Mentionsy

Trzecia grupa to Instytucje Unijne, a mówiąc precyzyjnie, w tym przypadku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz szerokie otoczenie instytucjonalne, w którym powstaje i funkcjonuje Unijna Wykładnia Prawa.

Z perspektywy krytycznej oznacza to, że Trybunał coraz częściej pełni rolę organu konstytucyjnego dla całej Unii, mimo że traktaty nie przyznały mu takiej kompetencji wprost.

Jego orzecznictwo wpisuje się w szerszy ekosystem instytucjonalny Unii Europejskiej, w którym centralną rolę odgrywa Komisja Europejska oraz finansowane przez nią programy polityczne i grantowe.

W tym obszarze nie mamy do czynienia wyłącznie z oddolnymi inicjatywami społecznymi, lecz z długofalową polityką instytucjonalnie wspieraną na poziomie Unii Europejskiej.

To jego wejście w życie w 2009 roku nadało Unii osobowość prawną i uczyniło Kartę Praw Podstawowych dokumentem prawnie wiążącym.

Protokół brytyjski miał być gwarancją, że karta nie stanie się konstytucją obyczajową Unii.

Uznał, że protokół nie wyłącza stosowania karty jako takiej, lecz jedynie przypomina, że karta sama w sobie nie tworzy nowych kompetencji Unii.

Czwartą grupą w tej układance są organizacje międzynarodowe spoza Unii Europejskiej, które formalnie nie mają prawa stanowienia przepisów w Polsce, ale realnie wpływają na to, jak dziś rozumiane są pojęcia takie jak prawa człowieka, równość czy niedyskryminacja.

Tymczasem Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej w art.

To one w praktyce uruchamiają mechanizm, który opisałem wcześniej przy trzeciej grupie, przekładając strategie ideowe i kierunki polityczne Unii na konkretne działania procesowe trafiające do TSUE bezpośrednio albo pośrednio poprzez pytania prejudycjalne oraz opinie eksperckie.

Warto przypomnieć, że Polska przystępując do Unii Europejskiej, co już omawiałem wcześniej zadbała o instrumenty zabezpieczające autonomię w sferze obyczajowej i rodzinnej.