Mentionsy

Pierwszą grupą, o której porozmawiamy są środowiska polityczne, głównie po lewej stronie i w centrum liberalnym, dla których kierunek zmian w obszarze uznawania związków jednopłciowych i języka urzędowego był elementem programu, a nie jedynie reakcją na orzeczenie TSUE.

To nie jest tak, że temat spadł z nieba wraz z wyrokiem TSUE.

Dla części aktorów politycznych wyrok TSUE mógł stać się dogodną dźwignią, argumentem, który pozwala szybciej uzasadnić ruchy, na które wcześniej brakowało zgody albo czasu na klasyczną debatę ustawową.

Tymczasem w takich sprawach jak ta, realna władza przesuwa się do bardzo konkretnego organu, jakim jest TSUE.

To właśnie TSUE poprzez swoje orzecznictwo tworzy wiążące interpretacje prawa unijnego, które następnie muszą być wdrażane przez państwa członkowskie, także wtedy, gdy w praktyce wchodzą w napięcie z krajowym porządkiem konstytucyjnym.

Sędziowie TSUE nie są wybierani w wyborach powszechnych.

255 Traktatu o Funkcjonowaniu UE.

Składa się on z siedmiu osób, głównie byłych sędziów TSUE i wybitnych prawników.

Dodatkowo orzeczenia TSUE zapadają w trybie kolegialnym, ale bez jawności głosowań.

Coraz więcej orzeczeń TSUE nie ogranicza się wyłącznie do wykładni traktatów, lecz w praktyce tworzy nowe standardy prawne, które następnie funkcjonują jak obowiązujące normy.

TSUE nie funkcjonuje w próżni ideowej.

Unia finansuje organizacje, organizacje wpływają na strategie, strategie są ogłaszane przez komisje, a następnie stają się częścią szerszego kontekstu prawnego i politycznego, w którym poruszają się także instytucje sądowe, w tym TSUE.

protokół brytyjski, który przy traktacie z Lizbony miał zabezpieczać państwa takie jak Polska przed wykorzystywaniem Karty Praw Podstawowych do ingerencji w prawo rodzinne i obyczajowe, Trybunał Sprawiedliwości UE w swoim orzecznictwie konsekwentnie przyjmował wykładnie według

Tymczasem Trybunał Sprawiedliwości UE przyjął inną logikę.

W połączeniu z orzecznictwem TSUE sprawia to, że nawet obszary formalnie należące do kompetencji państw narodowych zaczynają być stopniowo kształtowane przez logikę prawa unijnego, bez potrzeby zmiany traktatów.

Właśnie na tym poziomie zaczyna się proces, który później widzimy w orzecznictwie TESUE, w raportach organizacji lobbyingowych i w ministerialnych projektach rozporządzeń.

Ta zmiana, mająca charakter klasyfikacyjny i medyczny, wywołała również istotne konsekwencje prawne i administracyjne, ponieważ zaczęła być przywoływana w sporach dotyczących dokumentów, procedur i definicji prawnych w państwach członkowskich UE.

Fakt ten pokazuje, że presja widoczna w orzecznictwie TSUE oraz w zmianach administracyjnych w Polsce nie funkcjonuje w oderwaniu od krajowej polityki, lecz posiada konkretne zaplecze instytucjonalne także na poziomie centralnym.

Polska administracja, wdrażając zmiany w formularzach i procedurach, powołuje się dziś na konieczność dostosowania do standardów UE,

To one w praktyce uruchamiają mechanizm, który opisałem wcześniej przy trzeciej grupie, przekładając strategie ideowe i kierunki polityczne Unii na konkretne działania procesowe trafiające do TSUE bezpośrednio albo pośrednio poprzez pytania prejudycjalne oraz opinie eksperckie.

Jej ekspertyzy i raporty bywają cytowane w sprawach trafiających do TSUE, gdy przedmiotem sporu stają się kwestie neutralności płciowej administracji lub dokumentów urzędowych.

W kluczowych sprawach przed TSUE pojawiały się także opinie typu amicus curiae składane przez międzynarodowe organizacje prawnicze.

zasad z Yogyakarty z 2006 roku, które do dziś stanowią ważny punkt odniesienia w argumentacji prawnej, również w sprawach trafiających do TSUE.

Organizacja międzynarodowa dostarcza know-how i finansowanie, lokalny prawnik prowadzi sprawę w kraju, sprawa trafia do TSUE jako pytanie prejudycjalne, a wydany wyrok staje się podstawą do zmiany praktyki administracyjnej.

Organizacja ta występuje przed Trybunałem Sprawiedliwości UE, Europejskim Trybunałem Praw Człowieka oraz organami ONZ, najczęściej jako amicus curiae lub pełnomocnik stron w już toczących się sprawach.

Nie tworzą rankingów państw ani dokumentów, które funkcjonowałyby jako soft law w obiegu instytucjonalnym UE, ani nie dostarczają administracji gotowych modeli wdrożeniowych.

Wykorzystywanie rozporządzeń dotyczących ochrony budżetu UE oraz groźby wstrzymywania środków finansowych powoduje przesunięcie relacji z partnerstwa na relacje zależności.