Mentionsy

Jak pracuję indywidualnie i ktoś mi mówi, Marta, bo ja tak bym chciała nie czuć.

Znaczy ja bym, a możemy zacząć w ogóle od tego, że w ogóle porównywanie też jest okej?

O dzieciństwie też chciałabym porozmawiać.

Ja nie jestem w stanie wyjąć, jak to by powiedział mój starszy syn, musiałabym im zrobić lobotomię.

Musiałabym im coś wyjąć z głowy, żeby wyłączyć tę funkcję porównywania, więc oni to robią.

Ja bym po pierwsze normalizowała, że to jest normalne, że my się porównujemy i że niestety normalnym jest to, że my się tak ze sobą komunikujemy, że takie rzeczy sobie mówimy.

Więc ja bym to po pierwsze normalizowała, że tak jest.

Po drugie, bym pokazywała dwie strony tego medalu, te dwie perspektywy, że to może pełnić funkcję mobilizującą i taką inspirującą, motywującą nas, a może to też nas dołować i to trochę od nas zależy, jak my to porównywanie wykorzystamy.

Znaczy w ogóle bym zauważyła, że to są oceny i że oceny mają to do siebie, że ranią i bardzo nam skracają opowieść o nas samych albo o drugim człowieku.

Ja bym tutaj uruchomiła też ciekawość.

I jeżeli nawet gdzieś to porównywanie zaprowadziło nas do tego, że zaczęliśmy kogoś krytycznie oceniać, to ja bym się tym człowiekiem zaciekawiła, że może on jest czymś więcej niż waga, niż wygląd, niż jego zdolności z angielskiego, czy z polskiego, czy z matematyki.

Więc ja dlatego bym najpierw zwolniła tempo i usiadła z tym dzieckiem i przytuliła je i powiedziała, że jest mi przykro, że ono przez to przechodzi.

I wiesz, i tu jest kilka rzeczy, które można zrobić, bo ja bym z jednej strony też jakby zwróciła uwagę, że określenie, że ktoś jest za gruby jest ocenne i że nie powinniśmy tak o sobie mówić.

Bym w rozmowie z tym dzieckiem zwróciła uwagę na to, że właśnie dla mnie to dziecko, niezależnie od tego jak wygląda, to jest jeszcze takimi i takimi umiejętnościami, zdolnościami.

Bym porozmawiała też o tym, jakie są przyczyny tego stanu rzeczy, że może to jest konsekwencja jakiejś choroby.

Zadałabym też takie pytanie, które często zadaję nawet dorosłym.

Ja bym w ogóle powiedziała taką rzecz jeszcze dziecku.

I jedna to w ogóle biega maratony, ale druga też całkiem nieźle sobie radzi i ja mogłabym, wiesz, nieustająco się porównywać z nimi względem tego biegania, a ja po pierwsze nigdy nie umiałam biegać, nigdy nie lubiłam biegać, a aktualnie w wyniku mojej choroby, bo chorowałam onkologicznie, mam naderwane achillesy.

Bo wiesz, jeżeli ja bym się uparła i zaczęła biegać, to myślę, że to mogłoby się skończyć jeszcze większą kontuzją achillesów niż to jest obecne i to skończyłoby się na tym, że ja bym nawet z psem nie poszła na spacer.

Wiesz, ale jak synowie tak mówią, to tak jakbym dostała, wiesz, medal na olimpiadzie.

Bo gdybym się nie porównywała do innych, to bym stworzyła tak sztywnego oczekiwania, że te bycie na tej włoskiej plaży ma być takie, wiesz, malownicze i my będziemy się tym piaseczkiem bawić i wszyscy będą, wiesz, jeść arbuza i będą się uśmiechać.

Tak, jest takie też, znaczy jest coś takiego, że my, muszę to uprościć i nie chciałabym, żeby to tak bardzo prostacko wybrzmiało, ale generalnie jest tak, że

Ja bym chciała, żeby to tak wybrzmiało, że sposobem na radzenie sobie z porównywaniem jest uważność i ciekawość i zwolnienie tempa.

Mi w tym bardzo pomaga zapisywanie swoich myśli, zapisywanie strumienia moich myśli, bo dzięki temu ja się dystansuję, czyli biorę kartkę, długopis albo ołówek i piszę to, co myślę i wtedy pozwalam sobie, wiesz, tak jakbym wyjęła tę myśl z głowy, odłożyła na bok i pomyślała, no nie, Polkowska, ty wcale nie musisz tego myśleć.

Po pierwsze bym powiedziała, możesz tak mieć, że się porównujesz.