Mentionsy

Równocześnie z przesłuchiwaniem Zawadzkiego i Siemińskiego ustalono ostatnie godziny życia Stanisława.

Podsumowując pokrótce wszystkie ustalenia, które świadczyły na niekorzyść Bohdana Ronikiera, to były to fałszywe wersje Sawackiego i Siemińskiego obalone przez dokumenty, wykluczenie, by Stanisław ukrywał romans, rozpoznania świadków, identyfikacja Ronikiera jako człowieka widzianego ze Stanisławem i jako wielomiesięcznego użytkownika lokalu, dowody na opłacenie pokoi, zakup dywanów, poszukiwanie podobnego lokalu wcześniej,

Taka charakterystyka idealnie wspierała wczesne, fałszywe zeznania Zawadzkiego i Siemińskiego o rzekomych schackach miłosnych i dobrze współbrzmiała z podrzuconym listem pożegnalnym, który miał sugerować konflikt z rodzicami.

Rola Feliksa Sawackiego i Antoniego Siemińskiego od początku budziła podejrzenia policji nie tylko dlatego, że prowadzili i obsługiwali pokoje umeblowane, w których znaleziono ciało Stanisława Chrzanowskiego,

Co więcej, na korytarzu i w pokoju służbowym nie było ani Zawadzkiego, ani jego żony, ani Siemińskiego, choć zwykle ktoś z nich stale tam dyżurował.

Jeśli zaś chodzi o Siemińskiego, to chociaż formalnie to był tylko numerowym, w praktyce współzarządzał lokalem, znał wszystkie sprawy Zawadzkiego, poprawiał meldunki, załatwiał formalności, miał nawet dostać od niego dom w Serocku i odgrywał rolę znacznie większą niż zwykły pracownik.

Komisarz Szpiganowicz i jego pomocnik Gawryłow zgodnie wskazali, że pierwsze wersje Zawadzkiego i Siemińskiego były zbyt zgodne, a potem równie zgodnie zaczęły się zmieniać.

Siemińskiego przedstawił jako postać drugoplanową,