Sprawa 10: Potwór z Kiczewa

Dwóch mężczyzn w wieku około 20 lat, będących pod wpływem alkoholu i narkotyków, wtargnęło do jego domu. Napastnicy przez dłuższy czas znęcali się nad nim fizycznie i seksualnie, a następnie pobili go na śmierć i uciekli, zabierając jedynie drobne monety. Dwaj sprawcy zostali szybko zatrzymani i zidentyfikowani jako lokalni mieszkańcy Kiczewa – Ante Risteski i Igor Mirceski. Gdy kilka tygodni później odnaleziono zwłoki Mitry Simjanowskiej ze śladami obrażeń podobnych do tych, jakie znaleziono na ciele Radosława, policja natychmiast powiązała ze sobą oba morderstwa. Podejrzenia te potwierdziły się podczas przesłuchań.

Risteski i Mirceski przyznali się do obu zbrodni. Jednak gdy kilka miesięcy później, w 2005 roku, rozpoczął się proces, obaj oskarżeni wycofali swoje zeznania dotyczące zabójstwa Mitry Simjanowskiej. Twierdzili, że zostali zmuszeni do przyznania się do winy po brutalnych pobiciach ze strony policji. Choć byli w stanie dokładnie opisać szczegóły morderstwa Radosława, utrzymywali, że nie wiedzą nic o tym, co stało się z Mitrą. Co więcej, antyristewski upierał się, że ma solidne alibi. W dniu jej zaginięcia przebywał na wyjeździe z pracy poza Kiczewem. Mimo tych twierdzeń, sędzia uznał obu oskarżonych za winnych podwójnego morderstwa i skazał ich na dożywocie.

Biorąc pod uwagę brutalny charakter obu zbrodni, które wstrząsnęły dotąd spokojnym miastem, proces wzbudził ogromne zainteresowanie ogólnokrajowych mediów. Sala sądowa była wypełniona dziennikarzami, którzy uważnie notowali każde słowo oskarżycieli, obrony i zeznania świadków. W tłumie obecny był dziennikarz Vlado Taniecki, który obserwował smutne zakończenie historii Mitry, nad którą pracował od chwili zaginięcia kobiety. W swoim artykule dla gazety Nowa Makedonia zatytułowanym Chirurgiczne rękawiczki do potwornego morderstwa Vlado opisał W kajdankach i z niepokojem w oczach 28-letni Ante Risteski oraz jego przyjaciel Igor Mirceski, oskarżeni o przerażającą podwójną zbrodnię w Kiczewie i Malketsu, weszli na salę rozpraw.

W naszym mieście nikt nigdy nie pomyślałby, że coś takiego mogłoby się wydarzyć, a jednak się wydarzyło i to w naszej okolicy. Pomimo, że sprawcy zabójstwa Mitry Simjanowskiej zostali już skazani, wciąż istniały wątpliwości czy nie padła ona ofiarą potwora z Kiczewa. Anteristeski i Igor Mirceski wciąż utrzymywali swoją niewinność, twierdząc, że złożone przez nich w 2005 roku zeznania były fałszywe. Biorąc pod uwagę, że miejsce zbrodni Mitry wykazywało podobieństwa do miejsc zabójstw Lubicy Licowskiej i Zivany Temelkowskiej, które miały miejsca, gdy Risteski i Mirceski odsiadywali wyrok, sędzia zażądał podobnego rozpatrzenia sprawy Mitry Simjanowskiej.

W toku śledztwa odkryto poważny błąd w pierwotnym dochodzeniu. Okazało się, że nasienie znalezione na ciele Mitry w momencie jej morderstwa nie pasowało do DNA Risteskiego ani Mirceskiego. Ta kluczowa informacja była znana śledczym przed procesem w 2005 roku, ale nigdy nie została przedstawiona w sądzie. Policja twierdziła, że przekazała te dowody wszystkim odpowiednim stronom, w tym prokuratorowi. Jednak wkrótce okazało się, że wyniki DNA celowo zatajono, aby zapewnić szybkie skazanie za brutalne morderstwo Mitry. Po tym odkryciu Ante Risteski i Igor Mirceski zostali oczyszczeni z zarzutu niesłusznego skazania za zabójstwo Mitry Simjanowskiej, ale pozostali w więzieniu za morderstwo Radosława Bozinowskiego, za które wciąż przyznawali się do winy.

Idealnie pasował do profilu zabójcy. 56-letni mężczyzna, wysoki i w dobrej kondycji fizycznej, mieszkający samotnie w tej samej dzielnicy co zamordowane kobiety, którego każda z nich znała. Pierwsze podejrzenia wobec Taneckiego pojawiły się, gdy śledczy zauważyli jego zdolność wyprzedzania dziennikarskich rywali o krok dzięki szczegółowym artykułom na temat morderstw, które zawierały informacje celowo utajnione przez policję. Taniecki pisał o niesłusznym skazaniu Antego Risteskiego i Igora Mirceskiego za morderstwo Mitry Simjanowskiej na długo przed ponownym rozpatrzeniem sprawy i potwierdzeniem ich niewinności na podstawie dowodów DNA. Co więcej, jako pierwszy otwarcie zasugerował, że zabójstwa Mitry, Zivany i Ljubicy były wynikiem działania seryjnego mordercy, zanim jeszcze policja doszła do tych samych wniosków.

Pojawiły się również spekulacje, że urzędnicy państwowi sfabrykowali dowody, aby szybko zakończyć sprawę. Podobnie jak w przypadku błędnych wyroków wobec Antego Risteskiego i Igora Mirceskiego. Jednak wydawało się to mało prawdopodobne, biorąc pod uwagę, że Republika Macedonii starała się o przystąpienie do Unii Europejskiej i jakiekolwiek poważne błędy w ich systemie sądowniczym mogłyby negatywnie wpłynąć na ten rozwijający się kraj. Rząd Macedonii miał znacznie więcej do zyskania, przeprowadzając uczciwy proces seryjnego mordercy i wydając werdykt oparty na rzetelnych dowodach. Teoria, że policja ponosiła odpowiedzialność za śmierć Taneckiego była również wątpliwa, ponieważ funkcjonariusze włożyli wiele wysiłku w zgromadzenie dowodów i liczyli na docenienie ich pracy.