko się pojawiła i potwierdziła, że telefon należał do Zivany Temelkowskiej.

Sądząc po miejscu, w którym znaleziono telefon, funkcjonariusze uznali, że został wyrzucony z poruszającego się pojazdu. Teraz byli przekonani, że Zivana padła ofiarą przestępstwa. 16 maja 2008 roku, 9 dni po zniknięciu Zivany, przechodzień na boisku piłkarskim na obrzeżach miasta dokonał przerażającego odkrycia. Wśród sterty śmieci znaleziono plastikowy worek zawierający ciało Zivany Temelkowskiej. 65-letnia sprzątaczka została zgwałcona, torturowana i uduszona, a jej ciało skrępowano przewodami telefonicznymi. Natychmiast dostrzeżono podobieństwa do morderstw Mitry Simjanowskiej z 2005 roku i Ljubicy Łicoskiej sprzed kilku miesięcy.

Plotki o tym, że w Kiczewie działa seryjny morderca, stały się sensacyjnym tematem medialnym. Vlado Taniecki, który od początku relacjonował serię morderstw, zauważył związek między ofiarami poprzez sposób działania zabójcy – użycie kabla telefonicznego do wiązania ciał. Był to szczegół zbyt charakterystyczny, by uznać go za przypadek. 19 maja 2008 roku po odkryciu ciała Zivany Temelkowskiej Vlado Taniecki napisał Mieszkańcy Kiczewa żyją w strachu i panice po tym, jak w ten weekend znaleziono kolejne zmasakrowane ciało kobiety z miasta. Zarówno lokalna policja, jak i mieszkańcy uznają tajemnicze zaginięcia i okrutne śmierci Zivany Temelkowskiej oraz Lubicy Łicowskiej jako dzieło tego samego człowieka, seryjnego mordercy.

W naszym mieście nikt nigdy nie pomyślałby, że coś takiego mogłoby się wydarzyć, a jednak się wydarzyło i to w naszej okolicy. Pomimo, że sprawcy zabójstwa Mitry Simjanowskiej zostali już skazani, wciąż istniały wątpliwości czy nie padła ona ofiarą potwora z Kiczewa. Anteristeski i Igor Mirceski wciąż utrzymywali swoją niewinność, twierdząc, że złożone przez nich w 2005 roku zeznania były fałszywe. Biorąc pod uwagę, że miejsce zbrodni Mitry wykazywało podobieństwa do miejsc zabójstw Lubicy Licowskiej i Zivany Temelkowskiej, które miały miejsca, gdy Risteski i Mirceski odsiadywali wyrok, sędzia zażądał podobnego rozpatrzenia sprawy Mitry Simjanowskiej.

Nikt nie został pociągnięty do odpowiedzialności za ukrycie dowodów DNA, które ostatecznie udowodniły ich niewinność. Ten błąd stał się ogromnym wstydem dla policji z Kiczewa i wymiaru sprawiedliwości, a ich nieetyczne działania umożliwiły potworowi z Kiczewa dalsze swobodne działanie i wyrządzanie krzywd. Po oficjalnym uznaniu morderstwa Mitry Simjanowskiej za nierozwiązane, próbka nasienia z jej ciała została porównana z próbką znalezioną u Zivany Temelkoskiej. Chociaż żadna z próbek nie pasowała do znanych przestępców z bazy danych, potwierdzono, że nasienie pochodziło od tego samego sprawcy, co rozwiało wszelkie wątpliwości, że w mieście działa seryjny morderca.

Przełom w śledztwie nastąpił, gdy przy ciele Zivany Temelkowskiej znaleziono koszulkę ze śladami krwi nieznanej osoby, która mogła należeć do zabójcy. Próbkę krwi poddano badaniom, aby określić jej typ i dodatkowo zawęzić krąg potencjalnych sprawców. Poprzez proces selekcji grupa zmniejszyła się do około 150 mężczyzn. Każdy z nich został wezwany na przesłuchanie i eliminowany jeden po drugim, aż lista skróciła się do zaledwie 10 nazwisk. Po weryfikacji alibi tych 10 osób, policja została z trzema prawdopodobnymi podejrzanymi. Pobrano od nich próbki DNA, ale ich porównanie z dowodami z miejsc zbrodni miało zająć kilka dni.

Jego odpowiedzi były wymijające, a on sam odrzucił propozycję skontaktowania się z prawnikiem lub poinformowania kogokolwiek o swoim aresztowaniu. W międzyczasie otrzymano wyniki badań DNA. Trzy niezależne testy laboratoryjne wykazały, że próbka krwi Tanieckiego pasowała do śladów nasienia znalezionych na ciałach Mitry Simjanowskiej i Zivany Temelkowskiej, a także do krwawych plam na swetrze odkrytym przy zwłokach Zivany. Na podstawie tych dowodów Vlado Taniecki został formalnie oskarżony o morderstwa Mitry Simjanowskiej i Zivany Temelkowskiej. Początkowe testy DNA próbek zabezpieczonych na miejscu zbrodni Ljubicy Łicowskiej nie były jednoznaczne.

Rzecznik policji powiedział, że włożył głowę do wiadra pełnego wody. Zakończył życie jak w horrorze. Zgodnie z macedońskim prawem karnym nie można prowadzić postępowania przeciwko zmarłej osobie, co oznaczało, że nie będzie dalszych działań prawnych wobec Vlada Tanieckiego w związku z morderstwami Mitry Simjanowskiej, Ljubicy Łicowskiej, a nie Zivany Temelkowskiej. Ze względu na nietypowy sposób zakończenia życia przez Tanieckiego zaczęły krążyć teorie spiskowe, które sugerowały udział policji w jego śmierci. Twierdzono, że strażnicy więzienni celowo zanieczyścili miejsce zbrodni, aby uniemożliwić dalsze śledztwo. Niektóre z bardziej sensacyjnych teorii sugerowały, że Taniecki padł ofiarą waterboardingu, którego celem było wymuszenie przyznania się do winy.

Nie wiadomo więc, jak długo przyjmował lek, ani czy mógł on wpłynąć na jego decyzję o zakończeniu życia. Z powodu macedońskiego prawa zabraniającego skazywania zmarłych osób, we wrześniu 2008 roku urzędnicy potwierdzili oficjalne zamknięcie śledztwa w sprawie morderstw Mitry Simjanowskiej, Ljubicy Łicoskiej i Zivany Temelkowskiej. Wciąż wiele osób nie było przekonanych o winie Taneckiego. Daniela Trczewska, reporterka kryminalna z macedońskiej gazety Morning Herald, stwierdziła. Policja powiedziała, że to było samobójstwo, ale inni, tacy jak ja, w to nie wierzą. I nie jestem w stu procentach przekonana, że Vlado był mordercą.